Była szwagierka przypadkiem zobaczyła synową po rozwodzie i oniemiała z wrażenia.
Swieta zobaczyła ich przypadkiem, wychodząc z banku. Anna i mężczyzna wchodzili do restauracji „Grand” – najdroższego lokalu w mieście. Nieznajomy trzymał drzwi, kładąc rękę na plecach byłej synowej. Bardzo… właścicielsko.
Cztery miesiące po rozwodzie, a Anna wyglądała… promiennie. Nowy płaszcz, pewny krok, prawdziwy uśmiech zamiast tej wymuszonej maski, którą nosiła w małżeństwie z Dmitrijem.
Swieta zamarła. Towarzysz wydawał się znajomy – wysoki, w drogim garniturze. Przyjrzała się bliżej i prawie się udusiła.
Michaił Pietrowicz. Jej szef. Ten sam mężczyzna, dla którego przez trzy lata przychodziła do pracy wcześniej niż wszyscy, parzyła idealną kawę i kupowała drogie prezenty na firmowe imprezy.
— To niemożliwe… — wyszeptała Swieta.
Przez pół godziny błąkała się po parkingu, nie mogąc się zdecydować, czy odjechać. Skąd Anna w ogóle zna Michaiła Pietrowicza? Skąd rozwódka ma pieniądze na „Grand”?
Kiedy wyszli, Swieta oniemiała z wrażenia. Michaił Pietrowicz obejmował Annę za ramiona – nie grzecznie, a naprawdę. Szli do jego służbowego samochodu, śmiejąc się z jakiegoś żartu.
Anna usiadła na przednim siedzeniu. To miejsce, o którym Swieta marzyła przez trzy lata.
Nie zdając sobie sprawy z własnych działań, Swieta odpaliła silnik i pojechała za nimi.
Dotarli do ekskluzywnej dzielnicy, do dwupiętrowego domu Michaiła Pietrowicza. Swieta znała adres – woziła tam dokumenty. Para weszła na ganek jak ludzie, którzy robili to już wielokrotnie.
W oknach zapaliło się światło. Dwie sylwetki poruszały się po salonie. On coś opowiadał, gestykulując rękami. Ona śmiała się, odchylając głowę.
Swieta siedziała w samochodzie w cieniu drzew i po raz pierwszy od trzech lat widziała Michaiła Pietrowicza szczęśliwym.
Rano przyszła do biura pierwsza, jak zawsze. Zaparzyła kawę bez cukru z odrobiną mleka – ręce pamiętały każde jego upodobanie. Kiedy szef się pojawił, postawiła filiżankę na biurku i milczała.
Ale dziś był inny. Podśpiewywał przy pracy, uśmiechał się do telefonu, poprawiał krawat – ten sam drogi, który Swieta podarowała mu na firmowy event.
— Michaił Pietrowicz — nie wytrzymała w porze lunchu. — Ma pan tak dobry nastrój. Coś się stało?
On podniósł głowę znad dokumentów:
— Ach, Swieta. Tak, nastrój świetny. Żenię się za trzy dni.
Słowa uderzyły jak policzek.
— Żenicie się? — głos zabrzmiał obco. — Gratuluję. Z kim…?
— Z najwspanialszą kobietą na świecie — uśmiechnął się tym samym uśmiechem, który Swieta widziała wczoraj w restauracji. — Znamy się od wielu lat, ale dopiero niedawno zrozumieliśmy, że nie możemy żyć bez siebie.
Swieta wpadła do korytarza i gorączkowo wybrała numer brata:
— Dima, to ja. Gdzie teraz mieszka Anna?
— Anna? — zdziwił się Dmitrij. — A po co ci to? Przecież nie mogłaś jej znieść.
— Po prostu… chcę ją odwiedzić. W końcu była w naszej rodzinie.
— W swoim starym jednopokojowym mieszkaniu. Pamiętasz, miała mieszkanie jeszcze zanim się poznaliśmy? Podobno nawet zrobiła remont. Wygląda na to, że lepiej się jej powodzi niż ze mną.
Swieta odłożyła słuchawkę. „Znamy się od wielu lat” — powiedział Michaił Pietrowicz. Czyli spotykali się, gdy Anna była mężatką? A ona, Swieta, przez trzy lata kupowała prezenty mężczyźnie, który myślał o innej kobiecie?
O czwartej wzięła wolne. Potrzebowała odpowiedzi.
Anna otworzyła drzwi w domowych dżinsach, z rozpuszczonymi włosami. Wyglądała o dziesięć lat młodziej.
— Swieta! — szczere zdziwienie. — Co cię tu sprowadza? Chodź.
Mieszkanie zmieniło się nie do poznania. Jasne ściany, nowe meble, żywe kwiaty. Na stole — luksusowy bukiet białych róż z małą kartką.
— Nieźle się urządziłaś — Swieta rozglądała się. — Kwiaty piękne. Od wielbiciela?
— Od narzeczonego — spokojnie odpowiedziała Anna. — Wychodzę za mąż za trzy dni.
Swieta poczuła ucisk w piersiach:
— Za mąż? A kto jest szczęściarzem?
— Michaił. Znamy się od dawna, ale dopiero niedawno zrozumieliśmy, że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Swieta powoli usiadła w fotelu:
— Michaił… jakie nazwisko?
— Sokołow. A co?
Świat się zachwiał. Swieta patrzyła na spokojną twarz Anny i czuła, jak wszystko w środku się rozpada.
— Michaił Pietrowicz Sokołow z firmy budowlanej „Alfa”?
