Mąż wyjechał do „chorych” rodziców, więc postanowiłam zrobić niespodziankę i przyjechałam bez uprzedzenia…
Każdego ranka Julia budziła się przy dźwiękach kropli uderzających o parapet i widziała szare chmury za oknem. Pogoda zdawała się dopasowywać do nastroju — pełnego niepokoju, niepewności i mglistych podejrzeń.
Już trzeci tydzień z rzędu mąż, Igor, pakował torbę sportową i oznajmiał:
— Rodzice źle się czują, pojadę do nich na kilka dni.
Za pierwszym razem Julia przyjęła słowa męża ze zrozumieniem. Ludmiła Pawłowna, teściowa, niedawno przeszła operację pęcherzyka żółciowego. Wiktor Siemionowicz, teść, skarżył się na wysokie ciśnienie. W wieku sześćdziesięciu pięciu lat zdrowie faktycznie może szwankować.
— Oczywiście, jedź — powiedziała żona. — Przekaż im ode mnie pozdrowienia i powiedz, że też się martwię.
Igor wyjeżdżał w piątkowy wieczór, wracał w poniedziałek rano. Był zmęczony, milczący, jakby wracał z ciężkiej służby. Na pytania o samopoczucie rodziców odpowiadał zdawkowo:
— Lepiej się czują, ale wciąż są słabi.
— Co dokładnie boli mamę? — dopytywała Julia.
— Wszystko. Wiek — machnął ręką mąż.
Historia powtórzyła się tydzień później.
— Znów źle? — zdziwiła się żona.
— Mama upadła, stłukła się. Tata jest nerwowy. Trzeba pojechać — wyjaśnił Igor, pakując do torby czyste koszule.
— Może powinnam też pojechać? Pomóc w czymś?
— Nie trzeba. Tam i tak jest ciasno. Lepiej zostań w domu.
Julia zgodziła się. W relacjach z rodzicami męża zawsze starała się zachować dystans. Nie narzucała się, nie dawała rad. Ludmiła Pawłowna była kobietą powściągliwą, niezbyt ciepłą. Rozmawiali uprzejmie, ale bez bliskości serc.
Trzeci wyjazd męża odbył się w następny weekend.
— Co tym razem? — zapytała Julia, obserwując, jak Igor wkłada do torby dżinsy i sweter.
— Tata źle się poczuł. Ciśnienie skacze. Mama sama sobie nie radzi.
— A lekarza nie wezwaliście?
— Wezwali. Ale wiesz, jak teraz są lekarze rejonowi. Przepisał tabletki i poszedł.
Igor mówił przekonująco, ale ton jego głosu wzbudził w żonie niepokój. Brzmiało to zbyt wyuczenie, bez żywych emocji osoby naprawdę martwiącej się o chorych rodziców.
— Igor, może warto zabrać ich do szpitala? Jeśli jest tak poważnie?
— Nie chcą. Boją się szpitali. Mówią, że w domu spokojniej.
Mąż zamknął torbę i pocałował żonę w policzek.
— Nie nudź się. Postaram się szybko wrócić.
Po wyjeździe Igora Julia została sama z narastającym niepokojem. Kobieta próbowała przypomnieć sobie, kiedy ostatnio rozmawiała z teściową przez telefon. Wyszło, że około miesiąca temu. Ludmiła Pawłowna zadzwoniła, by złożyć życzenia z okazji urodzin przyjaciółki.
Wtedy teściowa mówiła pogodnie, pytała o pracę synowej, opowiadała o sprawach działkowych. Żadnych skarg na zdrowie nie było. Wręcz przeciwnie, chwaliła się plonami pomidorów i planami na zimę.
— Dziwne — wymamrotała Julia, stojąc przy oknie i patrząc na jesienny deszcz. — Jeśli mama tak źle się czuje, dlaczego nie dzwoni? Kiedyś zawsze dawała znać, gdy chorowała.
W poniedziałek Igor wrócił jeszcze bardziej ponury.
— Jak rodzice się mają? — zapytała żona.
— Tata lepiej. Mama wciąż słaba.
— A co powiedział lekarz?
— Jaki lekarz? — nie zrozumiał mąż.
— No, rejonowy. Mówiłeś, że go wezwali.
— A tak. Powiedział obserwować. Jeśli się pogorszy — szpital.
Igor szybko się przebrał i usiadł przy komputerze. Rozmowa ewidentnie nie sprzyjała kontynuacji.
Wieczorem, gdy mąż poszedł pod prysznic, Julia wzięła jego telefon. Nigdy nie sprawdzała telefonu męża, ale teraz coś podpowiadało — trzeba zajrzeć.
Nie było żadnych połączeń do rodziców. Ani wychodzących, ani przychodzących. Przez ostatnie dwa tygodnie — ani jednego kontaktu z Ludmiłą Pawłowną czy Wiktorem Siemionowiczem.
