- Z popiołów do życia
W małym miasteczku, gdzie wszyscy się znali, życie toczyło się spokojnie — aż do dnia, gdy wszystko zmieniło się przez coś strasznego. Alina, licealistka, której oczy wciąż lśniły marzeniami, doświadczyła okrucieństwa, które na zawsze zmieniło jej świat.
– Alina, biegniesz na próżno. I tak będziesz moja – syknął Jegor, przyciskając ją do szkolnego ogrodzenia.
– Spadaj! Myślisz, że twój ojciec może zamieść każde twoje świństwo pod dywan? Prawo nie należy do ciebie! – odpowiedziała dziewczyna, zaciskając pięści.
– Prawo? – Jegor zaśmiał się. – Mój ojciec jest szefem lokalnej policji. A ty… jesteś tylko małą ofiarą. Od tamtej pory twoja babcia śledzi mnie jak cień. Ale ja mam cierpliwość.
– To twoja wina! Dlaczego zaciągnąłeś mnie za garaże?! Dobrze, że nauczyciel WF-u zareagował.
– Nauczyciel WF-u? – Jegor uniósł brwi szyderczo. – Mój ojciec wyrzucił go z miasta tak skutecznie, że nawet nie zdążył się pożegnać. Sprzedał dom i zniknął. Lepiej nie wchodź między mnie a mój cel.
Alinę ogarnął dreszcz. Artiom i Stas, jego koledzy, śmiali się w tle.
– Jegor, Alina jeszcze sprawi, że przed nią uklękniesz – zaśmiał się Artiom.
– Założę się, że będzie moja na balu maturalnym. Jeśli się uda, dacie mi radę i nowy telefon.
Ręce zderzyły się w geście zakładu. Gra się rozpoczęła. Po plecach Aliny przeszedł zimny dreszcz. Jegor puścił do niej oko, a reszta uśmiechnęła się z satysfakcją.
—
Bal maturalny odbywał się w wypolerowanej sali gimnastycznej. Uczniowie świętowali, muzyka grała zbyt głośno, wszędzie było słychać śmiech. Późnym wieczorem, zgodnie z tradycją, wszyscy udali się nad rzekę, gdzie płonęło ognisko. Alina siedziała z dwiema przyjaciółkami – Lizą i Maszą – czując się bezpiecznie.
– Dziewczyny, chodźmy stąd. Jegor i jego banda już bawią się kosztem Lisy – szepnęła Liza.
Zanim jednak zdążyła wstać, Jegor zaatakował ją od tyłu, zakrył jej usta i zaciągnął do lasu. Alina, mimo że znała sztuki walki, nie mogła się wyrwać. Jej krzyk zginął wśród drzew. W opuszczonej chacie Jegor brutalnie ją popchnął.
– To koniec, Alina. Teraz ja rządzę – wysyczał.
O świcie Alina wróciła do domu w podartych ubraniach i z zabrudzoną twarzą. Rodzice i babcia szukali jej całą noc. Gdy ją zobaczyli, zamarli.
– Moje dziecko! – matka zapłakała, przytulając ją. – Kto ci to zrobił?
– Jegor… – wyszeptała Alina i wybuchła płaczem.
Ojciec, Walentin, natychmiast pobiegł na komisariat.
– Zgłoszę twojego syna, Iwanie. Zabieramy córkę na badania. Pod jej paznokciami jest skóra Jegora.
Iwan, ojciec Jegora, zbladł. – Sam zawiozę go do szpitala.
Jegor został skazany. Iwan zrezygnował ze stanowiska w hańbie i otworzył prywatne biuro detektywistyczne. Gdy Alina dowiedziała się, że jest w ciąży, złożyła wniosek o aborcję. W szpitalu podszedł do niej Iwan.
– Alina… proszę, pięć minut.
– Czego chcesz? Twój syn zrujnował mi życie! Lekarze ledwo zgodzili się na zabieg, mam rzadką grupę krwi. Mogę już nigdy nie mieć dzieci. Ale nie mogę usunąć ciąży.
– Porozmawiajmy na zewnątrz.
W samochodzie Iwan spuścił głowę i powiedział:
– Jegor… nie żyje. Nie wytrzymał wyroku. Pochowałem go. Twoje dziecko… to mój wnuk. Sam byłem wychowankiem domu dziecka. Nigdy nie miałem prawdziwej rodziny.
– A teraz chcesz rodziny? Po tym, co zrobił twój syn?
– Jeśli urodzisz to dziecko, stanie się dla mnie wszystkim. Weźmy ślub – tylko formalnie. Nie będziesz sama.
Alina wyszła oszołomiona. W domu babcia trzymała ją za rękę.
– Przemyśl to. Dziecko może być błogosławieństwem, nawet jeśli teraz boli.
– Ale to syn Jegora! Jak mam go pokochać?
– Daj sobie czas.
Kilka dni później Iwan znów przyszedł.
– Zrób to dla dziecka. Ślub tylko na papierze. Wszyscy będą myśleć, że to moje. Będziesz mogła żyć i dojść do siebie.
Alina w końcu się zgodziła. Nie było wesela – tylko podpisy. Przeprowadziła się do domu Iwana.
– Wybierz sobie pokój – powiedział Iwan. – Pokój dziecka będzie gotowy.
Urodził się ich syn, Misza. Chłopiec był podobny do Iwana. Po roku przyszedł na świat kolejny chłopiec – Dani. Alina już wtedy kochała Iwana. Lekarze się mylili – mężczyzna był płodny.
—
Mijały lata. Alina została psychologiem dziecięcym, pomagając młodym ludziom po traumach. Iwan ją wspierał, wykorzystując swoje policyjne doświadczenie. Dwaj chłopcy byli otoczeni miłością. Miasto, które kiedyś szeptało z pogardą, dziś mówiło z dumą: byli dowodem na to, że nadzieja może narodzić się z bólu.
