— Natychmiast bierzesz telefon i przelewasz mojej mamie 3 miliony. Słyszysz mnie? — wrzasnął mąż.
Kira zamknęła kolejną kartę z witryną dużego salonu samochodowego i powoli się przeciągnęła. Od dwóch godzin przeglądała modele aut, porównywała wyposażenie, czytała opinie.
Po tym, jak rodzice miesiąc temu przelali jej trzy miliony na zakup samochodu, kobieta wreszcie mogła pozwolić sobie wybierać auto nie “na resztkę”.
Mama i tata całe życie harowali w swoim sklepie z artykułami dziecięcymi i kiedy interesy poszły w górę, postanowili sprawić radość jedynej córce.
— Kupuj to, co ci się podoba — powiedział wtedy tata. — Tylko bezpieczeństwo na pierwszym miejscu. Pamiętaj o tym.
W zamku w drzwiach zakręcił się klucz. Do domu wrócił mąż. Już po odgłosie kroków na schodach Kira zrozumiała, że wieści nie są dobre. Mężczyzna wchodził powoli i ciężko.
— Jak się sprawy mają? — zapytała, kiedy wszedł do mieszkania.
— Źle, — Maksim zrzucił kurtkę i przeszedł do kuchni. — Naprawdę źle.
Teściowa leżała w szpitalu już drugi tydzień. Najpierw pogotowie zabrało ją z powodu zawału serca, a potem okazało się, że sprawa jest poważna — potrzebna jest operacja zastawki.
— Co mówią lekarze?
— Mówią, że operacja jest pilnie potrzebna. I to nie byle jaka, lecz droga. Matce potrzebny jest niemiecki proteza. Inaczej za pół roku wszystko się powtórzy.
Maksim usiadł naprzeciwko i zamyślił się. Kira zauważyła, jak bardzo postarzał się przez te dwa tygodnie. Sińce pod oczami, nieogolone policzki, lekko drżące ręce.
— A nie można z polisy?
— Można, ale kolejka na pół roku. Lekarz powiedział, że matka nie ma tyle czasu.
Kira kiwnęła głową. Rozumiała, co teraz przeżywał mąż. Jelena Borysowna była dla Maksima wszystkim. Po śmierci ojca dziesięć lat temu syn stał się jej jedynym oparciem.
— Ile kosztuje operacja w prywatnej klinice?
Mężczyzna milczał, patrząc na stół, a potem cicho rzekł:
— Trzy miliony.
Liczba zawisła w powietrzu. Kira poczuła, jak coś ściśnięte obejmuje jej okolice splotu słonecznego. Dokładnie tyle, ile dali rodzice na samochód.
— Kir, rozumiem, jak to brzmi, — Maksim podniósł na żonę oczy. — Ale może to znak? Właśnie teraz, dokładnie taka suma…
— Maks, te pieniądze rodzice dali na samochód. Specjalnie oszczędzali, odkładali.
— Ale mama może umrzeć! A samochód można kupić później.
Kira wstała i podeszła do okna.
Na podwórku sąsiedzi rozładowywali nowego dżipa, dzieci radośnie biegały wokół, a ona już od pięciu lat jeździła do pracy autobusami. Do szkoły godzina jazdy, plus jeżdżenie po mieście na korepetycje do uczniów.
Maksim czasem ją podwoził swoją starą Ładą, ale zwykle miał mnóstwo spraw: szkoła, kursy z e-edukacji, których nie potrafił dokończyć.
— A gdzie Swieta? — zapytała. — Czy ona nie może pomóc mamie? Przecież ona i jej mąż mają dużo większe dochody niż my.
Twarz Maksima ściemniała:
— Swieta robi remont. Mówi, że wszystkie pieniądze włożyli w mieszkanie.
— Jakie pieniądze? Przecież teściowa dała im połowę wkładu własnego. Czy nie tak było?
— No tak, — mąż niezręcznie wzruszył ramionami. — Ale teraz nie o to chodzi.
Kira odwróciła się do męża. Temat bolesny…
Jelena Borysowna rzeczywiście oddała wszystkie oszczędności, żeby pomóc młodszej córce i jej mężowi, a oni z Maksimem musieli zawsze liczyć tylko na siebie. Mąż zarabiał pięćdziesiąt tysięcy w szkole, ona pięćdziesiąt plus korepetycje. Żyli od wypłaty do wypłaty.
