Igor siedział w swoim gabinecie, pogrążony w ciężkiej, niemal fizycznie odczuwalnej ciszy. Wydawało się, że nawet zegar na ścianie bał się odmierzać czas — jego wskazówki zamarły, jakby nie śmiały zakłócić milczącej żałoby wiszącej w powietrzu.
Igor wpatrywał się w jeden punkt — róg drogiego, ciemnego biurka — ale nic nie widział. Jego wzrok skierowany był do wewnątrz, tam, gdzie bolała dusza, rozdzierana wyrzutami sumienia i myślami o domu, o sypialni, gdzie, jak mu się wydawało, powoli gasła jego żona, Krystyna.
Do drzwi zapukano ostrożnie. Nie głośno, nie natarczywie — jakby ktoś bał się przerwać jego samotność. W progu pojawiła się Olga, jego zastępczyni i, jak czuł, jedyny powód, dla którego jeszcze nie oszalał.
Gdy weszła, wydawało się, że gabinet rozjaśnił się jej obecnością. Ale na jej twarzy nie było zwyczajowego ciepłego uśmiechu. Podeszła do biurka i bez słowa położyła przed nim złożony na pół arkusz papieru. Wypowiedzenie.
— Olgo, co to ma znaczyć? — głos Igora załamał się i przeszedł w chrypkę. Poczuł, jak coś w nim pęka.
— Tak będzie lepiej, Igorze. Dla wszystkich — odpowiedziała cicho, nie podnosząc wzroku. — Znalazłam już pracę. W innym mieście.
Przeszyła go boleść — tępa i ostra jednocześnie. Zerwał się na nogi, obszedł biurko i chwycił ją za dłonie. Były zimne jak zimowy wiatr wpadający przez szczeliny starych okien.
— Nie odchodź. Proszę… — wyszeptał jak modlitwę.
— Nie mogę zostać. Ona cię potrzebuje — w jej głosie brzmiały niewylane łzy. — Powinieneś być z nią.
— To moja wina! — prawie krzyknął Igor, a jego głos się załamał. — Przez mnie zachorowała! To mój grzech, mój romans z tobą ją zabija!
— Przestań — Olga wreszcie spojrzała mu w oczy, a on dostrzegł w nich ten sam ból. — To nie twoja wina. W niczym. Musisz sobie odpuścić.
Ale nie potrafił. W głowie kotłowały się obrazy przeszłości, jakby pamięć specjalnie podrzucała wspomnienia, by raniły głębiej. Małżeństwo z Krystyną zostało zaaranżowane przez rodziców, którzy wierzyli, że dzieci powinny podążać za tradycją i korzystnymi układami.
Pamiętał jej chłód, niemal obrzydzenie wobec jego prób zbliżenia, jej wieczne niezadowolenie. Nie chciała dzieci, nazywała je „kulą u nogi” i „końcem sylwetki”. Jej światem były przyjęcia, drogie kreacje i blask cudzych diamentów, w którym marzyła, by błyszczeć najmocniej. On był dla niej tylko portfelem i elementem statusu.
A potem pojawiła się Olga. I wtedy po raz pierwszy zrozumiał, czym jest ciepło, troska i miłość. Ona niczego nie oczekiwała w zamian. Po prostu była obok. Wspierała. Słuchała. Przytulała. Całowała tak, jakby znała każdą jego myśl. To ostatnie wspomnienie bolało najbardziej.
Zdecydował się być do końca uczciwy i poszedł do Krystyny, by poprosić o rozwód. Chciał powiedzieć jej prawdę o uczuciach do Olgi. W odpowiedzi dostał nie tyle histerię, co cały teatr. Krzyczała, tłukła naczynia, a potem złapała się za serce i upadła na dywan. Od tego dnia „leżała” z tajemniczą chorobą, której nie potrafił zdiagnozować żaden lekarz.
Powroty do domu stały się udręką. Ponura, przytłaczająca atmosfera dławiła już od progu. Krystyna leżała w swoim pokoju, otoczona poduszkami, i witała go słabym, ale pełnym wyrzutu głosem:
— Znów wróciłeś późno… Zupełnie ci na mnie nie zależy. Może nie dożyję do rana.
