Walentyna siedziała, wpatrzona w jeden punkt, nie mogąc oderwać wzroku. Nie, to po prostu niemożliwe! I to jeszcze jej się przydarzyło — coś takiego nie powinno się wydarzyć. Wciąż i wciąż czytała wiadomość, którą mąż, najwyraźniej przez pomyłkę, wysłał nie tej kobiecie.
Tekst był krótki, ale aż do bólu jasny. Fiodor tłumaczył kochance, że już niedługo wszystko się ułoży. Chce pozbyć się Walentyny, zdobyć spadek i wtedy rozpoczną nowe, dostatnie życie. Problem w tym, że aby spadek przeszedł na niego, Walentyna musi zniknąć bez śladu.
Była absolutnie pewna: jeśli Fiodor czegoś chce, doprowadzi to do końca. Po prawie dziesięciu latach wspólnego życia znała go dobrze — kiedy stawia sobie cel, jest gotów zburzyć każdą przeszkodę.
Zawsze go irytowało, że nie chciała przepisać na niego firmy. Pracownia zajmująca się produkcją luksusowego obuwia przypadła jej po ojcu. Rodzina od pokoleń prowadziła ten biznes, a Wala znała się na nim od podszewki.
Ich marka była znana daleko poza regionem. Gdy Wala skończyła studia i przyszła pracować do ojca, ten był z niej dumny, mówiąc, że ma żyłkę do interesów. I rzeczywiście — w ciągu trzech lat znacznie rozwinęli produkcję.
Później ojciec poznał ją z Fiodorem. Walentyna nie zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Jej głowę zaprzątały inne sprawy. Ale Fiodor był uparty. Nim się zorientowała, była już jego żoną.
Niedługo potem ojciec niespodziewanie zmarł. Gdy nieco doszła do siebie po żałobie, Fiodor miał już pełną kontrolę nad firmą. A jej powiedział, że teraz jej miejsce jest w domu.
Na początku Wala próbowała jeździć do firmy, pomagać, doradzać. Ale z czasem zrozumiała, że mąż po prostu ją ignoruje. I tak stopniowo wycofała się z działalności.
Po kilku latach zaproponował, by przepisać przedsiębiorstwo na jego nazwisko, tłumacząc to wygodą. Wtedy Wala przypomniała sobie, że też ma charakter. Kategorycznie odmówiła.
Ta odmowa wywołała u Fiodora prawdziwy atak furii. Ostatnio, po kolejnym „nie”, wysyczał przez zęby:
— Uważaj, żebyś nie żałowała, póki nie jest za późno.
Wtedy nie zrozumiała tych słów.
Teraz wszystko było jasne. Musiała podjąć decyzję. Uciekać. Jechać, gdzie oczy poniosą.
Szybko pakowała rzeczy, wrzucała je do torby, dodała szkatułkę z biżuterią, dokumenty i pieniądze ukryte w tajnym miejscu. Ostatni raz spojrzała na dom.
— Wrócę — szepnęła Wala i wymknęła się na ulicę.
Musiała wyjechać tam, gdzie jest dużo ludzi, gdzie nikt jej nie zna. Fiodor na pewno będzie jej szukał. A jeśli ją znajdzie — nie będzie się patyczkować.
Minęło kilka miesięcy. Walentyna, z chustką naciągniętą na twarz, szorowała podłogę. Każdego ranka spędzała czas przed lustrem, by zmienić wygląd nie do poznania. Nie chciała ryzykować.
Zaczęła pracę tylko dlatego, że samotność w wynajmowanym mieszkaniu stawała się nie do zniesienia. Płaca była marna, ale Wala nie liczyła na więcej. Najważniejsze — być wśród ludzi, choćby obcych.
Firma, w której się zatrudniła, specjalizowała się w produkcji skórzanych toreb i teczek, co przypominało jej dawny biznes.
— Walentyna! — zawołała kobieta. Obok stała sekretarka szefa. — Szef wyjechał, można posprzątać w jego gabinecie.
