— A ty dalej w sekretarkach chodzisz, na więcej ci rozumu nie starczyło? — uśmiechnął się były, nie wiedząc, że teraz jestem żoną jego szefa.
Anna Siergiejewna zawsze przychodziła do pracy piętnaście minut wcześniej. Nie z gorliwości ani chęci zrobienia wrażenia — po prostu tak było właściwie. Kiedy inni pracownicy w pośpiechu dopijali kawę na korytarzu, ona już rozdzielała pocztę, przygotowywała dokumenty do podpisu i sprawdzała harmonogram spotkań dyrektora.
Jej miejsce pracy — niewielkie biurko przed gabinetem Maksyma Pietrowicza Wołkowa — było zorganizowane z matematyczną precyzją. Segregatory stały uporządkowane według kolorów i dat, długopisy leżały idealnie równolegle do krawędzi stołu, a telefon znajdował się pod kątem czterdziestu pięciu stopni względem monitora komputera. Koledzy podśmiewali się z jej pedanterii, ale przyznawali: gdy trzeba było coś znaleźć albo sprawdzić, wszyscy szli do Anny.
— Aniu, gdzie jest umowa z „Systemą Plus”? — pytał ktoś z działu sprzedaży.
— Trzecia półka, niebieski segregator, dział „Obowiązujące kontrakty, S–T” — odpowiadała, nawet nie odrywając wzroku od komputera.
I rzeczywiście, umowa zawsze była dokładnie tam, gdzie mówiła.
Dmitrij pracował w tym samym dziale sprzedaży. Jej mąż od trzech lat. Wysoki, z lekko potarganymi jasnymi włosami i wiecznie pogniecioną koszulą, wydawał się całkowitym przeciwieństwem żony. Jeśli Anna była uosobieniem porządku, to Dmitrij symbolizował twórczy chaos. Jego biurko przypominało pole bitwy — papiery, długopisy, kubki po kawie, wizytówki i jakieś niezrozumiałe karteczki kleiły się do siebie w fantazyjne piramidy.
— Dim, znów zapomniałeś przekazać wniosek do księgowości — mówiła mu Anna po pracy, kiedy szli do samochodu.
— A, tak, racja. Jutro przekażę — machał ręką, myśląc już o czymś innym.
Ale następnego dnia znów zapominał, i Anna musiała delikatnie przypominać kolegom z księgowości, że wniosek od Dmitrija Krawcowa jest jeszcze w drodze.
Ona go kochała. A przynajmniej myślała, że kocha. Poznali się jeszcze w czasach studenckich, pobrali się zaraz po ukończeniu studiów i zatrudnili w tej samej firmie. Wtedy wydawało się to romantyczne — wspólnie budować karierę, wspierać się nawzajem. Ale z czasem Anna zaczęła zauważać, że wsparcie działa tylko w jedną stronę.
Dmitrij często spóźniał się na ważne spotkania, zapominał o terminach i miał zwyczaj obiecywać klientom to, czego firma nie była w stanie zrealizować. Anna nauczyła się czytać jego kalendarz i dyskretnie, niby przy okazji, przypominać mu o ważnych sprawach.
— Dim, jutro o dziesiątej masz spotkanie z przedstawicielami „Technostroju” — mówiła wieczorem.
— Uhm — kiwał głową, wpatrzony w telefon.
— Chcą porozmawiać o możliwości obniżenia ceny. Policzyłam, że maksymalny rabat, jaki możemy dać bez strat dla rentowności, to siedem procent.
— Uhm, siedem, jasne.
Następnego dnia obiecał klientom piętnaście procent rabatu i pełne wsparcie techniczne, którego firma po prostu nie posiadała.
Maksym Pietrowicz Wołkow, dyrektor firmy, był mężczyzną około czterdziestu pięciu lat, o przenikliwych szarych oczach i zwyczaju uważnego słuchania rozmówcy. W przeciwieństwie do wielu szefów, nie lubił krzyczeć i wolał rozwiązywać konflikty poprzez dialog. Anna pracowała jako jego sekretarka już od kilku lat i wiedziała: jeśli Maksym Pietrowicz marszczy czoło, patrząc w dokumenty, to znaczy, że ktoś z podwładnych znowu naobiecywał za dużo.
— Anno Siergiejewna — zawołał ją pewnego ranka — ma pani chwilkę?
Wzięła notes i weszła do jego gabinetu. Maksym Pietrowicz stał przy oknie, trzymając w rękach jakieś papiery.
— Proszę powiedzieć, jak długo pani mąż pracuje w dziale sprzedaży?
Pytanie było niespodziewane. Anna poczuła, jak serce jej się ścisnęło.
— Trzy lata, Maksymie Pietrowiczu.
