„Jak teściowie sprzedali swoje mieszkanie, skłamali o biedzie i wpakowali się do syna z synową, aż w końcu ich wyrzucono”
– Stop! – Na tonie głosu było słychać, że Anton zaczyna się wściekać. – Dość wymijania. Opowiadajcie wszystko tak, jak jest!
– Czyli teraz nam nawet nie wierzysz?
– Dobrze, w takim razie nie potrzebujemy od was żadnej pomocy. Jutro pójdziemy do agencji nieruchomości i poszukamy wam nowego mieszkania. A na razie zamieszkacie w hotelu.
– No to, moi drodzy, będziemy teraz mieszkać z wami! – z progu oznajmiła teściowa, Raisa Aleksandrowna. – Chcę być bliżej wnuka. Poza tym przy noworodku na pewno przyda się wam pomoc.
Eugenia patrzyła z osłupieniem, jak teściowie wnoszą do ich dwupokojowego mieszkania swoje ogromne walizki.
– Jak to „z nami”? – powiedziała wreszcie, odzyskując mowę. – Nie mamy gdzie was zakwaterować.
To była czysta prawda: w niewielkim dwupokojowym mieszkaniu mieszkały już trzy osoby: sama Eugenia, jej mąż Anton i ich nowo narodzony syn Lonia. W jednym pokoju była sypialnia małżonków, w drugim – pokój dziecięcy.
– Jak to „nie ma gdzie”? – zdziwił się teść, Bogdan Anatolijewicz. – Przecież macie dwa pokoje. Wy w jednym, my w drugim.
– Tam jest pokój dziecięcy! – podniosła głos Eugenia, przypominając.
– Spróbuj jeszcze tu krzyczeć! – oburzyła się teściowa. – Loni jest tylko miesiąc, po co mu osobny pokój?
– Bo miesiąc to wcale nie tak krótko, będzie rósł. I nie kupowaliśmy osobnego mieszkania po to, żeby teraz tłoczyć się we troje w jednym pokoju! Jestem przeciwna!
– A kto cię pyta? – uśmiechnął się teść.
– Dokładnie – podchwyciła teściowa. – To dom mojego syna i on zdecyduje!
– To nasze wspólne mieszkanie! – poprawiła ją Eugenia. – I bez mojej zgody nikt tu nie będzie mieszkał!
– Ach tak?! – zawołała teściowa, wyciągnęła telefon i zadzwoniła do Antona: – Synku, cześć. Wytłumacz swojej niewychowanej żoneczce, że nie ma prawa nas wyrzucać… No tak, nawet na próg nie wpuszcza, przyjechaliśmy, a ona mówi: „Wynieście się”… No wyobraź sobie, może… Podać jej słuchawkę? – Raisa Aleksandrowna spojrzała na Eugenię i podała jej telefon: – Proszę, teraz Anton wytłumaczy ci twoje miejsce.
Eugenia przyłożyła słuchawkę do ucha.
– Jeń, co ty robisz? – zdziwił się Anton. – Rozumiem, że ty i mama nie do końca się dogadujecie, ale żeby od progu wyrzucać? Przecież przyjechali w odwiedziny, co w tym złego?
– Tosz, oni nie w odwiedziny, przyjechali z walizkami! Mówią, że Loni ma iść do naszego pokoju, przecież ma tylko miesiąc, po co mu osobny. Zanim zaczniesz mi robić wyrzuty, wytłumacz, dlaczego twoi krewni postanowili zostać u nas na zawsze?
– Czyli jak „na zawsze”?
– Dokładnie tak!
– Za dwadzieścia minut będę!
Eugenia ledwo powstrzymała teściów przed natychmiastowym rozkładaniem rzeczy. Po długich sprzeczkach w końcu pozostawili walizki w przedpokoju i przeszli do kuchni. Eugenia w milczeniu nalewała herbatę, starając się nie patrzeć na nieproszonych gości. Bogdan Anatolijewicz posadził się ponuro w kącie. Raisa Aleksandrowna udawała beztroską, gdacząc o tym, jak dobrze będzie im wszystkim razem.
Eugenia nawet nie chciała sobie wyobrażać tego „dobrze”. Bezczelność teściów mogła doprowadzić do białej gorączki nawet całkowicie flegmatycznego Antona. Jego stosunki z rodzicami były też dość specyficzne.
Z jednej strony – to przecież rodzice, powinna się ich, jakby nie było, kochać. I kochał. Starał się pomagać, wspierać w miarę możliwości. Z drugiej… Nie znosił tego poziomu „bliskości”, którego oczekiwali rodzice, nieuznający żadnych granic. Dlatego spotykali się bardzo rzadko.
Do siebie prawie nigdy nie zapraszali teściów, a sami starali się jeździć rzadziej. Zwłaszcza Eugenia. Zwykle Anton jeździł sam. Teściowie długo przyzwyczajali się do tego, że nie mogą po prostu wchodzić do domu syna.