— Dobrze, już idę.
Ludzie w biurze byli mili. Nikt nie patrzył na nią z góry. Gdy ktoś obchodził urodziny, Walentynie też przynoszono kawałek tortu.
Wytarła kurz, umyła podłogę. Na biurku leżały sterty papierów w nieładzie. Wala zawsze lubiła porządek w dokumentach, więc odruchowo zaczęła je układać.
Na jednej kartce zauważyła dziwne liczby. Ta sama firma, która dostarczała skórę, ale ceny… A pośrednikiem wskazana była firma Walentyny!
Wynikało z tego, że Fiodor postanowił dorobić się w ten sposób. To oznaczało, że firma nie była mu już potrzebna. Takie schematy Walentyna znała doskonale. Pieniądze od klientów szybko znikały, a sama firma zostawała bez właściciela.
Zadrżała, gdy tuż za uchem rozległ się głos:
— Płacę pani za sprzątanie, a nie za czytanie moich dokumentów!
Wala odłożyła kartkę, odwróciła się:
— Przepraszam, nie chciałam czytać, po prostu chciałam wszystko uporządkować. Przepraszam!
Chwyciła wiadro ze szmatkami i wybiegła z gabinetu…
Timur Olegowicz zamyślony patrzył za nią. Co za dziwna sprzątaczka… Pokręcił głową. Dość tych zbędnych wspomnień.
Właśnie wrócił z policji, gdzie składał zawiadomienie. Prawnik został tam. No trzeba było tak się wpakować! Od samego początku coś mu w tej transakcji nie pasowało, ale mimo to zaryzykował. Warunki były zbyt korzystne, żeby odpuścić.
Czy naprawdę ktoś był w stanie oszukać jego — tak doświadczonego biznesmena — w tak prymitywny sposób? Kiedyś nikt by się na to nie odważył!
Walentyna ukryła się w schowku. Jak mogła nie rozpoznać, że Timur z przeszłości i Timur Olegowicz to ta sama osoba?
Poznali się kiedyś przy okazji spraw biznesowych. Wala dopiero zaczynała pracę w firmie ojca, a Timur przyjechał w interesach. Zepsuł mu się samochód i ojciec poprosił, by podwiózł Walentynę.
Timur zaprosił ją na kawę, potem na kolację. Po tych spotkaniach Wala przestała odbierać jego telefony. Przestraszyła się siły własnych uczuć.
Wtedy wydawało jej się, że on jest niemal starcem — całe dziesięć lat starszy. Potem Timur wyjechał. Ojciec mówił, że przebywa za granicą, że zamierza założyć tu firmę i się dokształca.
Wala z czasem uspokoiła się. I wtedy pojawił się Fiodor.
Jak ma teraz pracować? Musi być bardzo ostrożna, żeby w żadnym razie nie natknąć się na Timura.
W firmie zaczęły się ciężkie czasy. Okazało się, że transakcja była fikcyjna — ale to nie było najgorsze. Zaraz potem nastąpiły kolejne ataki. Ktoś ewidentnie chciał zniszczyć firmę.
Wszyscy pracownicy przesiadywali w biurze dniami i nocami. Wala widziała, że również Timur praktycznie tam mieszka.
Mogła pomóc. Mogła wyjść z cienia i zablokować dostęp do kont. Ale wtedy Fiodor ją odnajdzie.
A może niech i znajdzie? Ile można się ukrywać? Co to za życie?
Rano przyszła do pracy i ze zdziwieniem rozejrzała się po biurze. Wszyscy byli na miejscu, ale nikt nie pracował. Wszyscy wyglądali na zagubionych i przygnębionych.
Podeszła do jednej z pracownic:
— Co się stało, Tamaro Siergiejewno?
— Walka, nawet nie pytaj! Wszyscy teraz zostaniemy bez pracy. Nawet sam Timur Olegowicz — bez firmy.
— Dlaczego?
— Przez tamtą transakcję, a potem kolejne problemy… Zablokowali konta, nie ma pieniędzy. Totalny impas.