— A ile czasu poświęca pani na poprawianie jego błędów?
Milczała. Maksym Pietrowicz odwrócił się do niej twarzą.
— Nie chcę stawiać pani w niezręcznej sytuacji. Ale liczby mówią same za siebie. W ostatnim kwartale dział sprzedaży osiągnął najniższe wyniki od dwóch lat. Tymczasem liczba skarg klientów wzrosła. I osiemdziesiąt procent tych skarg dotyczy pracy jednego pracownika.
Anna wiedziała, o kogo chodzi.
— Maksymie Pietrowiczu, rozumiem, że to wygląda nieprofesjonalnie…
— Anno Siergiejewna — przerwał jej łagodnie — jest pani najcenniejszym pracownikiem w tej firmie. Zna pani wszystkie nasze procesy, pamięta każdy kontrakt, potrafi rozmawiać z klientami. Szczerze mówiąc, radzi sobie pani lepiej niż połowa menedżerów. Dlaczego pracuje pani jako sekretarka?
— Lubię swoją pracę.
— To nie jest odpowiedź na moje pytanie.
Spojrzała na niego i nagle zrozumiała, że nie potrafi skłamać. Temu człowiekowi nie można było kłamać — widział ludzi na wskroś.
— Kiedy dopiero tu przyszliśmy, chciałam spróbować sił w sprzedaży. Ale Dmitrij powiedział, że w jednej rodzinie dwóch konkurentów to nie w porządku. Że będzie mu niezręcznie, jeśli będę zarabiać więcej.
Maksym Pietrowicz skinął głową, jakby usłyszał dokładnie to, czego się spodziewał.
— Rozumiem. W takim razie mam dla pani propozycję. Proszę pomyśleć o awansie. Zastępca ds. rozwoju biznesu. Pensja dwa razy wyższa, własny gabinet, delegacje. Jest pani gotowa?
— A co z Dmitrijem?
— A co Dmitrij? To pani kariera, Anno Siergiejewno. Pani życie.
Tego wieczoru w domu opowiedziała mężowi o propozycji. Dmitrij słuchał, posępniejąc z każdym słowem.
— Zastępca ds. rozwoju biznesu — powtórzył. — To znaczy, że będziesz zarabiać więcej ode mnie?
— Dim, to przecież świetnie! Będziemy mogli sobie na więcej pozwolić, może wreszcie kupimy większe mieszkanie…
— A co ludzie powiedzą? Żona zarabia więcej niż mąż?
— A jakie to ma znaczenie, co powiedzą ludzie?
— Dla mnie ma — odpowiedział ostro. — Nie będę na czyimś utrzymaniu.
— Dmitrij, o czym ty mówisz? Jakie utrzymanie? Przecież jesteśmy rodziną, zespołem…
— Zespołem — uśmiechnął się krzywo. — W zespole wszyscy są równi. A ty chcesz być ważniejsza.
— Ja tylko chcę się rozwijać!
— Kosztem moim.
Rozmowa zakończyła się kłótnią. Anna zrezygnowała z awansu.
Miesiąc później w dziale sprzedaży pojawiła się nowa pracownica — Alona Smirnowa. Dwudziest sześć lat, wykształcenie marketingowe, doświadczenie w dużej sieci handlowej. Była wyrazista, energiczna, z długimi ciemnymi włosami i zwyczajem śmiania się z każdej żartobliwej uwagi kolegów.
Anna niemal od razu zauważyła zmiany w zachowaniu męża. Dmitrij zaczął zostawać dłużej w pracy, częściej zwracał uwagę na swój wygląd, kupił nowe koszule, a nawet zapisał się na siłownię.
— Mamy w dziale nową pracownicę — oznajmił któregoś wieczoru przy kolacji. — Bardzo obiecująca dziewczyna. Alona. Pomoże mi z dużymi klientami.
— To dobrze — odpowiedziała Anna, choć serce jej się ścisnęło.
Alona rzeczywiście okazała się dobrym specjalistą. Ale Anna szybko zrozumiała, że nie chodzi tylko o zawodowe kompetencje. Dmitrij wdawał się w długie rozmowy z nową koleżanką w palarni, zostawał z nią do późna, omawiając sprawy firmowe, i często wspominał jej imię w rozmowach.
— Alona mówi, że nasza strategia sprzedaży jest przestarzała — opowiadał żonie.
— Alona uważa, że trzeba więcej uwagi poświęcać obsłudze klienta.
— Alona zaproponowała świetny pomysł na nową kampanię reklamową.
Anna milczała. Widziała, jak mąż patrzy na Alonę, jak jego twarz rozjaśnia się, kiedy słyszy jej śmiech na korytarzu. I rozumiała, że go traci.
