– Czy was kompletnie pogięło?! Co wy tu robicie?! – warknęła Nina, wpadając do domu.
– Nie spinaj się, pokręcimy się tu trochę – bezczelnie rzuciła siostra jej męża.
Nina pospiesznie wspięła się po schodach, wlokąc za sobą walizkę. Delegacja była wyczerpująca i jedyne, o czym marzyła, to gorący prysznic i własne łóżko. Klucz zazgrzytał w zamku, drzwi się otworzyły – i od razu coś wydało się nie tak.
W przedpokoju unosił się zapach obcych perfum.
Zamarła, nasłuchując. Z kuchni dochodził cichy brzęk łyżeczki o filiżankę.
— Sierioża? — zawołała ostrożnie, ale odpowiedziała jej cisza.
Weszła głębiej do mieszkania i wtedy serce zaczęło jej walić jak szalone.
Przy kuchennym stole siedziała Olga, siostra jej męża, i spokojnie mieszała cukier w kawie. Nawet nie spojrzała na Ninę.
— Co wy robicie w moim mieszkaniu? — głos Niny zadrżał.
Olga powoli uniosła wzrok, a jej usta rozciągnęły się w lodowatym uśmiechu.
— Posiedzimy tu tylko chwilę.
Nina poczuła, jak grunt usuwa się spod nóg.
— Gdzie jest Siergiej?
— Zajęty.
— To jakiś żart?! — Nina gwałtownie ruszyła naprzód. — Kto wam dał prawo tak wchodzić do mojego domu?
Olga leniwie upiła łyk kawy i odstawiła filiżankę.
— Twój dom? Kochana, chyba czegoś nie rozumiesz.
Nina chwyciła blat stołu, żeby nie upaść. W głowie dudniło: co się dzieje?
Wyciągnęła telefon i wybrała numer męża.
Sygnał. Sygnał. Sygnał.
— Sierioża, oddzwoń natychmiast — wyszeptała do poczty głosowej.
Olga prychnęła śmiechem.
— Na nic to.
Nina jej nie słuchała. Pobiegła do sypialni — i wtedy świat stanął na głowie.
Jej rzeczy były upchnięte w czarnych workach na śmieci. W szafie wisiały obce sukienki. Na szafce nocnej leżały nieznane kolczyki.
A na komodzie — dokument.
Oficjalny druk.
Wniosek o rozwiązanie małżeństwa.
I podpis.
Jej podpis.
Tylko że to nie ona go złożyła.
Nina chwyciła kartkę drżącymi dłońmi. Wzrok skakał po linijkach, wyłapując urywki zdań: „wyrażam zgodę na rozwiązanie małżeństwa… nie wnoszę roszczeń… podział majątku…”
Ostatnia strona. Podpis. Tak, to jej charakter pisma — ale przecież tego nie podpisywała.
Za plecami rozległo się ciche chrząknięcie.
— No i co, ogarnęłaś już? — Olga stała w drzwiach, z rękami skrzyżowanymi na piersi.
— To fałszerstwo — głos Niny był zachrypnięty. — Nigdy…
— Sierioża mówił, że sama wszystko załatwiłaś przed wyjazdem. Widocznie zapomniałaś.
— Kłamiesz!
Nina rzuciła się do szafki, gdzie zwykle trzymała paszport. Szuflada była pusta.
— Gdzie są moje dokumenty?!
— Uspokój się — Olga zrobiła krok do przodu. — Chyba nie chcesz robić afery?
— Chcę wiedzieć, co tu się dzieje!
Olga westchnęła, jakby tłumaczyła coś wyjątkowo tępemu dziecku.
— To bardzo proste. Już nie jesteś żoną. Ani gospodynią. Za miesiąc się stąd wyniesiesz.
Nina poczuła ciarki na plecach.
— A niby dokąd mam się wynieść?
— Gdzie chcesz.
— To moje mieszkanie!
— Nie — Olga uśmiechnęła się. — To mieszkanie Siergieja.
Nina gwałtownie się odwróciła i rzuciła do szafy, gdzie leżały dokumenty własności. Segregator zniknął.