Igor w milczeniu przełykał gulę w gardle i siadał na fotelu przy jej łóżku, czując, jak wina pożera go od środka. Był gotów na wszystko, byle tylko przeżyła, by mógł odkupić swój grzech.
Dlatego gdy oznajmiła, że znalazła „wybitnego lekarza”, który może jej pomóc, bez oporu się zgodził. Drogi profesor o zadbanych dłoniach i zarozumiałym uśmiechu przyjeżdżał dwa razy dziennie, robił jakieś zastrzyki i wystawiał Igorowi ogromne rachunki. Igor płacił, nie zadając pytań.
Tego wieczoru podjechał pod kute bramy swojego domu i wyłączył silnik. Nie mógł się zmusić do wyjścia z samochodu. Jeszcze chociaż pięć minut. Pięć minut ciszy, zanim znów zanurzy się w ten koszmar pełen wyrzutów, westchnień i zapachu leków.
W boczne okno zapukała dziewczynka, może dziesięcioletnia, chudziutka, w znoszonej kurteczce. W rękach trzymała wiadro z mętną wodą i szmatkę. Widział ją już kilka razy w tej okolicy — zawsze kręciła się przy drodze, oferując kierowcom mycie reflektorów.
— Proszę pana, mogę umyć reflektory? — zapytała dźwięcznym głosem.
Igor skinął głową, wyjął z kieszeni banknot, dużo wyższy niż wartość tej usługi, i podał jej. Dziewczynka szybko przetarła szkła reflektorów, chwyciła pieniądze i już miała biec, ale nagle się odwróciła.
— Za późno pan wraca — wypaliła. — Spróbujcie wrócić wcześniej.
I nie czekając na odpowiedź, zniknęła w ciemności. Igor został w samochodzie, osłupiały. Co to były za dziwne słowa?
Poranek zaczął się jak zwykle. Krystyna przywitała go jękiem i nową porcją wyrzutów:
— Nie dotykaj mnie — odsunęła rękę, gdy próbował poprawić jej poduszkę. — Zaraz przyjdzie opiekunka, ona się wszystkim zajmie. Jedź do swojej pracy, skoro jest ważniejsza niż umierająca żona.
Igor z ulgą wymknął się z domu. W pracy nie było lepiej. W ciągu dnia, wyglądając przez okno swojego gabinetu, zobaczył coś, czego bał się najbardziej. Olga szła w stronę swojego samochodu, niosąc w rękach kartonowe pudełko z osobistymi rzeczami. Położyła je na tylnym siedzeniu, wsiadła za kierownicę i odjechała. Na zawsze.
Fala rozpaczy, zmieszana z tępą złością na samego siebie i na całe to niesprawiedliwe życie, zalała go po czubek głowy. Stracił ją. Sam ją oddał. Zamienił ją na poczucie winy wobec kobiety, której nigdy nie kochał. Usiadł w fotelu i zakrył twarz dłońmi. Wszystko skończone.
W potoku tych rwanych, bolesnych myśli nagle, jak błyskawica, przemknął mu przed oczami obraz dziewczynki przy bramie i jej dziwne słowa: „Spróbujcie wrócić wcześniej.”
Po co ona to powiedziała? Co to miało znaczyć? Myśl była szalona, irracjonalna, ale była jedynym punktem zaczepienia w tym oceanie beznadziei. Decyzja zapadła natychmiast, impulsywnie. Nie dając sobie czasu na namysł, Igor chwycił kurtkę, wybiegł z gabinetu, rzucając oszołomionej sekretarce: „Nie będzie mnie,” i wybiegł z budynku. Jechał do domu. Właśnie teraz, w środku dnia pracy.
Podjeżdżając pod dom, zobaczył przy bramie znajomego czarnego mercedesa „sławy medycyny”. Zimny dreszcz przeszył jego serce. Co on tu robi w ciągu dnia? Jego wizyty zawsze były tylko rano i wieczorem. Igor wyskoczył z auta, szarpnął furtkę i wpadł do domu. I znieruchomiał. Ze sypialni Krystyny dobiegała muzyka i… głośny, donośny, zupełnie zdrowy śmiech jego „umierającej” żony.