— Nie wolno się poddawać zbyt wcześnie. Trzeba coś zrobić.
Wala zdjęła chustkę z głowy. Ludzie wokół otworzyli usta ze zdziwienia. Włosy były starannie uczesane, w uszach błyszczały kolczyki z diamentami… Spokojnie zdjęła roboczy fartuch. Oczywiście, nie była ubrana wieczorowo, ale Wala nigdy nie nosiła tanich rzeczy.
Kobieta ruszyła w stronę gabinetu Timura i weszła bez pukania.
— A ciebie to czego nauczyli, swoją drogą? — zapytał lekko zmieszany.
— Cześć, Timurze. To ja, Wala.
— Wala? To znaczy… ty jesteś moją sprzątaczką?
Pokręcił głową:
— Czekaj. Chcesz mi powiedzieć, że to ty zrujnowałaś moją firmę? Myślałem, że się na mnie mścisz!
— Zemsta? Za co niby? Za to jedno miłe wspomnienie, jakie mam w życiu?
— Nie, Timurze, to nie ja. Zaraz wszystko ci wyjaśnię. Mogę ci pomóc. Ale musisz mi obiecać, że pomożesz także mnie — i mojej firmie stanąć na nogi.
Siedzieli razem prawie godzinę, omawiając sytuację. Gdy Timur zrozumiał w pełni, kim naprawdę jest jej mąż, powiedział:
— Posłuchaj, teraz wszystko się zmieniło! Nikt go nie będzie żałować. Wszystkie te umowy da się unieważnić. Jasne, stracimy trochę pieniędzy, ale przetrwamy. Mam pomysł, jak to rozegrać. Zróbmy tak…
Nachylili się nad dokumentami, rozmawiali szeptem, rysowali schematy, robili notatki. Żadne z nich nie wiedziało, że za drzwiami gabinetu, wstrzymując oddech, zebrała się prawie cała załoga firmy.
W końcu Timur wstał:
— Wala, jesteś po prostu geniuszem! Mówiłem to już kiedyś i teraz powtórzę. Mam tylko jedno pytanie, które mnie dręczy.
Podniosła wzrok:
— Jakie?
— Jak w ogóle mogłaś wyjść za takiego drania?
Walentyna uśmiechnęła się lekko:
— No cóż… sam mi nie zaproponowałeś. To musiałam…
— Nie zaproponowałem… Bo chciałem, ale widziałem twój wzrok, kiedy dowiedziałaś się, że jestem od ciebie starszy o dziesięć lat.
— Dobra, pogadamy o tym później. A teraz proponuję, żebyś się u mnie zatrzymał. Mam ochronę, kamery. Kto wie, co może przyjść mojemu mężowi do głowy?
— Dobrze, dziękuję za propozycję. Rzeczywiście, nie wiem, do czego jest zdolny. Żyjesz z kimś latami, a potem okazuje się potworem.
— No to co, zaczynamy?
Timur długo patrzył na nią, potem podszedł bliżej:
— Powiedz szczerze, boisz się go? Ukrywałaś się przed nim miesiącami. Ale dlaczego zdecydowałaś się mi pomóc?
Wala uśmiechnęła się:
— Może po prostu dlatego, że zostały mi po tobie ciepłe wspomnienia.
Skinął głową:
— W takim razie — do dzieła.
Otworzył drzwi gabinetu i zamarł. W recepcji stało około trzydziestu osób, napięcie było wyczuwalne.
— No dobrze, a dlaczego nikt nie jest na stanowisku pracy? — zaczął surowo, ale zaraz zmienił ton: — Kochani, wiecie, przez co teraz przechodzimy. Ale mamy szansę! Dzięki jednej osobie, jej wiedzy i doświadczeniu, mamy możliwość wszystko naprawić. Proszę wszystkich o uwagę! Zadzwońcie do bliskich — dziś pracujemy, aż się uda!
— Bez dwóch zdań, Timurze Olegowiczu! Możemy siedzieć do rana, tylko mów, co robić!