— Gdzie jest umowa?!
— U prawnika.
— Jakiego prawnika?!
— Tego, który pomógł Siergiejowi wszystko porządnie załatwić.
Nina złapała się za głowę. Skronie pulsowały.
— On nie mógł… Przecież kupowaliśmy to razem!
— Dokumenty mówią co innego.
W tym momencie w przedpokoju zazgrzytał zamek.
Obie się odwróciły.
W drzwiach stał Siergiej.
— Nina… — wyglądał na zmęczonego. — Wróciłaś wcześniej.
— Wyjaśnij mi, co to za cyrk?! — jej głos przeszedł w krzyk.
Spojrzał na Olgę, po czym powoli zamknął drzwi za sobą.
— Porozmawiajmy spokojnie.
— Spokojnie?! Podrobiłeś mój podpis! Wyrzuciłeś mnie z mojego własnego domu!
— Nikt cię nie wyrzuca — przetarł twarz dłonią. — Po prostu… wszystko się zmieniło.
— Co się zmieniło?!
Milczał.
Olga szepnęła:
— Powiedz jej.
Siergiej zacisnął pięści.
— Złożyłem pozew o rozwód.
Cisza zapadła ciężka jak ołów.
— Dlaczego? — szepnęła Nina.
Nie spojrzał jej w oczy.
— Bo już cię nie kocham.
Te słowa przecięły ją jak nóż w brzuch.
— Kiedy… — Nina przełknęła łzy. — Kiedy to postanowiłeś?
— Miesiąc temu.
— I zamiast powiedzieć mi to w twarz, sfałszowałeś dokumenty?
— Tak było łatwiej.
Nina nagle się zaśmiała. Gorzko, histerycznie.
— Łatwiej. Oczywiście.
Spojrzała na Olgę, na Siergieja, na obcą torbę w swoim przedpokoju.
— A ona co tu robi?
Siergiej opuścił wzrok.
— Olga pomoże mi… wszystko ogarnąć.
— Czyli już wszystko za mnie ustaliliście.
— Nina…
— Wszystko jasne.
Odwróciła się, złapała pierwszy lepszy worek z rzeczami i ruszyła do wyjścia.
— Dokąd idziesz? — zawołał Siergiej.
— Stąd. Skoro tak się spieszyliście, żeby mnie wystawić.
Drzwi trzasnęły z takim hukiem, że zatrzęsły się ściany.
Lodowaty listopadowy wiatr uderzył Ninę w twarz, ale prawie nie czuła zimna. W uszach dźwięczał szum, a w piersi płonął ogień wściekłości. Automatycznie szła przed siebie, ściskając w dłoni telefon.
Trzeba znaleźć prawnika. Natychmiast.
Czterdzieści minut później siedziała w fotelu naprzeciwko zmęczonego mężczyzny w okularach, który powoli przekładał kopie dokumentów.
— Twierdzi pani, że nie podpisywała zgody na rozwód?
— Tak! To fałszerstwo!
— Hm… — prawnik zastukał palcem w dokument. — Ale tutaj jest poświadczenie notarialne.
— Jak to możliwe?!
— Jeśli notariusz był w zmowie… albo jeśli podpis faktycznie jest pani, tylko pani nie pamięta…
— Nie jestem wariatką! Pamiętałabym!
Zdjął okulary i zmęczony przetarł oczy.
— Pani Sokołowa, bez ekspertyzy grafologicznej niczego nie udowodnimy. A jej przeprowadzenie zajmie tygodnie…
— Nie mam tygodni! Oni już wyrzucili moje rzeczy!
— Jest jeszcze jedna kwestia… — odłożył papiery. — Według tych dokumentów mieszkanie jest zarejestrowane wyłącznie na pani męża.
Nina znieruchomiała.
— Ale… to niemożliwe. Kupowaliśmy je razem, w trakcie małżeństwa!
— W rejestrze widnieje jeden właściciel — Siergiej Wiktorowicz Sokołow.
— To fałszerstwo!
