Anna spieszyła się na rozmowę. To nie była zwykła praca, to była praca jej marzeń, szansa na zmianę życia, wyjście z niekończących się dorywczych zajęć.
Była już prawie przy skrzyżowaniu, gdy usłyszała krzyk i hałas samochodów. Po drugiej stronie ulicy starszy mężczyzna nagle zachwiał się, złapał się za pierś i powoli upadł na asfalt.
Kierowcy trąbili, ktoś krzyczał z okna, przechodnie spieszyli obok, odwracając wzrok, jakby mieli nadzieję, że jeśli nie zauważą nieszczęścia, to ono zniknie samo.
Anna się zatrzymała. Jej mózg krzyczał: „Spóźniasz się! Biegnij!” Ale ona rzuciła się przez ulicę i uklękła obok mężczyzny.
— Źle się pan czuje? — zapytała drżącym głosem, kładąc mu rękę na ramieniu.
Staruszek ciężko oddychał, miał półprzymknięte oczy. Słabo wskazał na kieszeń:
— Tabletki… w portfelu…
Anna wstrzymała oddech i z drżącymi palcami zaczęła grzebać w jego starej skórzanej torbie. W końcu wyczuła malutką buteleczkę. Szybko wyjęła tabletkę, ostrożnie włożyła ją staruszkowi do ust i pomogła połknąć.
— Oddychaj… spokojnie… Wszystko będzie dobrze — szeptała, powstrzymując łzy i strach.
Minęło kilka minut. Oddech mężczyzny stał się coraz spokojniejszy, kolor twarzy wrócił. Otworzył oczy i spojrzał na Annę z wdzięcznością.
— Uratowałaś mi życie… — wyszeptał. — Jak mogę ci się odwdzięczyć?
Anna się uśmiechnęła, ale nagle podniosła się gwałtownie, jakby się ocknęła:
— Boże… spóźniłam się…
Mamrotała coś przepraszając i pobiegła do metra, czując, jak serce rozrywa jej rozpacz. To już koniec. Szansa przepadła. Nie będzie drugiej próby.
Ale mimo wszystko pojechała do biura. Po prostu po to, by wiedzieć, że zrobiła wszystko, co mogła. Gdy Anna w końcu dotarła do biura, prawie zemdlała na widok tego, co zobaczyła…
Kiedy dotarła do recepcji, sekretarka przywitała ją uprzejmym uśmiechem i powiedziała:
— Przepraszam, ale kierownictwo się trochę opóźnia. Proszę usiąść.
Anna ledwo powstrzymała ulgę. Usiadła na krześle, trzymając torbę blisko siebie, i poczuła, jak napięcie powoli ustępuje.
Po pół godzinie drzwi się otworzyły. Do pokoju wszedł… ten sam starszy mężczyzna. Gładko ogolony, w eleganckim garniturze, pewnie trzymający się laski. Anna zamarła.
— Dzień dobry — powiedział, zwracając się do wszystkich. — Jestem właścicielem tej firmy. Przepraszam za spóźnienie. Miałem… bardzo ważne zdarzenie.
Odwrócił się do Anny, uśmiechnął się i skinął głową:
— A to jest ta, która nie bała się zatrzymać, gdy wszyscy odwrócili wzrok. Ta, która naprawdę rozumie, czym są odpowiedzialność, odwaga i człowieczeństwo. Anno, chcielibyśmy, żebyś zaczęła u nas pracować jak najszybciej. Już udowodniłaś, że na to zasługujesz.
Anna nie mogła uwierzyć własnym uszom. Łzy napłynęły jej do oczu. Uratowała człowieka… a niespodziewanie uratowała też siebie.
