Jegor przyszedł do kliniki weterynaryjnej, trzymając w rękach transporter z kotem. Kolejka ciągnęła się już ponad pół godziny — wyglądało na to, że tego dnia w klinice panował duży ruch.
Na sąsiednim krześle siedziała kobieta z transporterem, w którym spoczywał brytyjski kot. Zachowywał się tak cicho, że można by pomyśleć, iż w ogóle go tam nie ma.
— Co z nim? — nie wytrzymał Jegor.
— Zranił łapkę — odpowiedziała krótko kobieta.
— No, to da się naprawić — skinął głową, przenosząc wzrok na odległy kąt, gdzie na podłodze, skulony, siedział pies o oczach pełnych smutku. Pies prawie się nie ruszał, choć właściciel — duży mężczyzna z rumianą twarzą — zdjął mu nawet smycz.
W tych oczach było coś nieuchwytnego, niewytłumaczalnego, a zarazem do bólu zrozumiałego. Poczucie beznadziei… nie, nawet głębiej — przeznaczenia. To właśnie to słowo przeszło przez głowę Jegora, gdy znów spojrzał w tamtą stronę.
Wreszcie nadeszła ich kolej. Jegor wziął transporter i wszedł do gabinetu. Gdy weterynarz robił zastrzyk Marsikowi, Jegor przyglądał się ścianom ozdobionym plakatami o właściwej pielęgnacji zwierząt.
— Ten ciągle siedzi? — nagle zapytał lekarz.
— Kto? — zdziwił się Jegor.
— No, z tym psem… którym przywieźli na uśpienie.
— Czekaj, mówisz poważnie? Ten pies w kącie — na uśpienie?!
— Tak. Już drugi raz przychodzą. Za pierwszym razem udało się go przekonać, by zmienił zdanie, ale wrócił. Mówi, że nie ma czasu, że trzeba pracować, a pies przeszkadza.
Choć pies ma zaledwie cztery lata — po prostu urosły mu duże rozmiary. Wciąż młody, szkoda… A właściciel upiera się, siedzi od rana i czeka.
W środku Jegora coś się przewróciło. Teraz rozumiał, dlaczego w oczach psa czytać można było rezygnację. On czuł, po co go przywieziono. I zaakceptował swój los. Po prostu położył się i czekał na koniec. Nie ruszał się. Nie walczył. Pogodził się.
— Gotowe, wasz kot jest gotowy. Nie zapomnijcie, czeka go jeszcze jedna szczepionka — powiedział weterynarz, oddając Marsa.
— Tak, tak… oczywiście, przyjdę — mamrotał Jegor, chowając kota z powrotem do transportera. Mars zwyczajnie zwinął się w kłębek, jakby nic się nie stało.
Jegor, niemal nie czując nóg, wybiegł z gabinetu i skierował się prosto do mężczyzny z psem.
— Oddaj mi go!
— Kogo? — zdezorientował się mężczyzna.
— Tego psa. Sam powiedziałeś, że go nie potrzebujesz. To oddaj mi go!
Pies, który przez cały czas leżał nieruchomo, nagle podniósł głowę i lekko poruszył ogonem.
— No, zabieraj… skoro tak — mruknął mężczyzna, wcisnął smycz Jegorowi w ręce i pospiesznie odszedł, jakby bał się, że ten zmieni zdanie.
— Jak on się nazywa? — zawołał Jegor za nim.
— Jack! — odpowiedziano mu, zanim drzwi się zatrzasnęły.
W tej samej chwili pies podniósł się, a w jego oczach zabłysnął szalony płomień nadziei. Patrzył na Jegora tak, jakby pytał: „Naprawdę? To nie sen? Naprawdę mnie zabierasz?”
Jegor postawił transporter z Marsem na podłodze i, obejmując Jacka za szyję, szepnął:
— No to, Jack… zaczynamy żyć. Chodź do domu. Poznam cię z kimś. Tylko proszę, nie krzywdź Marsa — on jest dobry, musicie się zaprzyjaźnić. Bez tego się nie da.
Jack nic nie powiedział, tylko przytulił ciepły, wilgotny nos do policzka nowego pana. Jegor otrzeć łzę, przypiął smycz do obroży i wstał.
— Chodźmy do domu, chłopaki. Czekają na nas. Marina pewnie się martwi, a my się spóźniliśmy. Ty, Jack, nie bój się, ona jest dobra. Teraz wszystko będzie inaczej, obiecuję.
I poszli. Mężczyzna z transporterem i duży, kudłaty pies o imieniu Jack.
Teraz czasem widuję ich na spacerze. Kot został w domu, a na dwór wychodzą we trójkę — Jegor, Marina i Jack. Jack trochę się zmienił: może urósł, a może po prostu przytył. Ma gęstą, lśniącą sierść. Ale najważniejsze — oczy. Teraz żyje w nich prawdziwe szczęście. Bo ma swojego człowieka. A właściwie dwóch swoich ludzi. I już nie jest sam.