— Ma pani umowę kupna-sprzedaży? Potwierdzenia spłaty kredytu?
Nina gorączkowo zaczęła grzebać w telefonie.
— Proszę! — podała mu ekran. — Przelewy z mojego konta na spłatę!
Prawnik westchnął.
— To tylko dowód pośredni. Bez pani nazwiska w dokumentach dotyczących lokalu…
Nagle telefon Niny zawibrował. Powiadomienie z banku.
„Z Państwa konta przelano 1 850 340 rubli. Dostępne środki: 4 672 rub.”
— Co… — jej głos się załamał. — Co to ma znaczyć?!
Natychmiast wybrała numer męża. Znowu sygnał.
— On opróżnił nasze wspólne konto… — wyszeptała.
Prawnik zmarszczył brwi.
— Wspólne oszczędności?
— Tak… nie! To moje prywatne konto, ale…
Nagle sobie przypomniała. Rok temu Siergiej namówił ją, żeby wystawiła mu pełnomocnictwo — „na wszelki wypadek, gdyby coś się stało”.
— On… miał dostęp…
W oczach jej pociemniało. Chwyciła się krawędzi stołu.
— Wszystko stracone…
— Nie wszystko — prawnik nagle się wyprostował. — Jeśli potwierdzi się fakt sfałszowania podpisu, to sprawa karna.
— Ale ile to potrwa?
— Miesiące.
Nina zakryła twarz dłońmi.
— Gdzie ja teraz będę mieszkać? Za co?
— Ma pani rodzinę?
— Matkę… w innym mieście…
Nagle podniosła głowę.
— Alimenty? On przecież musi…
Prawnik pokręcił głową.
— Według tych dokumentów zrzekła się pani dobrowolnie wszelkich roszczeń.
Nina gwałtownie wstała, aż zakręciło jej się w głowie.
— Czyli wszystko zaplanował…
— Niestety tak.
Wrzuciła dokumenty do torby.
— Dziękuję. Ja… muszę to przemyśleć.
Na dworze było już ciemno. Nina stała przed budynkiem poradni prawnej, nie wiedząc, dokąd pójść. W kieszeni — telefon, paszport (który cudem miała przy sobie w delegacji) i 4672 ruble.
Telefon znów zawibrował. Nieznany numer.
— Halo?
— Nina Wiktorowna? — kobiecy głos. — Tu Oksana z agencji nieruchomości. Czy potwierdza pani jutrzejsze oglądanie mieszkania?
Nina znieruchomiała.
— Jakiego mieszkania?
— Mieszkania nr 42 przy ul. Gagarina… właściciel, Siergiej Sokołow, zawarł z nami umowę sprzedaży.
Świat wokół niej zawirował.
— Kiedy… kiedy to zrobił?
— Wczoraj podpisaliśmy umowę. Jest pani współsprzedawcą?
Nina powoli opuściła telefon.
Nie tylko ją wyrzucali. Oni wymazywali wszystkie ślady jej życia.
W oczach zrobiło się ciemno. Zrobiła krok — i nagle ktoś chwycił ją za rękę.
— Ostrożnie! — nieznajomy mężczyzna podtrzymał ją przed upadkiem. — Źle się pani czuje?
Nina spojrzała na niego pustym wzrokiem.
— Tak. Bardzo źle.
Wyrwała rękę i odeszła, nie patrząc dokąd idzie.
Gdzieś w tym mieście był człowiek, który jeszcze wczoraj przysięgał jej miłość.
A teraz został jej tylko jeden jedyny pytanie:
Jak on śmiał?
Nina błąkała się po nocnym mieście, nie czując ani czasu, ani zimna. Nogi same zaprowadziły ją do starego parku, w którym kiedyś z Siergiejem spacerowali w pierwszych latach małżeństwa. Usiadła na zmarzniętej ławce i wyciągnęła telefon.
Bateria — 7%.
Otworzyła chmurę. Login… hasło… „Nieprawidłowe hasło”. Spróbowała jeszcze raz — ten sam komunikat.
— Cholera!
On zmienił wszystkie hasła. Wszystkie.