Przez kilka lat wypracowali jako-taki pokój między dwiema rodzinami. A mimo to od czasu do czasu Raisa Aleksandrowna wkraczała do mieszkania bez zaproszenia i zaczynała rozdawać swoje bezcenne rady, komentując je:
– Całkiem zapomnieliście o matce, nie przyjeżdżacie, nie zapraszacie do siebie, więc postanowiłam przyjechać.
Zwykle Eugenii wystarczało około czterdziestu minut, po czym teściowa zaczynała demonstracyjnie się zbierać, zapewniając, że mają plany i muszą wychodzić.
Anton zawsze wspierał te przygotowania. Pod tym pretekstem udawało się wyprosić teściową, i przez jakiś czas życie toczyło się normalnym rytmem. Aż do następnego napadu matczynej miłości.
I teraz Raisa Aleksandrowna i Bogdan Anatolijewicz postanowili, z jakiegoś powodu, przeprowadzić się do nich. Eugenia, oczywiście, była tym zwrotem wydarzeń całkowicie niezadowolona.
Wszystko, tylko nie to. Pozostawało mieć nadzieję, że Anton nie ulegnie ich manipulacjom. Eugenia postanowiła dla siebie, że ani jednego dnia nie spędzi w tym samym mieszkaniu z teściami. Jeśli nie uda się ich stąd wyrzucić, spakuje swoje rzeczy i wyjedzie do rodziców.
Rodzina to rodzina, ale nerwy są cenniejsze.
Anton oczywiście nie przyjechał w ciągu dwudziestu minut. Najpierw musiał wyjaśnić sytuację swojemu przełożonemu, skończyć bieżące zadanie, dojechać… Minęła przynajmniej godzina, na szczęście drogi w dzień były puste.
– Mamo, możesz wytłumaczyć, co się dzieje? Skąd nagle pomysł, żeby się do nas przeprowadzić?
– Jakby potrzebny był powód, żeby być bliżej syna!
– Potrzebny i to bardzo poważny. Masz jakieś problemy ze zdrowiem? Potrzebna opieka?
– Anton, ja nie jestem gotowa – próbowała wtrącić się Eugenia.
– Poczekaj, ja po prostu próbuję się zorientować w sytuacji.
– Nie! – przerwała teściowa. – Po prostu pomyślałam, że Eugenii trudno, sama z niemowlęciem. Moglibyśmy pomagać: przy sprzątaniu, gotowaniu, a i z Lonią bawić się dla nas byłaby sama radość.
– Mamo, gdybyśmy potrzebowali pomocy, powiedzielibyśmy wam. Eugenia świetnie sobie radzi, a jeśli trzeba, sam jej pomogę. Więc wasza przeprowadzka jest niepotrzebna.
– Ale my już przyjechaliśmy!
– To osobna kwestia: powinniście byli najpierw zadzwonić, omówić swój pomysł, a jeśli zgodzilibyśmy się – tylko wtedy można byłoby się przeprowadzać. Powtarzam – nie potrzebujemy waszej pomocy i nie mamy wolnego miejsca.
– Przecież cały pokój jest wolny!
– To pokój mojego syna. Nie odbierzesz przestrzeni swojemu ukochanemu wnukowi!
Raisa Aleksandrowna zawahała się, szukając odpowiedzi, która nie wydałaby jej teraz bezdusznej i okrutnej. Przez lata sporów Anton nauczył się dobierać słowa, które trafiają do matki, choćby na chwilę.
– Czyli wyrzucacie nas? – wtrącił się Bogdan Anatolijewicz. – Własnych rodziców wyrzucacie na ulicę?
– Dlaczego na ulicę? – zdziwiła się Eugenia. – Przecież macie swoje mieszkanie.
– A sprzedaliśmy je. Musimy się wyprowadzić do końca tygodnia. A tak przy okazji, Antosz, posprzątaj miejsce w garażu, trzeba przewieźć meble, i parę drobiazgów jeszcze.
– Jak sprzedaliście? – zapytali zgodnie małżonkowie.
– Tak, sprzedaliśmy! – odpowiedziała Raisa Aleksandrowna. – Postanowiliśmy przeprowadzić się do ciebie, po co nam drugie mieszkanie? Trzeba by się nim zajmować! A tak moglibyśmy wam finansowo pomóc. Można by nawet kupić większe mieszkanie, żeby Lonia miał własny pokój.
No, z czasem. Teraz lepiej mu z mamą. Potrzebuje uwagi, a wy za ścianą. Czy tak można!
Eugenia uśmiechnęła się pod nosem. Znalazła sposób, by wybrnąć: przedstawiając teściową jako troskliwą babcię, a siebie jako odpowiedzialną matkę. Język bez kości!