Na miękkich, jak z waty, nogach podszedł do drzwi sypialni. Śmiech i muzyka stawały się coraz głośniejsze. Pchnął drzwi. I zastygł w progu, nie mogąc uwierzyć własnym oczom…
Na małżeńskim łożu, rozciągnięty, siedział całkowicie nagi „doktor”. Przed nim, w przezroczystym podomce, tańczyła jego „umierająca” żona Krystyna. W jednej ręce trzymała kieliszek szampana, drugą wykonywała figlarne ruchy w powietrzu. Była pełna życia, energii i zdrowia.
Nie zauważyli go od razu. Pierwszy odwrócił się „doktor”. Jego twarz wydłużyła się, uśmiech zniknął. Krystyna zamarła z uniesionym kieliszkiem, a jej oczy rozszerzyły się z przerażenia.
— Igorze! — pisnęła. — To nie tak, jak myślisz! To był jej plan! Powiedział, że to taka terapia!
— Co?! — zarumienił się „doktor”, wyskakując z łóżka i próbując zakryć się prześcieradłem. — Zwariowałaś, suka?! To był twój plan od początku do końca! I połowę pieniędzy za „leczenie” zatrzymywałaś dla siebie!
Igor się zatrząsł. Ale to nie była słabość. To była wściekłość. Czarna, lodowata wściekłość, która wypalała z niego cały ból i poczucie winy. Milcząco odwrócił się, wyszedł z pokoju, dotarł do swojego gabinetu i zdjął ze ściany ciężki myśliwski karabin — prezent od ojca. Wrócił do sypialni. Wzrok kochanków, pełen zwierzęcego przerażenia, był utkwiony w broń w jego rękach.
Rozległ się huk strzału. Kula wbiła się w drogi parkiet centymetr od nogi „doktora”.
— Pięć sekund — zimnym głosem wypowiedział Igor. — Żebyście oboje zniknęli z mojego domu i mojego życia. Pięć… cztery…
Nie potrzebowali więcej. Potykając się, popychając nawzajem, narzucając ubrania na siebie w biegu, wybiegli z pokoju, a potem z domu. Po chwili rozległ się pisk opon odjeżdżającego „Mercedesa”.
Igor został sam pośrodku pokoju, pachnącego cudzym perfumem i oszustwem. Szok powoli ustępował, a na jego miejsce wchodziło jedno, pochłaniające wszystko zrozumienie. Olga. Musiał ją odnaleźć.
Wybiegł z domu, wskoczył do samochodu i ruszył do jej wynajmowanego mieszkania. Drzwi otworzyła starsza sąsiadka.
— Nie ma jej, młody człowieku. Wyjechała. Przed chwilą zostawiła mi klucze i pojechała na dworzec. Powiedziała, że jej pociąg za godzinę.
Wyścig. Szalony pościg po mieście, które zamieniło się w tor przeszkód. Igor pędził, ignorując znaki i światła. Lawirował wśród samochodów, skracał zakręty, jechał pod prąd. Za nim jechały już dwa radiowozy policyjne, których syreny rozdzierały powietrze.
Nie słyszał żadnych poleceń, tylko w głowie dudniła jedna myśl: „Zdążyć!”. Znał miasto od dzieciństwa, więc skręcił w niepozorną uliczkę, przedarł się przez krzaki, wypadł na służbową drogę prowadzącą prosto do torów kolejowych i, przewracając cienką szlabanę, wjechał prosto na peron.
Wyskoczył z auta. Wokół tłum. Setki ludzi z walizkami, dziećmi, torbami. Hałas, komunikaty z głośników, gwizdy pociągów. Nie mógł jej znaleźć. Desperacja znów ścisnęła mu gardło.
Wzrok wypatrzył dziewczynę w jaskrawym płaszczu z mikrofonem w ręku. Promotorka zapraszająca na jakąś akcję. Igor podbiegł do niej, wyciągnął z kieszeni wszystkie gotówkę i podał zaskoczonej dziewczynie.
— Proszę, pozwól mi na chwilę! To bardzo ważne!