Ale w kieszeni kurtki miała stary telefon, który zawsze brała w delegacje jako zapasowy. Nina drżącymi rękami wyciągnęła go i włączyła.
Stare wiadomości. Zdjęcia.
Przewijała rozmowy z Siergiejem z ostatnich miesięcy.
— Przecież wszystko było w porządku… — szeptała. — Jeszcze tak niedawno…
Potem otworzyła galerię.
Zdjęcia z ich ostatniego urlopu. Siergiej obejmuje ją ramieniem, oboje się uśmiechają. Zaledwie trzy miesiące temu.
— Kiedy przestałeś mnie kochać?..
Nagle w jednym z albumów zauważyła dziwny zrzut ekranu. Data — dwa tygodnie temu.
To był fragment rozmowy w komunikatorze.
Olga: „Kiedy ona wreszcie zniknie z naszego życia?”
Siergiej: „Wkrótce. Wszystko przygotowałem.”
Nina wpatrywała się w ekran, nie wierząc własnym oczom.
— Co… co to ma znaczyć?
Nie pamiętała, żeby robiła ten zrzut.
Przewinęła dalej. Kolejny.
Siergiej: „Dokumenty gotowe. Notariusz jest nasz.”
Olga: „A jeśli zacznie się stawiać?”
Siergiej: „Nie zacznie. Wiem, jak ją złamać.”
Nina gwałtownie zerwała się z ławki.
— Boże…
Przełączyła na połączenia. W ciągu ostatniego miesiąca — dziesiątki rozmów między Siergiejem a Olgą. Częściej niż on dzwonił do niej, własnej żony.
Nagle telefon zawibrował. Mama.
— Halo?
— Ninka, gdzie ty jesteś?! — zaniepokojony głos. — Sierioża właśnie dzwonił, pytał, czy nie jesteś u mnie!
— Co powiedział?
— Że się pokłóciliście, że uciekłaś… Tak się martwi!
Nina zaśmiała się gorzko.
— Mamo, on złożył pozew o rozwód. Sfałszował mój podpis. Wyrzucił mnie z domu.
— Co?! — mama aż jęknęła. — Ale… przecież mówił…
— Kłamie. Wszystko kłamstwo.
— Przyjedź do mnie! Natychmiast!
— Nie. — Nina mocno zacisnęła telefon w dłoni. — Zostaję.
Rozłączyła się i spojrzała z powrotem na ekran.
Bateria — 3%.
Jedna szansa.
Nina otworzyła mapy i znalazła adres notariusza, który poświadczał „jej” podpis. Tylko dwadzieścia minut pieszo.
— Nasz notariusz… — wyszeptała.
Telefon zgasł.
Nina głęboko wciągnęła mroźne powietrze i ruszyła przed siebie.
Nie była już tą naiwną kobietą.
Teraz szła na wojnę.
Nina stała przed lustrem w toalecie całodobowej kawiarni, do której weszła, żeby złapać oddech. Ciemne sińce pod oczami, potargane włosy — ledwo rozpoznawała własne odbicie. Z torby wyjęła dyktafon kupiony przed chwilą w nocnym sklepie i sprawdziła baterię.
— Zadziała… musi zadziałać…
Wybrała numer Olgi. Po piątym sygnale ktoś odebrał.
— No co, rozmyśliłaś się? — szyderczy głos szwagierki.
— Potrzebuję swoich rzeczy — powiedziała spokojnym tonem. — Chociaż dokumentów.
— Przyjdź jutro. W dzień. Siergiej będzie w pracy.
— Przyjdę dziś. Za godzinę.
— Słyszałaś, co powiedziałam?..
— Albo przyjdę z policją. Mam prawo odebrać swoje rzeczy osobiste.
Cisza.
— Dobra. Przyjdź.
Punktualnie o dziewiątej wieczorem Nina stanęła pod drzwiami swojego — nie, już nie swojego — mieszkania. W dłoni ściskała stary klucz, który Siergiej kiedyś przypadkiem zostawił jej w torebce.
Drzwi otworzyła Olga.
— Szybko i bez scen, zgoda?
