„Nigdy tego nie zapomnę”: Historia przetrwania, ludzkiej życzliwości i pomocy
W 1998 roku zostałam bez dachu nad głową. Nie miałam ani mieszkania, ani stałego adresu. Rodzina nie chciała mi pomóc, więc zaczęłam radzić sobie sama w świecie, w którym każdy dzień przynosił nowe wyzwania. Nawet najprostsze rzeczy były trudne: wynajmowałam pokoje, nocowałam w klatkach schodowych, próbując przetrwać. Pracowałam w pociągu, sprzedawałam długopisy i rajstopy, w kioskach, gdzie nikt nie sprawdzał dowodu osobistego, a zarobki były marne.
Najtrudniejsze chwile to te, kiedy musiałam odrzucać nieprzyzwoite propozycje pracodawców lub kiedy przez kilka dni nie miałam co jeść, zbierając pieniądze na przeżycie. Kiedyś stałam przy metrze, a obok mnie przeszedł mężczyzna, z którego portfela wypadło 5 rubli. Dla mnie to były dwa paczki zupki chińskiej i bochenek chleba. Podniosłam je. Dziewczyny stojące obok spojrzały na mnie z pogardą, patrzyły na mnie, jakbym była nikim. To spojrzenie… One były zadbane, piękne, a ja byłam brudna, w znoszonej kurtce i butach o trzy numery za dużych.
Dziś wszystko jest w porządku. Kochają mnie, szanują. Ale ta mała dziewczynka, która we mnie jest, nie ufa nikomu, zawsze się ukrywa. Nadal daję jałmużnę bezdomnym, karmię bezdomnych i nigdy nie patrzę z pogardą na ludzi źle ubranych. Nie oceniam nikogo i staram się pomagać innym na miarę swoich możliwości, bo wiem, co to znaczy być w trudnej sytuacji. Czasami obcy ludzie pomagali mi – po prostu tak, z dobroci serca. Zawsze będę o tym pamiętać.
Nie jestem dobrym człowiekiem, jestem po prostu człowiekiem, który zna walkę, ból i nadzieję, że zawsze można zacząć od nowa, nawet jeśli wydaje się, że nie ma wyjścia. Człowieczeństwo i wzajemna pomoc były tym, co trzymało mnie przy życiu. I staram się pomagać, bo wiem, co to znaczy być w potrzebie. I nigdy nie zapomnę, jak mała dobroć może zmienić życie drugiego człowieka.