— Weźmiemy kredyt, — zaproponowała żona. — Co tylko uda się załatwić, oddamy.
— Co uda się? — mężczyzna podniósł się gwałtownie z miejsca. — Maksymalnie milion, i to pod kosmiczne oprocentowanie. A potem będziemy spłacać całe życie.
— To pożyczymy od twoich znajomych, od kolegów…
— Kir, nie słyszysz mnie? Moja matka umiera! A ty proponujesz chodzić po znajomych z wyciągniętą ręką?
Kira poczuła, jak fala irytacji wzbiera w niej od środka. Tak, było jej żal teściowej. Ale te pieniądze nie pojawiły się bez powodu. Rodzice latami odkładali każdą złotówkę.
— A proponujesz, żebym wzięła i wydała rodzicielskie pieniądze, nie pytając ich o zdanie?
— Twoi rodzice zrozumieją! W sklepie mają teraz świetne obroty, jeszcze odłożą.
— Jeszcze odłożą? — Kira nie mogła uwierzyć własnym uszom. — Maksim, oni mają prawie sześćdziesiątkę! Tata pół życia pracował za grosze, dopiero ostatnie lata przyniosły poprawę. I dali mi te pieniądze nie po to, żeby leczyć twoją matkę!
— Mojej matce? — twarz męża zniekształciła się oburzeniem. — A dla ciebie ona więc nie jest matką?
— Nie w tym sensie! Doskonale wiesz, co mam na myśli…
— Wiem tylko, że moja żona gotowa jest patrzeć, jak umiera mój najbliższy człowiek. Który, nawiasem mówiąc, zawsze dobrze cię przyjmował i nazywał córką.
— Maksim, przestań!
Lecz on już nie słuchał. Mężczyzna chwycił kubek ze stołu i z całej siły cisnął nim w ścianę. Kubek roztrzaskał się na kawałki, odłamki rozsypały się po podłodze.
— Jesteśmy małżeństwem pięć lat! Pięć lat! Moja mama traktowała cię jak własną córkę! A ty… wolisz samochód od jej życia!
— Nie wolę! — krzyknęła Kira. — Po prostu nie mogę rozporządzać cudzymi pieniędzmi!
Maksim chwycił laptop ze stołu i z impetem cisnął nim o podłogę. Ekran pękł, obudowa rozłamała się na pół.
— Cudzymi? O czym ty mówisz? Jakie, do cholery, cudze pieniądze?…
Kira cofnęła się do okna. Takiego Maksima nigdy wcześniej nie widziała. Przez pięć lat małżeństwa kłócili się, oczywiście, ale nigdy nie tracił nad sobą kontroli aż tak bardzo.
— Maks, uspokój się, proszę… — poprosiła.
— Nie uspokoję się! — mąż zrzucił ze stołu wszystko, co było pod ręką: talerze, długopisy, dokumenty poleciały na podłogę. — Jesteś egoistką! Myślisz tylko o sobie!
— Ja egoistką? A kto od trzech lat wydaje pieniądze na jakieś kursy i szkolenia? Kto marzy o szkole online, ale nie może się za nią zabrać? Kto?
— Zamknij się! — ryknął Maksim i uderzył pięścią w stół tak, że się zatrząsł.
Kira zamknęła oczy, a gdy je otworzyła, mąż stał już bardzo blisko. Jego twarz była czerwona ze złości.
— Teraz — powiedział powoli, chwytając ją za rękę — bierzesz telefon i przelewasz mojej mamie trzy miliony. Słyszysz mnie?
Jego palce boleśnie ściskały jej nadgarstek. Kira próbowała się wyrwać, ale mąż trzymał mocno.
— Maks, puść!
— Przelewasz te pieniądze, inaczej za siebie nie odpowiadam!
— Grozisz mi? — nie mogła uwierzyć w to, co się dzieje.
— Tłumaczę ci! Jeśli moja matka umrze przez twoje upórstwo, nie wiem, co z tobą zrobię!
Kira szarpnęła się ze wszystkich sił i wyrwała. Nadgarstek zabolał. Mąż ściskał ją tak mocno, że na skórze pozostały czerwone odciski.
— Zwariowałeś — wyszeptała.
