– Skończyły się pieniądze, kotku? – zapytał.
– Nie, po prostu nie masz już do nich dostępu.
Kiriłł wszedł do mieszkania około północy, pachniało jego perfumami i czymś obcym, słodkim. Irina siedziała w kuchni, przed nią leżała jego srebrna bransoletka — ta sama, którą podarowała mu na pierwszą rocznicę. Przestał ją nosić trzy miesiące temu. Powiedział, że obciera.
Nie podniosła głowy, kiedy przeszedł obok, brzęknął kluczami.
— Czemu nie śpisz?
Milczała. Patrzyła na bransoletkę — startą, ale całą. Znalazła ją rano w jego szafce nocnej, pod skarpetkami. Nie zgubił. Schował.
— Zmęczony jestem jak pies. Spotkanie się przeciągnęło, partnerzy zamęczyli pytaniami.
Podniosła wzrok. On miał trzydzieści pięć lat, ona pięćdziesiąt sześć. Pięć lat temu uwierzyła, że przyszedł nie dla pieniędzy.
— Jakie spotkanie?
Uśmiechnął się pod nosem, otworzył lodówkę.
— Biznesowe. Przecież wiesz, uruchamiam projekt, to wszystko na poważnie.
Projekt. Który ona sponsorowała przez pół roku — bez papierów, bez rezultatów. Tylko paragony: restauracje, butiki, stacje benzynowe za miastem.
Irina odblokowała telefon. Położyła ekranem do góry na stół. Rozmowa z Katią. Nawet nie raczył tego ukryć.
— Słuchaj, jutro rano znowu muszę jechać. Dasz mi kartę? Wyczerpałem limit.
Uśmiechnęła się.
— Kartę? Już nie.
Zmarszczył brwi.
— Jak to nie?
— Dziś zamknęłam dostęp do wszystkich kont. Teraz nigdzie nie przejdziesz.
Milczenie. Patrzył na nią, jakby mówiła po chińsku. Potem usiadł naprzeciwko — zbyt powoli.
— Irina, co ty wyprawiasz? Przecież jesteśmy rodziną.
— Byliśmy.
Spróbował się uśmiechnąć, ale wyszło krzywo. Sięgnął po jej dłoń — odsunęła rękę.
— Co to za przedszkole? Obraziłaś się o coś? Porozmawiajmy normalnie, wyjaśnię.
— Nie trzeba. Wszystko przeczytałam.
Jego twarz drgnęła.
— Przeczytałaś… Grzebałaś w moim telefonie? Jak to się w ogóle nazywa?
— Nazywa się to tak, że przedwczoraj zostawiłeś go w kuchni. Otworzyłam przypadkiem, zobaczyłam Katię. Dalej było prosto.
Kiriłł wstał, przeszedł się po kuchni, przeczesał włosy dłonią.
— Dobra. Tak, jest jedna dziewczyna. I co z tego? Nic nie znaczy, z nudów. Przecież ty ciągle w pracy, wiecznie zajęta. Mam siedzieć między czterema ścianami?
Irina podniosła bransoletkę, obróciła ją w palcach.
— Zdjąłeś tę bransoletkę, kiedy ona powiedziała, że srebro jest dla starców. Prawda?
Zacisnął szczęki.
— Nie zaczynaj.
— Ja kończę.
Wstała, minęła go. Spróbował chwycić ją za ramię — odwróciła się gwałtownie, on cofnął się.
— Myślisz, że bez twoich pieniędzy jestem nikim? Myślisz, że mnie zastraszysz? Znajdę, skąd wziąć, nie jestem dzieckiem.
— Znajdziesz. Tylko nie tutaj. Spakuj rzeczy. Jutro wymienię zamki.
Zastygł. Roześmiał się — złośliwie, krótko.
— Wyrzucasz mnie? Z mieszkania, które urządzałem pięć lat?
— Z mieszkania, w którego dokumentach widnieje tylko moje nazwisko. Tak. I urządzałeś za moje pieniądze.
Wyszedł nad ranem, trzaskając drzwiami. Szyby zadźwięczały. Irina siedziała w salonie, słuchała ciszy. Pięć lat budowała to życie. On był obok. Mówił właściwe rzeczy. Nie wymagała wiele — tylko żeby był.
I był. Tylko nie z nią.
Ręce jej drżały. Zacisnęła je, ale drżenie nie mijało. Chciała zadzwonić: „Wróć, jakoś to poukładamy”. Ale wiedziała — to pułapka. Kiedy bardziej boisz się samotności niż upokorzenia.
Irina otworzyła jego telefon — hasło znała od dawna. Przewinęła korespondencje. Katia. Dwadzieścia osiem lat, menedżerka SMM. Wyrazista, ambitna. „Wkrótce wszystko ogarnę, kotku. Ta stara całkiem odjechała, ale nie zerwę nagle — trzeba ładnie domknąć, żeby kasy nie stracić”.
