Na cichej uliczce niedaleko skweru przechodnie zwrócili uwagę na dziwną scenę: przy krawężniku krążył niemiecki owczarek. Nie tylko szczekał — jego szczekanie było natarczywe, rozpaczliwe, jakby próbował wezwać pomoc.
Pies obwąchiwał metalowy właz, raz zamierał, raz nagle rzucał się w bok, po czym znów wracał na miejsce. Czasami drapał pokrywę łapami, wskakiwał na nią, a potem zaczynał wyć. Jego niepokój był tak wyraźny, że przestawało to wyglądać jak zwykłe zachowanie ulicznego psa.
Na początku przechodnie nie przywiązywali do tego wagi.
— Pewnie znalazł jedzenie — mówili jedni.
— Albo wyczuł mysz pod spodem — przypuszczali inni.
Ale pies nie ustępował. Wciąż wracał do włazu, biegał w kółko, głośno szczekał i patrzył ludziom w oczy — prosto, błagalnie.
W końcu jeden mężczyzna nie wytrzymał. Podszedł bliżej, pochylił się nad włazem, zaświecił do środka latarką. I w tym samym momencie jego twarz pobladła. Nie spodziewał się, że w środku znajdzie coś takiego…
— Tam jest szczenię… — wydechnął.
Inni podeszli za nim. Zaglądając do włazu, zamarli. Wśród mętnej wody, błota i strzępów śmieci leżał malutki szczeniak. Był ledwo żywy — drżał, skomlał, a jedna łapka była nienaturalnie wykrzywiona. Widok był przerażający.
— Tam by umarł… — ktoś powiedział ledwo słyszalnie.
Ktoś zszedł do włazu, ostrożnie wyciągnął szczeniaka, owinął go w kurtkę. Zaniesiono go do najbliższej kliniki weterynaryjnej.
I dopiero wtedy owczarek się uspokoił. Usiadł obok, machnął ogonem, jakby upewnił się, że teraz wszystko jest w porządku. Nie okazywał niepokoju ani nie próbował iść za ludźmi.
— To nie jego szczeniak — powiedział ktoś. — Po prostu… nie mógł przejść obojętnie.
Pies jeszcze chwilę posiedział przy włazie, potem wstał i odszedł — cicho, spokojnie, jakby wypełnił swój obowiązek. Takie to cudowne stworzenia — zwierzęta.