— Zwariowałem? — Maksim zaśmiał się dzikim śmiechem. — Zwariowałem, bo chcę uratować matkę?
Kira w milczeniu przeszła do sypialni i wzięła torbę. Mąż ruszył za nią.
— Dokąd idziesz?
— Do rodziców.
— Stój! — zablokował jej wyjście. — Nigdzie nie pojedziesz! Tu i teraz rozwiążemy sprawę!
— Zejdź z drogi.
— Kira, mówię poważnie…
Kobieta spojrzała mężowi prosto w oczy.
— Jeśli mnie nie puścisz, zadzwonię na policję.
Maksim zamarł. Potem powoli odsunął się na bok.
Kira przeszła obok niego, wzięła kluczyki do jego samochodu i wyszła. W mieszkaniu zapanowała martwa cisza, przerywana tylko chrzęstem odłamków pod stopami.
Kiedy zaparkowała przed domem rodziców, tylko tam pozwoliła sobie wypłakać się. Łzy, które powstrzymywała całą drogę, popłynęły strumieniem. Ręce jej się trzęsły, nadgarstek jeszcze pulsował od bólu po uścisku męża.
Mama otworzyła drzwi, ledwo usłyszawszy dzwonek, i od razu objęła córkę, nie zadając pytań.
— Mamusiu — szlochła Kira. — Będę się rozwodzić. Nie mogę dłużej z nim mieszkać. On zupełnie oszalał.
— Cicho, cicho, córeczko — mama pogłaskała ją po głowie. — Wejdź, zaraz zrobię herbatę.
Tata wyszedł z pokoju w kapciach i starym swetrze. Widząc zapłakaną córkę, zmarszczył brwi:
— Co się stało, Kiruś?
— Maksim… on… — nie potrafiła złożyć dwóch słów.
— Najpierw się uspokój — tata posadził ją przy znajomym od dzieciństwa stole. — Mamusiu, zaparz mocniejszą herbatę.
Przez dobre dziesięć minut Kira po prostu płakała, a rodzice milczeli obok. Mama głaskała ją po plecach, tata niezręcznie klepał ją po ramieniu. W końcu łzy zaczęły wysychać.
— Opowiadaj, co się stało — powiedziała łagodnie mama.
Kobieta opowiedziała: o operacji teściowej, żądaniu oddania ich pieniędzy, o zdemolowanym mieszkaniu i groźbach. Pokazała czerwone ślady na nadgarstku. Rodzice słuchali w ciszy, od czasu do czasu wymieniając spojrzenia.
— I teraz mam oddać wasze pieniądze, które dla mnie zbieraliście? — dokończyła. — Po tym, jak prawie mnie uderzył?
Tata myśląco kręcił łyżeczką w ręku, mama patrzyła przez okno.
— Kira — w końcu powiedział ojciec — spróbuj postawić się na miejscu Maksima.
— Tato, co ty mówisz? — córka nie mogła uwierzyć własnym uszom. — On mnie groził!
— Poczekaj, posłuchaj — mama chwyciła ją za rękę. — Oczywiście, Maksim postąpił źle. Nie wolno krzyczeć, tym bardziej łapać za ręce. Ale wyobraź sobie: twoja mama leży w szpitalu, lekarze mówią, że może umrzeć. A ty nie masz pieniędzy na leczenie. Co byś zrobiła?
— Ja bym… — Kira zamilkła. — Ale to przecież wasze pieniądze!
— Nasze — zgodził się tata. — I daliśmy je tobie. Teraz to twoje pieniądze i możesz nimi dysponować, jak uważasz za stosowne.
Mama skinęła głową:
— Kira, Maksim to dobry chłopak. Tak, jest teraz w trudnym stanie, jest zrozpaczony. Ludzie w rozpaczy czasem robią głupie rzeczy.
— Ale groził mi! — nie dawała za wygraną Kira.
— To źle — przyznała mama. — Ale powiedz szczerze: gdyby coś nam się stało, gdybyśmy potrzebowali pilnego, kosztownego leczenia, czy nie walczyłabyś o każdą złotówkę? Nawet gdyby twój mąż miał oszczędności na samochód?
Kira zamilkła. Oczywiście — walczyłaby. Sprzedałaby wszystko, co się da, pożyczyła od znajomych, nalegała, żeby mąż oddał ostatnie oszczędności.