— Tak — Anna pochyliła głowę. — Skąd wiesz?
— Pracuję tam — głos zabrzmiał obco. — Jestem jego sekretarką.
Zapanowała cisza. Anna powoli nalewała kawę, a Swieta siedziała, ściskając podłokietniki fotela.
— Jak długo się… spotykacie? — wyrwało się jej.
— Jako przyjaciele — od około pięciu lat. Mamy wspólnych znajomych, czasem się mijaliśmy. Michaił wspierał mnie, gdy z Dimą było naprawdę źle — głos złagodniał. — A romantycznie… trzy miesiące temu, po rozwodzie.
Pięć lat. Pięć lat, podczas których Swieta parzyła kawę i marzyła o wzajemności, on przyjaźnił się z Anną. Zabierał ją do teatrów, wspierał w trudnych chwilach, czekał, aż uwolni się od nieudanego małżeństwa.
— Opowiadał ci o współpracownikach? — głos drżał.
— Czasem. Mówił, że sekretarka jest bardzo troskliwa — zawsze świeża kawa, drogie prezenty. Nawet dziwił się takiej uwadze — Anna uśmiechnęła się. — A co?
Swieta wstała na chwiejnych nogach:
— Nic. Gratuluję. Życzę… szczęścia.
Następnego dnia Michaił Pietrowicz promieniał ze szczęścia. Swieta postawiła kawę milcząco — po raz ostatni.
— Swieta, chcę cię przedstawić żonie — pojawił się w drzwiach nie sam.
Obok stała Anna w jasnej sukni, z nowym pierścionkiem zaręczynowym.
— Miło mi — Swieta uścisnęła wyciągniętą rękę. Palce były lodowate. — Gratuluję.
— Dziękuję — ciepło uśmiechnęła się Anna. — Michaił tyle opowiadał o wspaniałych współpracownikach.
— Aniu, pokaż Swiecie pierścionek — poprosił Michaił Pietrowicz. — Wybraliśmy taki piękny.
Anna wyciągnęła rękę. Diament lśnił w słońcu — drogi, wyszukany. Swieta rozpoznała ten kamień. Pół roku temu widziała go w witrynie jubilera, marząc, że kiedyś Michaił Pietrowicz podaruje taki jej.
— Wspaniały — powiedziała przez zęby.
— Naprawdę? Michaił wybrał sam. Mówi, że od razu wiedział — to ten właściwy — Anna spojrzała na męża z zachwytem.
— Mam wprawne oko — zaśmiał się. — Gdy widzisz perfekcję, od razu wiesz.
Stali jeszcze chwilę, wymieniając uprzejmości. Potem młoda para wyszła — obejrzeć nowe mieszkanie.
Swieta usiadła przy komputerze. Ekran świecił, ale litery rozmazywały się. Za oknem miasto szumiało, ludzie spieszyli się po swoje sprawy, życie toczyło się dalej.
A w niej była pustka.
Przez trzy lata kupowała drogie krawaty i parzyła idealną kawę. Trzy lata miała nadzieję na przypadkowy uśmiech, na dobry wzrok. Trzy lata budowała plany na przyszłość, której nie było.
A on w tym czasie myślał o Annie. Zabierał ją do teatrów, kupował kwiaty, czekał, aż uwolni się od nieudanego małżeństwa.
Swieta otworzyła szufladę biurka i wyciągnęła teczkę z dokumentami. Wniosek o zwolnienie leżał tam od dwóch tygodni — napisała go w przypływie emocji, ale nie miała odwagi złożyć.
Teraz się zdecydowała.
Wzięła długopis i wpisała dzisiejszą datę. Potem wstała i skierowała się do gabinetu Michaiła Pietrowicza.
— Mogę? — zapukała do drzwi.
— Oczywiście, Swieta. Coś pilnego?
— Wniosek o zwolnienie — położyła dokument na biurku.
Podniósł brwi:
— Naprawdę? Co się stało? Pensja ci nie odpowiada? Warunki?
— Wszystko w porządku. Po prostu… czas iść dalej.
Michaił Pietrowicz uważnie na nią spojrzał:
— Rozumiem. Szkoda tracić takiego pracownika, ale powodzenia, Swieta. Gdzie zamierzasz pracować?
— Jeszcze nie wiem. Znajdę coś odpowiedniego.
— Na pewno znajdziesz. Masz złote ręce i bystry umysł.
Swieta kiwnęła głową i wyszła z gabinetu. W korytarzu zatrzymała się, opręła o ścianę i zamknęła oczy.
Wreszcie. Wreszcie zrobiła to, co powinna była zrobić trzy lata temu — przestała kurczowo trzymać się niemożliwego.
Po miesiącu Swieta pracowała w innej firmie. Nowe biuro, nowi ludzie, nowe zadania. Szefowa — kobieta w średnim wieku, surowa, ale sprawiedliwa. Bez romantycznych złudzeń.
Pewnego wieczoru, przechodząc obok „Granda”, zobaczyła znajomą parę przy wejściu. Anna w eleganckiej sukni, Michaił Pietrowicz w tym samym krawacie, który Swieta kiedyś podarowała. Rozmawiali cicho, trzymając się za ręce.
Swieta zatrzymała się, spojrzała i poszła dalej. Bez bólu, bez zazdrości. Po prostu obok.
Niektóre historie kończą się inaczej, niż się marzyło. Ale to nie znaczy, że kończą się źle. Czasem najszczęśliwsze zakończenie to wtedy, gdy przestajesz czekać na szczęście innych i zaczynasz budować swoje własne.
