— Marynka, twój urlop jest odwołany — oznajmił Wowa przy kolacji, rozciągając usta w pełnym samozadowolenia uśmiechu. Ewidentnie delektował się chwilą. — Kupiłem mamie wycieczkę. Całe życie marzyła o morzu, rozumiesz? No to niech teraz pojedzie zamiast ciebie, w końcu się rozerwie. Zasłużyła.
Maryna powoli podniosła wzrok znad talerza. Spojrzała na męża długim, badawczym spojrzeniem. I nic nie powiedziała. Tylko lekko się uśmiechnęła — nie złośliwie, nie szyderczo, ale jakoś zadziwiająco spokojnie.
I właśnie ten uśmiech zaniepokoił Wowę. Był przecież mentalnie przygotowany na awanturę, krzyki, talerze lecące w jego stronę. A tu — cisza. I ten dziwny, niezrozumiały uśmiech.
— To… ty nie masz nic przeciwko? — dopytał z mniejszą już pewnością w głosie. — Naprawdę?
— Ależ skąd, kochanie — odpowiedziała łagodnie Maryna, jedząc dalej, jakby nic się nie stało. — Oczywiście, że nie mam nic przeciwko. Jeśli mama marzyła o morzu, to niech jej marzenie się spełni. A jakże inaczej?
Wowa był szczerze zdezorientowany. Skąd ten anielski ton? Naprawdę wszystko poszło tak gładko? „No proszę — pomyślał z ulgą — a Marysia to jednak rozsądna kobieta”.
Wiera Aleksandrowna wyjechała trzy dni później. Wycieczka do Turcji, nowy kostium kąpielowy, walizka wypchana po brzegi i szczęśliwa, promieniejąca twarz. Paplała bez przerwy:
— Zobacz, Maryniu, jak mi w tym kapeluszu do twarzy! Wymusiłam go na sąsiadce Tamarze i nie oddam — niech zazdrości. Wowoczka, synku, dziękuję ci ogromnie! Jesteś prawdziwym mężczyzną. A ty, Maryniu, nie nudź się za bardzo. Chociaż… — zachichotała — może cię będzie gryzło sumienie, że ja sama wypoczywam w kurorcie, a ty siedzisz w tym dusznym mieszkaniu.
Poczucie humoru teściowej było specyficzne, ale Maryna tylko kiwała głową i uśmiechała się.
Tego wieczoru Wowa niespiesznie popijał piwo przed telewizorem, delektując się meczem. Czuł się prawdziwym bohaterem: mamie zrobił przyjemność i uniknął awantury w domu. „Oto jest — myślał z satysfakcją — dojrzałe, spokojne życie rodzinne. Wszystko pod kontrolą”.
A potem się zaczęło.
Następnego wieczoru Maryna nie wróciła do domu. Telefon milczał. Wowa zaczął się niepokoić dopiero o północy, kiedy zajrzał do łazienki i zauważył, że jej szczoteczka do zębów zniknęła. Potem rzucił się do szafy — połowa ubrań zniknęła. Z toaletki zniknęły jej perfumy, kremy, a nawet ten nowy kostium kąpielowy, który kupiła na urlop.
Jakby Maryny nigdy tu nie było.
Następnego dnia przyszła wiadomość: „Żegnaj, Wowczik. Jeśli nie możesz mi zapewnić morza, to ja, jako piękna kobieta, zapewnię je sobie sama. Więc nie tęsknij i nie pij za dużo — nawet na trzeźwo nie jesteś skarbem. Maryna.”
A niżej — zdjęcie. Maryna na tle turkusowego morza, w szerokim kapeluszu, w krótkiej sukience z odważnym dekoltem, z koktajlem w ręku. A obok — wysoki, brodaty mężczyzna w śnieżnobiałej koszuli. Oboje uśmiechnięci, szczęśliwi i zakochani.
Wowa patrzył na ekran i nie mógł uwierzyć. Jak to rozumieć? Uciekła z jakimś facetem? A co z domem, ogniskiem domowym, pieczątką w paszporcie, w końcu?