— To coś innego — słabo odpowiedziała.
— Czym innym? — zapytał tata. — Czy Jelena Borysowna źle cię traktowała?
— Nie, zawsze była dla mnie dobra.
— Widzisz. A teraz pomyśl, że umiera, a macie pieniądze, które mogą ją uratować, a ty nie chcesz ich dać. Jak potem będziesz z tym żyć?
Kira to sobie wyobraziła i zrozumiała, że nie dałaby rady. Gdyby teściowa umarła, a ona mogła pomóc, a tego nie zrobiła — tej winy nigdy by nie zniosła.
— Ale samochód… — zaczęła jeszcze.
— Samochód kupisz później — mama nalała córce jeszcze herbaty. — My pomożemy, kiedy będzie to możliwe. A ludzkiego życia żadnymi pieniędzmi nie kupisz.
Ojciec uśmiechnął się i powiedział zamyślony:
— Wiesz, córeczko, kiedy byłem młody, myślałem, że najważniejsza jest sprawiedliwość. Kto ma rację, kto jest winny, kto komu co jest dłużny. Ale z biegiem lat zrozumiałem, że najważniejsza jest rodzina. A Maksim to teraz twoja rodzina. A więc Jelena Borisowna też jest twoją rodziną.
Kira siedziała, powoli obracając w dłoniach kubek. W głębi duszy rozumiała, że rodzice mają rację. Ale tak bardzo bolało rozstanie z marzeniem, które już prawie stało się rzeczywistością.
— Dobrze — powiedziała cicho. — Jutro porozmawiam z Maksimem. Ale on musi przeprosić za swoje zachowanie.
— Musi — przytaknęła mama. — I porozmawiaj z nim spokojnie. Bez krzyków i wyrzutów.
— Zostań na noc — zaproponował ojciec. — Przemyśl wszystko porządnie. A jutro rano załatwicie to po ludzku.
Kira obudziła się na dźwięk samochodu na podwórku. Wyjrzała przez okno i zobaczyła znajomą niebieską Ładę. Maksim. Zegar wskazywał wpół do siódmej rano.
Szybko narzuciła szlafrok i zeszła na dół. Rodzice już nie spali: tata parzył kawę, mama nakrywała do stołu. Za oknem rozległy się niepewne kroki, potem ciche pukanie do drzwi.
— Otworzę — powiedział tata.
W progu stał Maksim z bukietem kwiatów w rękach i tak skruszoną miną, że Kira nie mogła się nie wzruszyć.
— Dzień dobry. Czy mogę porozmawiać z Kirą?
— Wejdź, synku — mama wzięła od niego kwiaty. — Kawy się napijesz?
— Dziękuję, nie chcę.
Maksim usiadł naprzeciw Kiry przy stole i spuścił głowę.
— Kiro, przyjechałem przeprosić. Zachowałem się jak ostatni idiota. Jak zwierzę.
Kira milczała, czekając, co powie dalej.
— Nie miałem prawa na ciebie krzyczeć, a tym bardziej chwytać cię za ręce. Masz rację. To nie moje pieniądze. Twoi rodzice dali je tobie na samochód, a ja… Przepraszam cię, proszę.
— I to wszystko? — zapytała Kira.
— Nie wszystko — Maksim podniósł wzrok. — Myślałem o tym całą noc… Nie trzeba oddawać pieniędzy. Spróbuję pożyczyć od przyjaciół, wezmę kredyt. Ile uzbieram, tyle dam mamie. A jeśli nie wystarczy… — westchnął. — To widocznie los.
Rodzice wymienili spojrzenia, ale milczeli. Kira widziała, jak trudno mężowi wypowiedzieć te słowa. Jeszcze wczoraj był gotów na wszystko dla matki, a teraz się cofał. Dla niej.
— Maks, spójrz na mnie, proszę.
Mężczyzna podniósł głowę i spojrzał żonie prosto w oczy.
— Bardzo jestem na ciebie zła — zaczęła Kira. — To, jak się wczoraj zachowałeś, było niedopuszczalne. Przestraszyłeś mnie.
Maksim skinął głową:
— Wiem. I nie wiem, jak mam sobie to wybaczyć.
— Ale rozumiem, dlaczego tak zareagowałeś. Gdyby coś podobnego spotkało moich rodziców, też bym oszalała.
