Życie rodziny Wesenbergów zmieniło się nie do poznania po tragicznej śmierci ich syna, Teda, który utonął w basenie
Paul i Linda nie potrafili poradzić sobie z ogromnym żalem, co doprowadziło do napięć w ich małżeństwie. Ich syn Clark, czując się opuszczony, znalazł się w trudnej sytuacji, pośród ciągłych kłótni rodziców, którzy wzajemnie obwiniali się o tragedię.
Jednego wieczoru, przytłoczony tym wszystkim, Clark postanowił udać się na cmentarz, by odwiedzić grób swojego brata. Siedząc tam samotnie i płacząc, opłakiwał Teda i wyrażał swoją tęsknotę. Wkrótce podeszła do niego grupa nastolatków ubranych w czarne szaty, którzy uczestniczyli w jakimś dziwnym rytuale. Gdy sytuacja stawała się niepokojąca, do Clarka podszedł Pan Bowen, znany z okolicy, który uspokoił młodzież i zaprosił chłopca do swojej chaty.
Pan Bowen opowiedział Clarkowi o swoich doświadczeniach związanych z utratą bliskich, zachęcając go do próby pojednania się z rodzicami, którzy także przeżywali żałobę. Po rozmowie z Panem Bowenem Clark zrozumiał, że rodzice wciąż go kochają, mimo ich trudności, i zdecydował się wrócić do domu.
Kiedy Clark wrócił do rodziców, ci, pełni wyrzutów sumienia, przeprosili go i przytulili, obiecując, że będą dążyć do uzdrowienia swojej rodziny. Dzięki wsparciu Pana Bowena i wspólnej miłości do Clarka, Wesenbergowie zaczęli odbudowywać swoje życie, szukając nadziei i pokoju po tej tragicznej stracie.
Ta wersja tekstu ma inne słownictwo i struktury zdaniowe, ale zachowuje oryginalny sens.