Koniec nastąpił zaskakująco szybko. Pewnego lutowego wieczoru Dmitrij wrócił do domu i powiedział:
— Musimy porozmawiać.
Usiedli w kuchni naprzeciwko siebie. Dmitrij długo milczał, obracając w dłoniach filiżankę z wystygłą herbatą.
— Odchodzę — powiedział w końcu.
— Dokąd? — nie zrozumiała Anna.
— Od ciebie. Odchodzę od ciebie. Do Alony.
Świat wokół niej jakby się zatrzymał. Słyszała swój głos jakby z oddali:
— Jak długo?
— Co — jak długo?…
— Jak długo to trwa?
— Od grudnia.
Dwa miesiące. Dwa miesiące wracał do niej do domu, całował ją na dobranoc, snuł plany na weekend. I dwa miesiące spotykał się z inną.
— Dlaczego? — zapytała.
Dmitrij wzruszył ramionami.
— Jesteśmy różni, Aniu. Zbyt różni. Ty jesteś taka… poprawna. Zawsze wszystko wiesz, wszystko pamiętasz, wszystko planujesz. A ja przy tobie czuję się nieudacznikiem.
— Nigdy nie mówiłam, że jesteś nieudacznikiem.
— Nie mówiłaś. Ale twój wzrok mówił. Kiedy zapominałem o czymś ważnym, kiedy myliłem się w obliczeniach, kiedy zawodziłem klientów. Milcząco poprawiałaś moje błędy, ale widziałem to wyrażenie na twojej twarzy.
— Ja tylko chciałam pomóc.
— A Alona… przy niej czuję się mężczyzną. Śmieje się z moich żartów, podziwia moje pomysły. Wierzy we mnie.
— A ja nie wierzyłam?
— Ty kontrolowałaś.
Anna zrozumiała, że spór nie ma sensu. Dmitrij już wszystko postanowił. Spakował rzeczy tego samego wieczoru i przeprowadził się do Alony.
W pracy wszyscy udawali, że nic się nie stało. Koledzy unikali patrzenia Annie w oczy, a Dmitrij i Alona starali się nie pojawiać jednocześnie w miejscach, gdzie mogła być ona. Anna pracowała jak zwykle — dokładnie, skrupulatnie, profesjonalnie. Tylko Maksym Pietrowicz czasem zatrzymywał na niej wzrok, jakby chciał coś powiedzieć.
Miesiąc później Dmitrij złożył wniosek o przeniesienie do oddziału firmy na drugim końcu miasta.
— Tak będzie lepiej dla wszystkich — powiedział Annie przy spotkaniu na korytarzu. — Nie powinniśmy się spotykać w pracy.
Skinęła głową. Alona przenosiła się razem z nim.
W dniu ich wyjazdu Maksym Pietrowicz zaprosił Annę do swojego gabinetu.
— Jak się pani czuje? — zapytał.
— Normalnie — odpowiedziała.
— Anno Siergiejewno — zrobił pauzę — zasługuje pani na więcej.
— Słucham?
— Jest pani mądrą i piękną kobietą. Zasługuje pani na mężczyznę, który to doceni.
Poczuła, że policzki jej płoną.
— Maksymie Pietrowiczu, nie sądzę, by to było właściwe…
— Być może — zgodził się. — Ale to prawda.
W następnych tygodniach coś się między nimi zmieniło. Maksym Pietrowicz częściej zostawał w biurze, znajdując powód do rozmowy z Anną. Interesował się jej zdaniem w sprawach zawodowych, zapraszał na obiad, by omówić nowe projekty. Anna czuła się potrzebna zawodowo — po raz pierwszy od dawna ktoś naprawdę słuchał jej pomysłów i traktował je poważnie.
— Ma pani świetną intuicję w pracy z klientami — powiedział kiedyś. — Zawsze wyczuwa pani, czego oni naprawdę chcą.
— Po prostu uważnie słucham — odpowiedziała.
— Nie po prostu. Ma pani dar rozumienia ludzi. To rzadkie.
Stopniowo ich rozmowy zawodowe przechodziły w osobiste. Maksym opowiadał o dzieciństwie w Petersburgu, o tym, jak zaczynał biznes od zera, o swoich planach rozwoju firmy. Anna dzieliła się swoimi przemyśleniami o życiu, o tym, jaką widzi siebie w przyszłości.
— Wie pani — powiedział pewnego wieczoru, gdy zostali w biurze tylko we dwoje — rozwiodłem się pięć lat temu. Długo myślałem, że już nikogo nie pokocham. A potem zrozumiałem, że po prostu nie spotkałem odpowiedniej osoby.
Anna wiedziała, do czego zmierza, i czuła, jak serce bije jej szybciej.
— Maksymie Pietrowiczu…
— Maksym — poprawił. — Po prostu Maksym.
