MOJA TEŚCIOWA WZIĘŁA KOCIAKA W WIEKU 77 LAT – CZY TYLKO JA UWAŻAM, ŻE TO NIE NAJLEPSZY POMYSŁ?
Nie wiem, czy przesadzam, ale nie mogę się uspokoić! Moja 77-letnia teściowa postanowiła przygarnąć kociaka, a ja widzę w tym więcej problemów niż radości. Mieszka sama, nie cieszy się najlepszym zdrowiem, a teraz bierze pod opiekę zwierzę, które wymaga codziennej troski. Naprawdę myśli, że to dobry pomysł?
Nie oszukujmy się – kocięta to nie tylko urocze stworzenia, ale też sporo obowiązków. Trzeba je karmić, dbać o ich higienę, organizować wizyty u weterynarza i znosić ich niespożytą energię. Co się stanie, jeśli teściowa poczuje się gorzej albo zabraknie jej sił? Nietrudno się domyślić, na kogo spadnie odpowiedzialność… Tak, oczywiście na mnie.
Zasugerowałam jej zwierzątko wymagające mniej uwagi, na przykład rybkę, ale tylko machnęła ręką i z uśmiechem powiedziała, że kociak to jej „nowy towarzysz” i że „będzie miała więcej ruchu”. Ruchu? A kto go złapie, kiedy zacznie demolować mieszkanie albo wdrapie się na firanki? Bo raczej nie ona!
Mam wrażenie, że to katastrofa, która tylko czeka, żeby się wydarzyć. Wszyscy inni uważają to za urocze, ale ja widzę w tym przyszłe kłopoty. Czy jestem jedyną osobą, która widzi nadchodzący chaos, czy faktycznie powinnam się martwić?