— Świetnie! Wszyscy kierownicy działów do mnie!
W banku byli bardzo zaskoczeni nagłym telefonem od Walentyny:
— Czy jest Pani pewna, że chce odwołać pełnomocnictwo i tymczasowo zablokować konta?
— Mam powtarzać to dwa razy?
— Nie, skądże, Pani Walentyno! Doskonale Panią rozumiemy. To tylko formalność — rozmowa jest nagrywana, potrzebujemy Pani jednoznacznej odpowiedzi.
— Moja odpowiedź brzmi: odwołuję pełnomocnictwo do zarządzania kontami wystawione na nazwisko mojego męża. Konta powiązane z firmą zamrażam.
Cały wieczór i noc w gabinecie Timura panowała napięta praca. Co chwilę wchodził jakiś pracownik, potem kolejny, a czasem całe grupy z nowymi danymi.
Obok, przy stole, siedzieli Timur i Walentyna, każdy przy swoim laptopie, uważnie śledząc wskaźniki.
W końcu, przed świtem, Wala zawołała:
— Udało się!
Timur odchylił się na oparcie krzesła:
— Wygląda na to, że przypadkiem połknęliśmy jeszcze jedną firmę. Nie szkodzi — jeśli będą się dobrze zachowywać, zwrócimy im udział.
— Timur, zaczekaj!
Zabrzęczał telefon. Dziwne — ten numer znało bardzo niewiele osób. Wala spojrzała na ekran i zrobiła się blada:
— To on. Znalazł mnie.
Timur szybko odebrał, podłączył urządzenie i podał jej słuchawkę:
— Nie bój się, wszystko pod kontrolą.
Wala głęboko odetchnęła:
— Halo?
— A, moja zbiegła żona! Widzę, nabrałaś odwagi!
Fiodor zaczął krzyczeć:
— Co ty wyprawiasz, głupia?! Rozumiesz, co ci zrobię?
— Co dokładnie? Pozbędziesz się mnie? Przecież i tak to planowałeś.
— Więc wszystko zrozumiałaś! Słuchaj: gdybyś wtedy po prostu zniknęła, mogłoby być ci łatwiej. Teraz będziesz się tym męczyć. Firma i tak należy do mnie!
Timur delikatnie zabrał telefon z bladych palców Walentyny, odłączył przewody i przyłożył do ucha:
— Posłuchaj, szczurze! Nic już nie zdziałasz, oprócz tego, że bardzo niedługo wylądujesz w więzieniu. Obiecuję ci to. I wiedz — Timur Olegowicz nie wycofuje się ze swoich słów.
Fiodor coś jeszcze wrzeszczał, ale Timur przerwał połączenie. Spojrzał na Walentynę i uśmiechnął się:
— Czas iść do domu odpocząć?
Ona skinęła głową:
— Tylko muszę zabrać swoje rzeczy.
— To znaczy szkatułkę z biżuterią, dokumenty i nawet twoją skrytkę pod stołem w kuchni?
Wala lekko się zmieszała, ale zaraz się roześmiała:
— Wiesz, zaczynam czuć się bezpiecznie.
Trzy miesiące później wydarzyło się coś, co wstrząsnęło środowiskiem biznesowym — dwie największe firmy produkujące obuwie i wyroby skórzane połączyły się w jedną potężną strukturę.
Fiodor został aresztowany. Gdy zaczęto grzebać w jego sprawach, znaleziono mnóstwo kompromitujących materiałów. I to nie tylko dotyczących nieuczciwości finansowej, ale znacznie poważniejszych naruszeń. Groziły mu bardzo długie lata więzienia.
Jeszcze miesiąc później szefowie tych firm oficjalnie ogłosili swoje małżeństwo. I rzeczywiście, spieszyli się — Walentyna kategorycznie odmawiała wychodzenia za mąż jako „balonik”. Wkrótce bowiem nie dało się już ukryć tego najważniejszego faktu, który cieszył ich oboje.