— Jak to możliwe? — wyszeptała Julia. — Jeśli Igor tam mieszka, po co dzwonić?
Ale zwykle, gdy mąż wyjeżdżał, rodzice chociaż raz dzwonili do Julii. By sprawdzić, jak się mają, czy nie trzeba czegoś przekazać synowi. Tym razem — cisza.
Czwarty wyjazd odbył się w kolejny piątek.
— Znowu rodzice? — upewniła się Julia.
— Tak. Mama ma temperaturę. Boję się, że się przeziębiła.
— Igor, może ja jednak pojadę z tobą? Pomogę się nimi opiekować.
— Po co ci dodatkowe problemy? — odrzekł ostro mąż. — Masz już swojej pracy dość.
— Nie sprawia mi to trudności. W końcu to twoi rodzice. Znaczy, i moi też.
— Julio, nie trzeba. Tam i tak jest ciasno. Jeszcze się zarazisz.
Igor mówił przekonująco, ale unikał kontaktu wzrokowego z żoną. Pakował rzeczy w pośpiechu, jakby spóźniał się na pociąg.
— Na którym pociągu jedziesz? — zapytała żona.
— Zwykłym. O siódmej wieczorem.
— Chcesz, żebym odprowadziła cię na dworzec?
— Nie trzeba. Sam dam radę.
Igor pocałował żonę i pośpiesznie wyszedł. Julia została w mieszkaniu pełnym niedopowiedzeń i dziwnych zbiegów okoliczności.
Sobotnie rano spędziła na rozmyślaniach. Myśli mieszały się, nie dając spokoju. Z jednej strony obwinianie męża o kłamstwo bez dowodów było niesprawiedliwe. Z drugiej — w ciągu ostatniego miesiąca nagromadziło się zbyt wiele dziwactw.
— Czy ja naprawdę jestem podejrzliwą żoną? — wyrzuciła sobie Julia. — Może rodzice faktycznie chorują, a ja wymyślam problemy z niczego?
Do południa kobieta podjęła decyzję. Jeśli teść i teściowa są chorzy, na pewno ucieszą się z troski synowej. Julia upiecze domowe ciasto, kupi owoce, przygotuje drobne upominki i pojedzie odwiedzić rodziców męża.
— Zrobię im niespodziankę — postanowiła kobieta. — A przy okazji zaskoczę też Igora…
W kuchni panował przyjemny chaos. Julia zagniatała ciasto na ciasto — popisowy przepis swojej mamy. Gdy wypiek piekł się w piekarniku, kobieta poszła do sklepu po owoce i sok.
Do godziny piętnastej wszystko było gotowe. Aromatyczne ciasto stygnęło na stole, torba z pomarańczami i bananami stała przy drzwiach. Julia przebrała się w ładną sukienkę, trochę się umalowała i ruszyła na dworzec.
W pociągu kobieta uśmiechała się, wyobrażając sobie, jak zaskoczy męża nagłym pojawieniem się. Igor otworzy drzwi, zobaczy żonę z torbami pełnymi upominków, zdziwiony mrugnie, a potem uśmiechnie się szeroko.
— Julio? Skąd ty się tu wzięłaś? — powie mąż.
— Postanowiłam was odwiedzić — odpowie żona. — Sprawdzić, jak się mają chorzy.
Droga do domu rodziców zajęła półtorej godziny. Ludmiła Pawłowna i Wiktor Siemionowicz mieszkali w małym miasteczku pod Moskwą, w dwupiętrowym domu z ogrodem. Igor dorastał w tym domu, znał każdy zakamarek.
Julia podeszła do znajomej furtki i nacisnęła dzwonek. Po minucie drzwi się otworzyły, a w progu stanęła teściowa.
— Julio? — zdziwiła się Ludmiła Pawłowna. — Co ty tutaj robisz?
Kobieta wyglądała świetnie. Rumiane policzki, jasne oczy, żadnych oznak choroby. Na teściowej był domowy dres, włosy starannie spięte w kucyk.
— Dzień dobry, Ludmiło Pawłowno — zagaiła niepewnie Julia. — Przyszłam was odwiedzić. Igor powiedział, że jesteście chorzy.
— Chorzy? — roześmiała się szczerze teściowa. — Jaka choroba? Jesteśmy zdrowi jak konie! Skąd te plotki?
Julia poczuła, jak krew napływa jej do twarzy. Serce zabiło szybciej, a torby z upominkami nagle wydały się nie do udźwignięcia.
— Ale Igor… On mówił, że się wami opiekuje. Że źle się czujecie.
— Opiekuje się? — pokręciła głową Ludmiła Pawłowna. — Julio, my syna nie widzieliśmy od tygodnia! A może i dłużej!