Tylko ta historia ze sprzedażą była dziwna. Skąd nagle taka pośpieszna decyzja? I to jeszcze bez słowa dla syna. Eugenia widziała, że dla Antona ta wiadomość była równie niespodziewana jak dla niej.
I w ogóle dziwnie mówią o pieniądzach. „Można byłoby”. Jakby teraz już nie mogli pomóc finansowo. A gdzie więc pieniądze ze sprzedaży mieszkania?
– Nie unikaj tematu! – Wydaje się, że Anton też zauważył dziwność w słowach matki. – Co to za historia ze sprzedażą? Po co ta pośpiech?
– Mówię wam, chcieliśmy pomóc.
– A skąd wzięliście, że potrzebujemy pomocy? Wszystko mamy. Mieszkanie, kredyt spłacony wcześniej. Praca, pensja, dziecko. Gdyby coś było nie tak, powiedzielibyśmy. Poprosilibyśmy o pomoc.
– Ale sami mówicie, że miejsca nie ma, żeby nas przyjąć, czy to nie powód?
– Nie mieliśmy zamiaru was wcale tu wprowadzać! – stanowczo powiedział Anton. – Trójką żyje nam się dobrze. Własną rodziną. Po to kupiliśmy mieszkanie. I co za wymigiwanie się? Co znaczy „można byłoby”? A teraz nagle już nie można?
Bogdan Anatolijewicz spojrzał na żonę z irytacją, mruknął, a potem odpowiedział:
– Dokąd się spieszysz? Sam mówisz, że pomocy nie potrzebujecie, a gdy tylko usłyszałeś o pieniądzach, od razu pytania! Dokąd się spieszyć? Gdzie wam teraz rozszerzać przestrzeń? Tylko więcej sprzątania w dużym mieszkaniu. Matka ma rację, Loni najlepiej teraz z mamą w jednym pokoju.
Raisa Aleksandrowna przesadnie energicznie przytaknęła.
– Stop! – Ton Antona zdradzał już gotowość do wybuchu. – Dość wymijania. Opowiadajcie wszystko tak, jak jest!
– Czyli teraz nam nawet nie wierzysz?
– Dobrze, w takim razie nie potrzebujemy od was żadnej pomocy. Jutro pójdziemy do agencji nieruchomości i poszukamy wam nowego mieszkania. A na razie zamieszkacie w hotelu.
– Jeszcze tego brakowało! Mówiłam, że będziemy mieszkać tutaj!
– Nie będziecie! – stanowczo powiedział Anton. – To nie podlega dyskusji. Więc mam zadzwonić do hotelu i agencji?
Teściowie spojrzeli po sobie.
– Nie mamy pieniędzy na mieszkanie – ciężko westchnął Bogdan Anatolijewicz.
– Jak to nie? Przecież sprzedaliście swoje – teraz Anton był kompletnie zdezorientowany.
„Co za dzień dzisiaj – pomyślała Eugenia. – Wiadomość za wiadomością. I każda gorsza od poprzedniej! Nawet strach pomyśleć, co będzie dalej”.
– Dokładnie tak! – głos Raisy Aleksandrownej zadrżał. – Trafiliśmy na oszustów. Podpisaliśmy dokumenty, mówili, że zaraz przekażą pieniądze, a tu cisza, a teraz żądają, żebyśmy zwolnili mieszkanie.
– Spokojnie. Co dokładnie podpisaliście?
Anton naprawdę starał się zachować spokój. Eugenia natomiast była już bliska paniki. Jeśli teściowie naprawdę stracili mieszkanie… Czy to znaczy, że naprawdę będą musieli się u nich zamieszkać? Nie, tego nie przeżyje. Trzeba coś wymyślić.
– No, jakieś papiery, umowa, jeszcze coś.
„Boże, podpisali bez czytania? Jak to w ogóle możliwe?” – myśli Eugenii całkowicie ją paraliżowały. Anton, najwyraźniej wyczuwając stan żony, chwycił ją za rękę.
– Podpisaliście w momencie otrzymania pieniędzy? Zanim cokolwiek wam przekazano?
– Nie wiem!
Eugenia poczuła, jak drżą palce Antona. Był wyraźnie zdenerwowany.
– Pokaż dokumenty.
– Przecież nie myślisz, że wszędzie je ze sobą nosimy!
– Dobrze, jedziemy do waszej agencji, tam zobaczymy dokumenty.
– Po co? – udawał zdziwienie Bogdan Anatolijewicz. – Co to zmieni?
– Trzeba się dowiedzieć, co się stało. Jeśli sami nie potraficie normalnie opowiedzieć, chcę zobaczyć dokumenty.
– I tak nic to nie zmieni – nadal protestowała Raisa Aleksandrowna.