Trzy dni spędził w mieszkaniu, pijąc. Najpierw piwo, potem wódkę, a na koniec coś ciemnego w plastikowej butelce — sam nie pamiętał, co kupił. Telewizor milczał. Ciszę przerywało tylko żałosne miauczenie głodnego kota, który żywił się wyłącznie tym, co podkradał ze stołu, gdy jego właściciel był nieprzytomny.
Maryna zniknęła, jakby rozpłynęła się w powietrzu.
Siódmego dnia do mieszkania wróciła Wiera Aleksandrowna — opalona, radosna, w okularach przeciwsłonecznych i z magnesem w kształcie wielbłąda.
— Synku, jestem w domu! — ogłosiła radośnie. — Nie uwierzysz, jak tam jest cudownie! Morze — najczystsze, jedzenie — jak w restauracji. Oczywiście, przejadłam się winogronami i cały dzień przesiedziałam w pokoju, ale za to jaki pokój! Widok na basen niesamowity. A Marynka, gdzie ona jest?
Wowa siedział w fotelu — nieogolony, spuchnięty, w majtkach i w wyciągniętej podkoszulce. Przed nim stała pusta butelka i miska z zimnymi makaronami.
— Marynka… nad morzem — zachrypniętym głosem odpowiedział. — Z kochankiem wyjechała. Drugiego dnia po twoim wyjeździe, mamo, zniknęła. Wysłała wiadomość — że wyjechała, bo nie zapewniłem jej morza. A potem zdjęcie… Tam przytula się do jakiegoś brodatego faceta przy koktajlu.
Wiera Aleksandrowna zastygnęła jak wryta. Stała minutę w milczeniu, po czym wykrzyknęła:
— Co to w ogóle jest?! Co za psia bzdura?! I co ty, głuptasie, pozwoliłeś żonie uciec? Ty w ogóle mężczyzną jesteś, czy kim? A kto to ten brodacz? Gdzie byłeś, kiedy ona pakowała rzeczy?
— Piłem.
— No oczywiście! Czego ja się pytam? Oczywiście, że piłeś. A ona tymczasem — w nogi i w ciepłe kraje z kochankiem. Nic świętego u niej nie ma. A ty siedzisz jak zdechła kura. Fuu! Wstawaj natychmiast, jedź za nią, szukaj!
— Po co, mamo? — krzywo uśmiechnął się Wowa. — Przecież jasno napisała: „Żegnaj”. Tu bez opcji. Poza tym… — Teraz ma wszystko: pieniądze, paszport i chyba szczęście.
— O, Wołodia, Wołodia… Głupi jesteś, głupi… A ja, głupia stara… — Wiera Aleksandrowna usiadła na stołku i wpatrzyła się w podłogę. — To ja wszystko zepsułam. Trzeba było wam z Maryną kupić wycieczkę, a nie mnie.
Minął miesiąc. Maryna nadal nie wróciła.
Z mediów społecznościowych Wiera Aleksandrowna dowiedziała się, że Maryna wcale nie była w Turcji, lecz na Cyprze. Potem w Rzymie. Następnie w Paryżu. Na każdym zdjęciu uśmiechała się, śmiała, pozowała na tle Wieży Eiffla w sukience koloru wędzonego łososia. Brodaty mężczyzna nazywał się Andrzej — rozwiedziony, biznesmen, mieszka w Europie.
Pod jednym ze zdjęć Maryna napisała: „Kiedy kobieta przestaje czekać na cud od męża, sama znajduje cud”.
Wkrótce przyszły dokumenty rozwodowe. Wowa nawet ich nie czytał — po prostu podpisał jak automat i zaniósł z powrotem na pocztę.
W kuchni siedziała Wiera Aleksandrowna, cała posiwiała przez te tygodnie, i szeptała:
— A ja przecież chciałam, żeby synowi dobrze było… A wyszło, że został sam. Chciał morza, a teraz — samotność i wstyd…
Minęły kolejne dwa tygodnie. Pewnego dnia zadzwonił dzwonek do drzwi.