Z głębi domu dobiegł głos teścia:
— Lyudo, kto przyszedł?
— Julio do nas przyszła! — krzyknęła teściowa.
Wiktor Siemionowicz pojawił się w przedpokoju. Mężczyzna siedemdziesięcioletni, siwy, ale krzepki, w roboczych spodniach i kraciastej koszuli. Wyglądał, jakby właśnie majsterkował w warsztacie.
— O, synowa! — ucieszył się teść. — Co cię tutaj sprowadza? Rzadko nas odwiedzasz!
— Wiktorze Siemionowiczu, a gdzie Igor? — zapytała Julia bezpośrednio.
— Skąd mam wiedzieć? — wzruszył ramionami mężczyzna. — Może w pracy? Albo u was w domu?
— Przecież przyjechał do was. Mówił, że jesteście chorzy, potrzebna opieka.
Teść i teściowa spojrzeli po sobie.
— Julio, my nie jesteśmy chorzy. Igora dawno tu nie było. Ostatni raz widzieliśmy go… kiedy to było, Lyudo?
— Na święto Piotra — przypomniała teściowa. — W lipcu. Przyjechał na urodziny ojca.
— Dokładnie. Od tamtej pory nawet nie zadzwonił — potwierdził Wiktor Siemionowicz.
W środku Julii coś się załamało. Każde wyjaśnienie męża, każda jego wizyta u „chorych” rodziców okazały się kłamstwem. Czystym, bezwstydnym kłamstwem.
— Julio, co się stało? — zaniepokoiła się Ludmiła Pawłowna. — Jesteś blada. Wejdź, napijemy się herbaty.
— Dziękuję, ale muszę już iść — wymamrotała synowa.
— Jak to iść? Dopiero przyjechałaś! I ciasto przyniosłaś, widzę! — nie ustępowała teściowa.
— Następnym razem — Julia podała torby. — Dla was. Poczęstujcie się.
— A gdzie Igor? — nie rozumiał teść. — Dlaczego go z tobą nie ma?
— Nie wiem — odpowiedziała szczerze kobieta.
Ludmiła Pawłowna i Wiktor Siemionowicz odprowadzili synową do furtki, wymieniając zdziwione spojrzenia. Julia szła na przystanek autobusowy, nie czując nóg.
W głowie kłębiły się fragmenty myśli: gdzie Igor spędzał weekendy? Z kim? Dlaczego wykorzystywał rodziców jako przykrywkę? I najważniejsze — jak długo trwało to kłamstwo?
Autobus do stacji jechał pół godziny. Julia patrzyła przez okno na szare wrześniowe krajobrazy, próbując zebrać myśli. Każda wizyta męża u „chorych” rodziców teraz wyglądała jak drwina. Każde wyjaśnienie — jak cyniczna manipulacja.
— Czyli podczas gdy martwiłam się o jego rodziców, on… — Julia nie mogła dokończyć myśli.
W pociągu kobieta sięgnęła po telefon, chcąc zadzwonić do męża. Potem się rozmyśliła. Co pytać? Gdzie byłeś? Z kim? Po co kłamiesz?
Lepiej poczekać w domu. Spojrzeć mu w oczy, gdy Igor będzie próbował wyjaśnić kolejne kłamstwo.
Do domu Julia dotarła około godziny dwudziestej. W mieszkaniu było cicho i pusto. Usiadła na kanapie i zaczęła czekać.
Igor wrócił w poniedziałek rano, jak zwykle. Klucze zadzwoniły w zamku, drzwi się otworzyły. Mąż wszedł zmęczony, zgnieciony, z tą samą torbą sportową.
— Cześć — mruknął Igor, przechodząc do sypialni. — Jak weekend?
— Normalnie — spokojnie odpowiedziała Julia. — A u ciebie?
— Ciężko. Rodzice bardzo źle się mają.
— Naprawdę? — kobieta wstała z kanapy. — A konkretnie, co się z nimi dzieje?
— Mama ma temperaturę, tata mierzył ciśnienie całą noc. Całkiem się wykończyliśmy.
Igor mówił, nie podnosząc wzroku. Składał brudną bieliznę do kosza, wyciągał z torby lekarstwa.
— Igor — cicho zawołała żona. — Spójrz na mnie.
Mąż podniósł głowę. W jego oczach mignął niepokój.
— Gdzie byłeś przez te wszystkie dni? — zapytała Julia wprost.
— Gdzie? U rodziców. Przecież mówiłem.
— Twoi rodzice są zdrowi. Nie widzieli cię od tygodnia.
Igor zamarł z koszulą w rękach.
— O czym ty mówisz?
— Wczoraj byłam u nich. Chciałam pomóc chorym. Ludmiła Pawłowna śmiała się, gdy zapytałam o chorobę.