— Maksym, nie wiem, czy jestem gotowa na nowy związek.
— A ja wiem — powiedział cicho. — Jest pani gotowa. Tylko boi się pani znów zaufać.
Miał rację. Anna się bała. Bała się znów być bezbronną, znów uwierzyć, że ktoś może ją naprawdę docenić.
Ich pierwszy pocałunek wydarzył się miesiąc później, podczas firmowej imprezy z okazji podpisania dużego kontraktu. Anna organizowała wydarzenie i została do późna, by dopilnować sprzątania. Maksym pomagał jej zbierać pozostałe dokumenty.
— Świetna impreza — powiedział. — Przemyślała pani każdy szczegół.
— To moja praca.
— Nie — ujął jej dłoń. — To pani talent. Umiejętność tworzenia harmonii tam, gdzie jej nie było.
I wtedy ją pocałował. Delikatnie, ostrożnie, jakby bał się spłoszyć.
Ich romans rozwijał się powoli i ostrożnie. Maksym nie przyspieszał wydarzeń, nie naciskał. Po prostu był obok — niezawodny, rozumiejący, gotów wesprzeć w trudnej chwili. Z nim Anna czuła się nie sekretarką poprawiającą cudze błędy, lecz pełnoprawnym partnerem.
Po pół roku oświadczył się jej. Wzięli ślub po cichu, bez zbędnego rozgłosu, zapraszając tylko najbliższych przyjaciół.
— Chcę, żebyś została moim zastępcą — powiedział Max w podróży poślubnej. — Nie sekretarką, tylko zastępcą. Jesteśmy drużyną, prawdziwą drużyną.
— A co ludzie powiedzą? — uśmiechnęła się Anna, przypominając sobie słowa byłego męża.
— A co mogą powiedzieć? Że mądry szef ożenił się z najlepszą pracownicą firmy? Niech mówią.
Ciąża była dla nich niespodzianką. Miłą niespodzianką. W wieku trzydziestu dwóch lat Anna po raz pierwszy poczuła się naprawdę szczęśliwa.
— Poradzimy sobie — mówił Maksym, obejmując jej zaokrąglony brzuch. — Będziemy mieli wspaniałą rodzinę.
W siódmym miesiącu ciąży do ich biura przyjechał Dmitrij. Dyrektor oddziału zarekomendował ponowne przeanalizowanie jego umowy o pracę — skarg od klientów nagromadziło się zbyt wiele. Max postanowił przeprowadzić osobistą rozmowę, zanim podejmie ostateczną decyzję o zwolnieniu.
Anna siedziała przy swoim biurku, przeglądając pocztę, kiedy do recepcji wszedł jej były mąż. Zestarzał się, posmutniał, w oczach pojawił się jakiś niespokojny, nerwowy błysk. Zobaczywszy ją, zatrzymał się i uśmiechnął krzywo:
— A ty dalej w sekretarkach siedzisz, na więcej ci rozumu nie starczyło — uśmiechnął się były, nie wiedząc, że teraz jest żoną jego szefa.
Anna spojrzała na niego spokojnie i uśmiechnęła się. Potem powoli wstała od biurka i Dmitrij zobaczył jej zaokrąglony brzuch. Jego twarz zmieniła się — najpierw zdziwienie, potem zakłopotanie.
— Kochanie, wszystko w porządku? — do recepcji wyszedł Maksym Pietrowicz. Delikatnie dotknął ramienia żony i spojrzał na Dmitrija chłodnym wzrokiem.
Dmitrij stał, przenosząc spojrzenie raz na jedno, raz na drugie. Zobaczył obrączki na ich dłoniach, zobaczył, jak Max troskliwie podtrzymuje Annę, zobaczył, jak ona patrzy na nowego męża — z ciepłem, zaufaniem i miłością.
— Proszę wejść do gabinetu, Dmitriju Jewgieniewiczu — powiedział sucho Maksym Pietrowicz. — Musimy odbyć poważną rozmowę.
Dmitrij wszedł do gabinetu jak zbity pies. Rozmowa trwała krótko. Po dwudziestu minutach Max odprowadził go do drzwi i wrócił do żony.
— No cóż, sprawy kadrowe załatwione — powiedział, wyciągając z teczki podpisany rozkaz o zwolnieniu. — Wiesz, mam niewiarygodne szczęście.
— W czym?
— Moja ukochana kobieta stała się nie tylko moją najlepszą pomocnicą, ale i żoną, a wkrótce zostanie matką naszego dziecka. Co może być lepszego?
Anna objęła go i poczuła, jak maleństwo porusza się w jej wnętrzu, jakby zgadzając się z tatą. Tak, naprawdę mieli szczęście. Wszyscy troje.