Nina bez słowa weszła do środka. W mieszkaniu pachniało obcymi perfumami i jedzeniem, którego nigdy nie gotowała.
— Gdzie Siergiej?
— Wyjechał załatwić sprawy.
Nina skierowała się do sypialni — i znów szok: na ścianie wisiały już wspólne zdjęcia Olgi i Siergieja. Jakby od dawna byli parą.
— Nie ociągaj się — powiedziała Olga, stojąc w progu z założonymi rękami.
Nina otworzyła szafę i zaczęła pakować to, co zostało. Wtedy jej wzrok padł na szafkę nocną — leżał na niej telefon Siergieja.
— Zostawił…
— Nie ruszaj! — Olga rzuciła się do przodu.
— Potrzebuję mojego starego numeru — Nina chwyciła telefon. — Przeniosę go na nową kartę SIM.
Wyszła na korytarz, udając, że coś sprawdza w ustawieniach. W rzeczywistości jej palce mknęły po ekranie:
Otwórz komunikator… znaleźć rozmowę z Olgą… zrzuty ekranu… wysłać na własny numer…
— Co ty tam kombinujesz?! — Olga wyrwała jej telefon z rąk.
— Gotowe — Nina wsunęła rękę do kieszeni, upewniając się, że dyktafon nagrywał ich rozmowę.
Olga zmierzyła ją podejrzliwym wzrokiem.
— Coś knujesz.
— Tylko zabieram swoje.
— Swoje? — Olga prychnęła. — Ty nie masz nic swojego. Nawet tę torebkę kupił Siergiej.
Nina poczuła, jak trucizna rozlewa się po jej żyłach.
— Dlaczego? — zapytała cicho. — Dlaczego zrobiliście mi to wszystko?
Olga podeszła bliżej.
— Bo nigdy do niego nie pasowałaś. Bo ja znam go od dziecka. Bo… — uśmiechnęła się szyderczo, — w końcu to zrozumiał.
Nina zacisnęła dłonie w pięści.
— Wy… wy jesteście razem…
— O, w końcu dotarło! — Olga zaśmiała się. — Tak, zawsze się kochaliśmy. Ty byłaś tylko głupim epizodem.
W tym momencie w przedpokoju rozległo się pukanie do drzwi.
Olga zmarszczyła brwi i poszła otworzyć.
Nina została sama w sypialni. Miała mniej niż minutę.
Rzuciła się do szafki, gdzie leżały dokumenty, i zaczęła gorączkowo je fotografować.
Umowa kupna… ubezpieczenie… co jeszcze…
— Nina?! — głos Olgi z przedpokoju. — Okłamałaś mnie! Mówiłaś, że nie pójdziesz na policję!
Nina odwróciła się i zobaczyła w drzwiach dwóch policjantów.
— Ja nie wzywałam…
— Ta kobieta twierdzi, że przetrzymujecie jej rzeczy osobiste — powiedział starszy funkcjonariusz.
Olga aż poczerwieniała.
— Ona kła…
— Wszystko w porządku — Nina uniosła torbę. — Już spakowałam, co najważniejsze.
Przeszła obok oszołomionej Olgi w stronę policjantów.
— Dziękuję, że państwo przyjechali. Jestem gotowa.
Na zewnątrz jeden z policjantów zapytał:
— Czy potrzebuje pani noclegu? Możemy panią podwieźć…
— Nie, dziękuję. Mam gdzie się zatrzymać.
Gdy radiowóz odjechał, Nina wyjęła telefon i sprawdziła wysłane pliki.
Wszystko było.
Dowody.
Przyznania się.
I teraz — plan zemsty.
Przez trzy dni Nina mieszkała w tanim hotelu, nie wychodząc z pokoju. Jej laptop tonął pod stertą otwartych zakładek: ustawy o fałszowaniu dokumentów, artykuły o oszustwach w procesach rozwodowych, fora prawnicze.
Na stole leżały wydruki – zrzuty rozmów Sergieja z Olgą, zdjęcia dokumentów, nagranie ich rozmowy.