Twarz męża zbledła.
— Ty byłaś u rodziców? Po co?
— Bo ci uwierzyłam. Myślałam, że naprawdę chorują.
— Julio, ty nie rozumiesz…
— Czego nie rozumiem? — przerwała żona. — Że od miesiąca mi kłamiesz? Że wykorzystujesz rodziców jako przykrywkę?
— To nie jest kłamstwo…
— A co to jest? — Julia podeszła bliżej. — Igorze, gdzie spędzałeś weekendy? Z kim?
Mąż odwrócił się w stronę okna.
— Nie mogę teraz wyjaśnić.
— Nie możesz, czy nie chcesz?
— Julio, uwierz mi. To nie tak, jak myślisz.
— A co ja myślę? — zapytała żona chłodno.
— No… że mam kogoś. Inną kobietę.
— I to prawda?
Igor milczał. Cisza trwała minutę, potem kolejną. W końcu ciężko westchnął.
— Jest — cicho przyznał Igor.
Julia kiwnęła głową. Dziwne, ale nie czuła złości. Tylko pustkę i klarowność.
— Rozumiem.
— Julio, to nic poważnego! Po prostu… tak się stało…
— Miesiąc temu się stało?
— Nie, wcześniej. Ale nie wiedziałem, jak ci powiedzieć.
— Dlatego kłamałeś o chorych rodzicach?
— Chciałem zrozumieć siebie. Dowiedzieć się, czego potrzebuję.
— I zrozumiałeś?
Igor znów zamilkł.
— Igorze, pytam: zrozumiałeś, czego potrzebujesz?
— Nie wiem — odpowiedział szczerze.
— A ja wiem — powiedziała Julia. — Potrzebuję człowieka, który nie kłamie. Który nie kryje się za rzekomo chorymi rodzicami dla romansu.
— To nie romans…
— Nazywaj jak chcesz. Efekt jest jeden — od miesiąca mnie oszukiwałeś.
Kobieta przeszła do sypialni i wyjęła z szafy małą walizkę.
— Co robisz? — zaniepokoił się Igor.
— Wyjeżdżam — Julia wkładała do walizki najpotrzebniejsze rzeczy. — Na razie u przyjaciółki. Dopóki wszystko nie zostanie wyjaśnione.
— Co wyjaśnione?
— Ty — ze swoimi uczuciami. Ja — z dokumentami rozwodowymi.
— Julio, nie śpiesz się! Porozmawiajmy spokojnie!
— O czym rozmawiać? — kobieta zamknęła walizkę. — O tym, jak przez miesiąc mnie oszukiwałeś? O tym, jak martwiłam się o twoich zdrowych rodziców?
— Nie chciałem ci sprawić bólu…
— Dlatego sprawiłeś go jeszcze więcej.
Julia wzięła dokumenty z sejfu, włożyła do torby telefon i ładowarkę.
— Jeśli będziesz chciał coś wyjaśnić — dzwoń. Ale wątpię, żeby znalazły się jakieś wytłumaczenia dla miesięcznego kłamstwa.
— A nasz dom? Nasza rodzina?
— Rodzina to zaufanie — odpowiedziała kobieta. — A dom można podzielić przez prawników.
Julia ruszyła do drzwi.
— Poczekaj — poprosił Igor. — Może jeszcze spróbujemy? Zerwę wszystkie kontakty, zaczniemy od nowa…
— Od czego zaczniemy? Od tego, że znowu będziesz kłamał o chorych rodzicach?
— Nie będę kłamał. Obiecuję.
— Igorze — kobieta zatrzymała się w progu — obiecałeś być wiernym mężem. Widzisz, jak wyszło z obietnicami.
Julia wyszła z mieszkania i zamknęła drzwi. W klatce było cicho, tylko gdzieś wyżej grała muzyka.
Na ulicy mżył drobny deszcz. Taki sam, jak miesiąc temu, kiedy wszystko się zaczynało. Julia podniosła kołnierz kurtki i ruszyła w stronę metra.
Telefon zadzwonił, gdy kobieta schodziła do przejścia podziemnego. Na wyświetlaczu pojawiło się imię męża. Julia odrzuciła połączenie i schowała telefon do torby.
Decyzja była podjęta. Żyć z człowiekiem, który przez miesiąc wykorzystywał rzekomo chorych rodziców jako przykrywkę dla zdrady, kobieta już nie mogła. Zaufanie zostało zniszczone, rodzina — też.
Przed nią były rozmowy z prawnikami, podział majątku, nowe życie. Ale przynajmniej to życie będzie uczciwe. Bez kłamstw o chorych rodzicach i tajnych wyjazdach do innej kobiety.
Pociąg metra unosił Julię od przeszłości ku nieznanej, ale uczciwej przyszłości.