Niżej — inne imię. Olesia. Czterdzieści dwa lata, rozwiedziona, dwoje dzieci. Te same frazy: „Uwolnię się, wytrzymaj”. „Stara głupia nawet się nie domyśla”. Trzy miesiące temu, potem cisza.
Katia — po prostu następna.
Irina założyła nowe konto. Bez zdjęcia. Napisała do Katii:
„Spotykasz się z Kiriłłem. Ale nie jesteś jedyna. Przed tobą była Olesia — tu są rozmowy. Jesteś tylko kolejną. Pomyśl”.
Dołączyła zrzuty ekranu. Nacisnęła „wyślij”. Zamknęła telefon. Serce biło — nie ze strachu. Z ulgi.
To samo wysłała jeszcze do dwóch osób — przyjaciółek Katii, tych, które pod każdym postem sypały serduszkami. Wystarczy.
Kiriłł zadzwonił po trzech dniach. Obcy numer.
— Co ty narobiłaś?!
— Wymieniłam zamki.
— Nie zamki! Katię! Napisałaś do niej! Rozesłałaś brudy jej koleżankom!
Irina usiadła na parapecie. Za oknem deszcz.
— Nie brudy. Twoje słowa. Zrzuty. Sam napisałeś, ja tylko pokazałam.
Oddychał ciężko.
— Rozumiesz, co zrobiłaś? Ona wszystkim opowiedziała! Koleżanki wrzuciły to w stories, widzieli współpracownicy! Teraz mnie obgadują!
— To nie ona cię skompromitowała. Sam to zrobiłeś, mając dwie kobiety naraz i nazywając mnie głupią z portfelem.
— Jesteś chora! Stara, zgorzkniała! Nie możesz przeżyć, że odszedłem!
Irina słuchała. Nie przerywała. W środku pękło ostatnie — ta nitka, dzięki której trzymała się iluzji.
— Nie odszedłem. Po prostu chciałem pożyć dla siebie. Ty zawsze taka poprawna, chłodna. Było mi nie do wytrzymania.
— Nie do wytrzymania było wydawać moje pieniądze na Katię. I na Olesię przed nią.
Zamilkł.
— Skąd… śledziłaś mnie?
— Nie śledziłam. Sam nie skasowałeś rozmów. Ja tylko zajrzałam.
Cisza. Potem wydech — zły, zmęczony.
— Dobra. W porządku. Wygrałaś. Odchodzę. Tylko usuń zrzuty, poproś koleżanki, żeby skasowały. Teraz nigdzie nie mogę się pokazać, wszyscy myślą…
— Alfons? Tak właśnie jest. Pięć lat na mojej szyi, ani jednej pracy, ani jednego własnego wkładu. Czekałeś na moment, żeby zwiać z kasą. Nie wyszło.
Milczał. Przełykał ślinę.
— Nic nie będę usuwać. Żyj z tym. Tak jak ja żyłam.
Odłożyła telefon. Zablokowała numer. Spojrzała w okno. Deszcz ustał. Asfalt lśnił.
Minęły dwa miesiące. Irina wróciła do pracy — sklepu z dziecięcymi ubraniami, który przerodził się w sieć. Dostawcy, umowy, kolekcja. Tylko już bez telefonów „kiedy będziesz?” i bez nerwów, że się spóźniła.
Pewnego ranka asystentka Lena weszła do biura i położyła na biurku telefon.
— Irino Michajłowno, napisali do pani prywatnie. Przepraszam, zobaczyłam przypadkiem. Ale warto, żeby pani spojrzała.
Nieznane konto. Olesia.
„Dzień dobry. Była pani żoną Kiriłła? Ja jestem ta Olesia. Zniknął pół roku temu, niczego nie wyjaśniwszy. Myślałam, że to moja wina. Niedawno dowiedziałam się prawdy — kręcił kogoś jeszcze, potem panią, potem Katię. Zrozumiałam: to nie we mnie rzecz. Taki on jest. Dziękuję, że otworzyła mi pani oczy”.
Irina napisała odpowiedź:
„Nie ma za co. Proszę na siebie uważać”.
Zamknęła rozmowę. Olesia nie była jej historią.
Wieczorem Irina szła do domu przez park. Światło latarni świeciło przytłumione. Telefon milczał. Nikt nie żądał sprawozdania.
W domu przebrała się, nalała wody, usiadła przy oknie. Miasto — światła, samochody, życie. Kiriłł gdzieś tam. Katia. Olesia. Wszyscy żyli dalej.
Irina otworzyła szufladę, wyjęła srebrną bransoletkę. Obejrzała — wytartą, niepotrzebną. Wstała, otworzyła okno, wyrzuciła. Spadła, dzwoniąc o kamień, w ciemności.
Zamknęła okno. Usiadła.
Cisza była pełna.
Po raz pierwszy od pięciu lat — jej własna.
