Wiedziałem, że nie wyglądam najlepiej. Gorączka, dreszcze, suchy kaszel — wszystko dopadło mnie tuż przed lotem.
Ale odwołanie podróży nie wchodziło w grę: bilety były kupione, hotel opłacony, spotkania zaplanowane. Nie miałem wyboru — musiałem się zebrać w sobie i wsiąść do samolotu.
Cicho usiadłem przy oknie, starając się nikomu nie przeszkadzać. Wyjąłem butelkę wody, położyłem obok chusteczki i przygotowałem się, by spędzić te kilka godzin w jak największym spokoju.
Ale już dziesięć minut po starcie w kabinie rozległ się wściekły głos:
— „To jest nie do zniesienia! On ciągle kaszle! Nie muszę tego znosić!”
Kobieta około pięćdziesiątki, siedząca po drugiej stronie przejścia, odwróciła się całym ciałem w moją stronę i zaczęła krzyczeć:
— „Jesteś zaraźliwy? Po co w ogóle wsiadałeś do tego samolotu?!”
Starałem się odpowiedzieć spokojnie:
— „Przepraszam. Postaram się być ciszej. Wezmę lekarstwo. Możesz założyć słuchawki, jeśli przeszkadza ci dźwięk…”
— „Nie będę nic zakładać! To są moje wakacje, a ty mi je psujesz!” — wrzeszczała, przyciągając uwagę wszystkich pasażerów.
Minutę później nacisnęła przycisk przywołania.
Podeszła młoda stewardesa z wymuszonym uśmiechem:
— „Dzień dobry, czy coś się stało?”
Kobieta niemal wyskoczyła z fotela:
— „On kaszle! Jest chory! Musicie coś z tym zrobić! Zapłaciłam za ten bilet, tak na marginesie!”
Stewardesa uprzejmie kiwnęła głową i odeszła. Wróciła kilka minut później, tym razem z poważną miną. Najwyraźniej rozmawiała z kapitanem. I właśnie wtedy kobieta zaczęła żałować, że w ogóle ją wezwała. 😲
— „Ponieważ nie możemy narazić na niebezpieczeństwo bezpieczeństwa lotu, a pasażer nie czuje się dobrze, chcielibyśmy rozwiązać tę sytuację w sposób jak najbardziej komfortowy dla wszystkich… Możesz po prostu zmienić miejsce.”
Kobieta natychmiast poczerwieniała i krzyknęła:
— „Nie będę się ruszać przez niego! Zapłaciłam za to miejsce!”
Stewardesa spojrzała na mnie spokojnie i powiedziała:
— „Możemy pana przenieść, jeśli się pan zgadza. Jest wolne miejsce…”
— „Oczywiście, przenieście mnie! Nie chcę słuchać tego przez cały lot!” — kobieta promieniała z zadowolenia.
Skinąłem głową:
— „Dobrze. Jeśli to pomoże, nie mam nic przeciwko.”
— „Świetnie,” powiedziała stewardesa. „Jedno wolne miejsce jest w klasie biznes. Tam może pan odpocząć. Będą podawane kolacja i napoje. Proszę za mną.”
Wstałem, a przez kilka sekund w kabinie zapadła całkowita cisza.
Gdy mijałem kobietę, dostrzegłem na jej twarzy najpierw zastygnięcie, a potem grymas złości i zazdrości. Mamrotała coś pod nosem, ale nikt już nie słuchał.
Usiadłem w szerokim, wygodnym fotelu, otrzymałem koc, gorącą herbatę z miodem, a później pyszną kolację. Przed mną były spokojne i komfortowe godziny lotu.