Wowa niechętnie otworzył. Na progu stała Maryna — piękna, zadbana, w stylowej bluzce i z lekką śródziemnomorską opalenizną. Po prostu nie mógł uwierzyć własnym oczom.
— Cześć, Wowczik! — powiedziała i weszła do mieszkania, jakby wcale nie znikała. — Muszę coś zabrać — stare fotografie, dokumenty. Nie masz nic przeciwko?
On milcząco kiwnął głową. Stał chwilę, milczał, a potem w końcu zapytał:
— Ty… jesteś szczęśliwa z tym Andrzejem?
— Oczywiście, że szczęśliwa. I nawet bardzo. Ale najważniejsze — on mnie szanuje. A ty nigdy mnie nie szanowałeś.
— To przez to, że wtedy kupiłem mamie wycieczkę, a nie tobie?
— Nie, Wowa. Bo zawsze wybierałeś mamę zamiast mnie. Zawsze. I przy samochodzie, i przy urlopie, i nawet gdy prosiłam o wspólny wieczór, ty i tak zapraszałeś mamę na kolację.
Chciał zaprotestować, ale nie mógł — bo to była czysta prawda.
— Wiesz, dlaczego wtedy nie zrobiłam awantury? — nagle zapytała z chytrym uśmiechem. — Kiedy ogłosiłeś, że mój urlop jest odwołany?
Wołodia spuścił wzrok. Już domyślał się, co powie.
— Bo zrozumiałam: jeśli nie potrafisz wybrać między żoną a mamą, lepiej, żebym odeszła sama. Bez krzyków, bez histerii. Kobieco, z godnością.
Wzięła stary album ze zdjęciami, spojrzała na niego po raz ostatni i cicho powiedziała:
— No cóż… Żegnaj, Wowa.
I wyszła.
A on pozostał stać w korytarzu.
W kuchni siedziała mama. Nawet nie wychodziła, licząc, że syn z Maryną jakoś się pogodzi.
— Synku, nie podsłuchiwałam… Co tam? Jak się sprawy mają? — zapytała drżącym głosem.
— Nic szczególnego. Po prostu się pożegnaliśmy.
„Mąż wysłał matkę nad morze. Ale nie spodziewał się, że ja też wyjadę. Na długo”
Wiera Aleksandrowna zakryła twarz dłońmi:
— Boże… Lepiej bym wtedy w to przeklęte morze nie jechała…
Minęło pół roku. Wowa stał się cichszy, milczący, przestał pić. Nagle zrozumiał, że alkohol nie zastąpi człowieka, którego tak głupio stracił. Ułożył sobie życie kawalerskie z matką: chodził do pracy, a wieczorami siedział przy oknie i patrzył na zachód słońca.
A w pewnym dalekim kraju Maryna zaczęła nowe życie. Z Andrzejem jeździli w góry i nad morze, próbowali egzotycznych potraw, uczyli się tańczyć tango i planowali przyjąć do rodziny psa.
— Powiedz, czy nie żałujesz, że wszystko potoczyło się w ten sposób? — zapytał ją kiedyś Andrzej.
— Nie, oczywiście, że nie — odpowiedziała Maryna. — Bo po raz pierwszy w życiu poczułam się godna miłości. Nie obowiązków, nie kompromisów — po prostu prawdziwej miłości.
Szli wzdłuż nabrzeża, trzymając się za ręce. Morze szumiało i czuło się przyjemnie, delikatnie obejmując brzeg. Było ciepło i niezwykle dobrze.
Dokładnie tak, jak w tamtym dniu, kiedy pechowa wycieczka zmusiła ją do przyjęcia dawnego zaproszenia mężczyzny, który od dawna był w niej zakochany. Zaproszenia, które przechowywała w sercu przez wiele lat, czekając jedynie na pretekst, by powiedzieć „tak” nowemu życiu.
I pretekst znalazł się sam.