Nina kliknęła „opublikuj”.
Media społecznościowe eksplodowały natychmiast.
„Mój mąż i jego siostra ukradli mi życie” – nagłówek posta opatrzony wszystkimi zebranymi dowodami. Oznaczyła popularne strony, organizacje praw człowieka, lokalne media.
Telefon zadzwonił już po dwóch minutach. Nieznany numer.
— Halo?
— Czy rozmawiam z Niną Sokołową? – podekscytowany kobiecy głos. – Jestem dziennikarką z „Wieści Miejskich”. Pani historia… to szok. Chcemy zrobić materiał.
— Tak — odpowiedziała stanowczo Nina. — I mam jeszcze coś więcej.
Wieczorem jej historia została udostępniona dziesiątki tysięcy razy. W komentarzach wrzało:
„To przestępstwo! Natychmiast do prokuratury!”
„Jak oni mogli?!”
„Nina, jesteśmy z tobą!”
O siódmej zadzwonił telefon, którego się spodziewała. Siergiej.
— Ty chyba oszalałaś?! — jego głos był zachrypnięty od wściekłości. — Zniszczyłaś mi reputację!
— A ty — moje życie — odparła lodowato.
— Skasuj ten post! Natychmiast!
— Nie.
— Podam cię do sądu za zniesławienie!
— Proszę bardzo. Przy okazji wyjaśnisz, jak twoja „siostra” została twoją kochanką.
Głucha cisza w słuchawce.
— Ty… ty nic nie udowodnisz…
— Włącz telewizor — powiedziała Nina i rozłączyła się.
Na ekranie lokalnego kanału już leciał materiał:
„…szokująca sprawa rozwodu w naszym mieście. Jak ustaliła nasza redakcja, do policji wpłynęło zawiadomienie o możliwym sfałszowaniu dokumentów…”
Pokazano jej post, rozmyte twarze Sergieja i Olgi, komentarze oburzonych prawników.
Telefon Niny płonął od wiadomości. Byli współpracownicy, przyjaciółki, nawet dawno niewidziane znajome – wszyscy pisali słowa wsparcia.
Ale najważniejszy e-mail przyszedł godzinę później – od adwokata:
„Pani Sokołowa, na podstawie dostarczonych dowodów przygotowujemy pozew o unieważnienie procesu rozwodowego. Zalecamy także złożenie zawiadomienia o oszustwie.”
Nina zamknęła oczy. Pierwsze zwycięstwo.
Nagle – pukanie do drzwi.
Ostrożnie podeszła do wizjera – za drzwiami stał nieznany mężczyzna w okularach.
— Pani Nina Sokołowa? Jestem reporterem „Kroniki Wieczornej”. Czy mogę zadać kilka pytań?
— Nie — odpowiedziała stanowczo przez drzwi. — Wszystko, co miałam do powiedzenia, jest już w poście.
Gdy dziennikarz odszedł, Nina oparła się o ścianę i powoli osunęła na podłogę.
Łzy popłynęły same — nie ze smutku, ale z dziwnego ulgi.
Nie była już ofiarą.
Całe miasto znało prawdę.
A jutro – zacznie się wojna w sądzie.
Sala sądowa nr 14 była wypełniona po brzegi. Nina siedziała po stronie powódki, ściskając w dłoniach teczkę z dokumentami. Naprzeciwko, po drugiej stronie sali, Siergiej i Olga szeptali coś do swojego adwokata.
— Proszę wstać, sąd idzie!
Sędzia — surowa kobieta około pięćdziesiątki — zaczęła odczytywać sprawę.
— Rozpatruje się pozew Niny Wiktorowny Sokołowej o unieważnienie procesu rozwodowego…
Nina zerknęła ukradkiem na Siergieja. Był blady, z podkrążonymi oczami.
— Pani Sokołowa, dowody?
Jej adwokat wstał:
— Dysponujemy opinią biegłego z zakresu grafologii. Podpis na dokumentach rozwodowych jest sfałszowany.
Szmer na sali.