Wyjął jej mikrofon, przyłożył do ust i jego wzmocniony głos rozległ się po całym peronie:
— Olga! Olu, jeśli mnie słyszysz, proszę, nie wyjeżdżaj! Błagam, zatrzymaj się! Wszystko nie tak, jak myślisz! Nie mogę bez ciebie żyć! Bardzo cię kocham!
Krzyczał to wciąż i wciąż, obracając się we wszystkie strony, próbując dostrzec każde oblicze. Przez tłum zaczęło się przedzierać dwóch policjantów.
— Olga! Kochana!
— A co z chorą Krystyną? — odezwał się cichy głos tuż obok.
Igor gwałtownie się odwrócił. Stała przed nim Olga. Jej twarz była mokra od łez, a w ręku ściskała bilet. Upuścił mikrofon i upadł przed nią na kolana, prosto na brudny asfalt peronu.
— Jej choroby nigdy nie było! — łapiąc oddech, wykrzyczał. — To była cała mistyfikacja. Spektakl, by mnie zatrzymać. Wszystko odkryłem. Wybacz mi, że byłem takim ślepym idiotą! Przepraszam!
— Proszę pana, prosimy iść z nami — policjanci chwycili go za ramiona.
Ale tłum, świadek tej sceny, nagle zawrzał.
— Puśćcie go!
— Nie widzicie, człowiek odzyskuje miłość!
— Nie macie sumienia!
Olga uklękła obok Igora i objęła go. Oboje płakali, nie ukrywając łez, pośrodku hałaśliwego dworca. Policjanci zdezorientowani spojrzeli na siebie, po czym jeden z nich machnął ręką i odwrócili się, rozchodząc się w tłumie.
Dwa godziny później Igor przywiózł Olgę do siebie do domu. Dom był pusty i cichy. Przeprosił, że dziś nie zdąży wynająć jej mieszkania i w milczeniu zaczął wynosić rzeczy Krystyny ze sypialni, wyrzucając je do worków na śmieci. W pewnym momencie zatrzymał się i spojrzał na Olgę, która cicho siedziała w fotelu.
— Olu, dlaczego tak się spieszyłaś? Wiem, że nawet pracy na stałe nie znalazłaś. Po co odjeżdżać tak nagle, w jeden dzień?
Olga podniosła na niego oczy pełne łez i cicho pociągnęła nosem.
— Bałam się… Bałam się wszystko ci powiedzieć i postawić cię w zupełnie beznadziejnej sytuacji.
Igor zmarszczył brwi.
— Co może być gorsze niż to, co już było?
Wzięła głęboki oddech, a jej głos zabrzmiał niemal szeptem.
— Powiedzieć, że jestem w ciąży.
Igor zamarł. Czas się zatrzymał. Patrzył na nią, na jej zapłakaną twarz, na ręce, które instynktownie położyła na brzuchu, i powoli do niego docierał sens słów. A potem świat eksplodował fajerwerkami czystego, ogłuszającego szczęścia. Podniósł ją na ręce, zakręcił po pokoju, śmiejąc się i powtarzając niczym mantrę:
— Kocham cię! Słyszysz? Kocham cię! I naszego maluszka! Nikomu was nie oddam!
Rok później. Igor i Olga stali na tarasie swojego domu i patrzyli, jak w ogrodzie w wózku śpi ich trzyipółmiesięczna córka. Wszystko, co związane z Krystyną i jej rodzicami, zostało za nimi — sądy, skandale, pomówienia, procesy. Oddał byłej żonie dokładnie tyle, ile należało się prawem, i na zawsze wymazał ją ze swojego życia.
A przy drodze nie stała już mała dziewczynka z wiadrem. Igora odnalazł ją tamtego wieczoru po dworcu. Okazało się, że jej matka była ciężko chora, a ojciec stracił pracę. Teraz ojciec dziewczynki pracował u Igora w firmie, a matka przechodziła leczenie w najlepszej klinice. Czasem dziewczynka przychodziła do nich w gości i razem pili herbatę z ciastem.
Igor patrzył na śpiącą córkę, obejmował ramionami ukochaną kobietę i rozumiał, że przeszedł przez piekło tylko po to, by w końcu odnaleźć własny, prawdziwy raj.