– Przez jaką agencję sprzedawaliście mieszkanie? – zapytała drżącym głosem Eugenia, w końcu choć trochę panując nad emocjami.
– „Metr kwadratowy” – niechętnie przyznała teściowa.
– Jedziemy! – stanowczo powiedział Anton. – Będziemy wyjaśniać.
– A ja nigdzie nie pojadę. Po prostu zwolnijcie nam pokój i tyle! Po co całe to zamieszanie?
– Jedziemy! – takiego Antona Eugenia nigdy wcześniej nie widziała. W głosie brzmiała stal, że nawet matka, ze swoją nieprzeniknioną bezceremonialnością, zbladła i pokornie poszła z nim do wyjścia.
Eugenia została sama z teściem. Nie wiedziała, jak się wobec niego zachować, a teraz… Na szczęście pięć minut po tym, jak Anton odjechał z matką, obudził się Lonia: poruszał się i zaczął jęczeć. Eugenia natychmiast pobiegła do niego, by zdążyć zanim się rozpłacze. Przez następny godzinę była całkowicie zajęta synem: myła go, przebierała, karmiła, później bawiła, przyciągając jego uwagę grzechotką. Mogłaby zostawić go z karuzelą nad łóżeczkiem, uwielbiał obserwować kolorowe zabawki, obracające się przy spokojnej, przyjemnej muzyce. Ale iść do kuchni do teścia, wciąż ponuro siedzącego w kącie, nie chciała. Co mu powiedzieć? Co on jej? Albo siedzieć w milczeniu? Nie, lepiej tu, z synem.
Po godzinie w przedpokoju rozległy się głosy. Wtedy Eugenia pocałowała syna w nos, położyła do łóżeczka i włączyła karuzelę. Upewniwszy się, że w pełni zajęła jego uwagę, poszła z powrotem do kuchni. Chciała jak najszybciej dowiedzieć się, co tak naprawdę się wydarzyło.
W kuchni panowała przytłaczająca cisza.
– No i co tam? – ostrożnie zapytała Anton. Jej głos zabrzmiał, zdawało się, zbyt głośno, przerywając niemal namacalną ciszę.
– Wszystko źle – mruknął Anton. – Sprzedali mieszkanie. Nikt ich nie oszukał. Pieniądze wypłacono uczciwie.
– Ale czy to źle? To znaczy, że będą mogli kupić mieszkanie, prawda? – zapytała Eugenia z nadzieją.
– Nie – westchnął Anton ponuro. – Wydali te pieniądze.
– Jak wydali? To przecież kilka milionów.
– Dokładnie tak! – matka przyznała się w drodze powrotnej – przy tych słowach Raisa Aleksandrowna dumnie odwróciła się do okna. – Mieli długi. W ciągu kilku lat zaciągnęli kredyty i nie mogli spłacić, więc postanowili sprzedać mieszkanie i przeprowadzić się do nas.
– Mogli nas ostrzec… Może coś byśmy zrobili, coś wymyślili.
– Wiedziałam, że się nie zgodzicie! A teraz i tak nie ma wyjścia!
Eugenia zbladła z przerażenia. Anton raczej nie będzie w stanie wyrzucić rodziców. To koniec!
– My i tak się nie zgodzimy! – stanowczo powiedział Anton. – Z takim podejściem zniszczycie mi nerwy i rodzinę. Jak w ogóle można było nazbierać tyle długów?
– Chcieliśmy wreszcie spokojnie żyć choć w starych latach! Ile nam zostało?
– Nie udawaj słabej! Jeszcze możesz popracować! Przeżyjesz mnie.
– A dokąd mamy iść? – zapytał Bogdan Anatolijewicz. – Wyrzucisz nas na ulicę?
– Wynajmijcie mieszkanie! – bezapelacyjnie powiedział Anton. – Jeśli trzeba, pomogę w szukaniu i opłacie.
– Co za bzdura! – oburzyła się Raisa Aleksandrowna. – Po co wynajmować, skoro macie wolny pokój? Moglibyśmy wam pomóc, tyle problemów byśmy rozwiązali!
– Na razie tylko je tworzycie.
– Raj, chodź stąd! – powiedział Bogdan Anatolijewicz. – Nie jesteśmy tu potrzebni. Wychowaliśmy syna na własną zgubę! Niewdzięcznika!
Teściowie w milczeniu zabrali swoje walizki i wyszli.
Eugenia osłupiała, patrząc na zamykające się za nimi drzwi.
– I dokąd teraz pójdą? – zapytała zdezorientowana.
– Wynajęli mieszkanie! – warknął Anton. – Dzwoniłem do sąsiadki, wypytałem. Powiedziała, że wynajęli jednopokojowe mieszkanie w tej samej okolicy. Mieszkają tam już od tygodnia. A do nas po prostu wtargnęli. Może się uda, pomyśleli.