— Ponadto przedstawiamy korespondencję pozwanego z Olgą Wiktorowną Łużkową, w której omawiany jest plan nielegalnego pozbawienia mojej klientki mieszkania i środków finansowych…
Siergiej gwałtownie wstał:
— To naruszenie prywatności!
— Usiąść! — skarciła go sędzia.
Adwokat kontynuował:
— I wreszcie — nagranie rozmowy, w której pani Łużkowa przyznaje się do sfałszowania dokumentów.
Olga, siedząca obok Sergieja, nagle krzyknęła:
— To prowokacja!
Sędzia uderzyła młotkiem:
— Cisza na sali!
Przesłuchanie trwało trzy godziny. Siergiej plątał się w zeznaniach, Olga wrzeszczała o „pomówieniach”.
Gdy sędzia udała się na naradę, Nina wyszła na korytarz.
Podszedł do niej reporter:
— Pani Sokołowa, jak pani sądzi…
— Bez komentarza.
Odwróciła się w stronę okna.
Po czterdziestu minutach wezwano ich z powrotem.
— Wyrok — sędzia założyła okulary. — Proces rozwodowy uznaje się za nieważny. Wszystkie wspólnie nabyte aktywa podlegają podziałowi. Materiały dotyczące fałszowania dokumentów zostają przekazane do organów ścigania.
Nina zamknęła oczy.
— Ponadto — kontynuowała sędzia — w świetle przedstawionych dowodów, sąd zaleca prokuraturze wszczęcie postępowania karnego z artykułu 159 KK Federacji Rosyjskiej „Oszustwo”…
Siergiej nagle wybuchł:
— Ona to wszystko wymyśliła! To zemsta!
Olga rozpłakała się, zakrywając twarz dłońmi.
Gdy sędzia uderzyła młotkiem po raz ostatni, Nina powoli opuściła salę.
Na schodach budynku czekał na nią tłum dziennikarzy.
— Czy jest pani zadowolona z decyzji sądu?
— Czy złoży pani nowy pozew o rozwód?
— Co pani czuje do byłego męża?
Nina zatrzymała się i odwróciła do kamer.
— Czuję ulgę.
Zeszła do czekającej taksówki.
W samochodzie telefon zawibrował. Nieznany numer.
— Halo?
— Pani Nino Wiktorowna? — kobiecy głos. — Tu śledcza Pietrowa. Potrzebujemy dodatkowych zeznań w pani sprawie.
— Dobrze, jestem gotowa do współpracy.
Schowała telefon do torebki i spojrzała przez okno.
Miasto mijało za szybą — to samo, w którym jeszcze wczoraj była nikim.
Telefon znów zawibrował. SMS:
„Myślałaś, że to koniec?”
Nina powoli wsunęła telefon do kieszeni.
Taksówka skręciła w jej ulicę.
Prawdziwe życie dopiero się zaczynało.
Pół roku później
Nina stała przed lustrem w nowym mieszkaniu, poprawiając kołnierzyk bluzki. Dziś — pierwsza rozprawa w sprawie karnej przeciwko Siergiejowi i Oldze.
Zadzwonił telefon.
— Halo?
— Nina, tu Marina z redakcji. Nadal nie zmieniłaś zdania w sprawie wywiadu?
— Nie — odpowiedziała stanowczo. — Powiedziałam już wszystko, co chciałam.
Odłożyła słuchawkę i sięgnęła po kopertę leżącą na stole. W środku znajdowało się postanowienie sądu o podziale majątku i świeży wyciąg z konta bankowego.
Odszkodowanie za krzywdę moralną.
Pieniądze za sprzedane mieszkanie.
I nowe życie.
W drzwiach czekał na nią adwokat.
— Gotowa?
Nina skinęła głową i ruszyła naprzód.
Przez ostatnie pół roku zbierała rozbite kawałki swojego życia.
Teraz nadszedł czas pokazać im, że złamanej kobiety nie da się pokonać.
A telefon w jej kieszeni znów zawibrował.
Ale tym razem nawet na niego nie spojrzała.
Niech się zastanawiają.
Nie była już tą samą kobietą, co kiedyś.