— Kira… — zaczął.
— Daj mi skończyć. Wczoraj rodzice powiedzieli mi coś ważnego. Mieli rację. Jelena Borisowna jest teraz też moją rodziną. A jeśli możemy jej pomóc, musimy to zrobić.
Maksim zamarł, nie wierząc własnym uszom.
— Więc nie trzeba niczego pożyczać. Jutro przelejemy pieniądze na leczenie.
— Kiro, mówisz poważnie? — głos mu drżał. — A samochód?
— Samochód poczeka. Ludzkie życie jest ważniejsze. Zwłaszcza bliskiej osoby.
Maksim zakrył twarz dłońmi. Kira zobaczyła, jak drżą mu ramiona. Płakał, starając się to ukryć.
— Dziękuję — wyszeptał. — Dziękuję tobie i twoim rodzicom. Nie wiem, jak wam się odwdzięczę.
Ojciec położył mu rękę na ramieniu:
— Nie trzeba się odwdzięczać. Od tego jest rodzina.
— Ale jest jeden warunek — dodała Kira. — Nigdy więcej nie podnoś na mnie ręki. I jeśli ci źle, jeśli jesteś w rozpaczy, mów o tym słowami, a nie pięściami.
— Nigdy — powiedział stanowczo mąż. — Przysięgam, nigdy więcej.
Mama postawiła na stole talerz z kanapkami:
— A teraz zjedzcie coś oboje. I jedźcie do szpitala, powiedzcie Jelenie Borisownie dobre wieści.
Pół godziny później małżonkowie jechali do szpitala.
— Kiro — powiedział Maksim, zwalniając przy światłach. — Nie żałujesz?
— Czego?
— Samochodu. Że rezygnujesz ze swojego marzenia. Tak długo wybierałaś, tak bardzo chciałaś…
Kira zamyśliła się. Oczywiście, że żałowała. Ale dziwne — to uczucie nie było już tak bolesne.
— Żałuję — odpowiedziała szczerze. — Ale nie tak bardzo, jak myślałam.
Operację wyznaczono na poniedziałek.
Pieniądze przelali w piątek i od razu podpisali dokumenty. W niedzielę w nocy Maksim prawie nie spał. Chodził po mieszkaniu i co pół godziny dzwonił do szpitala, by dowiedzieć się, jak się czuje matka.
— Maks, idź spać — prosiła go żona. — Jutro musisz mieć siły.
— Nie mogę. A jeśli coś pójdzie nie tak? Jeśli organizm nie przyjmie protezy?
Kira objęła go ramieniem. W ciągu tych dni schudł o trzy kilo, twarz mu poszarzała, a dłonie drżały z nerwów.
— Lekarz mówił, że ma duże szanse. Serce silne, wiek jeszcze nie krytyczny.
— Ale to wciąż operacja na otwartym sercu — Maksim ścisnął mocno jej dłoń. — Kiro, jeśli coś się stanie…
— Nic się nie stanie. A nawet jeśli… zrobiłeś wszystko, co mogłeś.
Rano małżonkowie przyjechali do kliniki o siódmej. Jelenę Borisownę już przygotowywano do operacji. Zabrano ją dziesięć minut przed ich przybyciem.
— Operacja potrwa cztery–pięć godzin — wyjaśniła pielęgniarka. — Możecie poczekać w kawiarni.
— Stąd nigdzie nie odejdę — powiedział stanowczo Maksim.
Następne pięć godzin stało się dla mężczyzny prawdziwą torturą. Przemierzył korytarz w tę i z powrotem niezliczoną ilość razy, wypił chyba z pięć litrów kawy z automatu i co dziesięć minut podchodził do pielęgniarki z pytaniami. Kira próbowała go czymś zająć rozmową, ale widziała, że jej nie słucha.
O wpół do trzeciej z sali operacyjnej wyszedł chirurg. Maksim zerwał się z miejsca tak gwałtownie, że prawie się przewrócił.
— Jak mama? — zapytał z przejęciem.
— Operacja przebiegła pomyślnie. Proteza została dobrze osadzona, serce pracuje równomiernie. Teraz zostanie przeniesiona na intensywną terapię, a za około sześć godzin będzie można wejść na chwilę, na kilka minut.
Maksim opadł na krzesło i zakrył twarz dłońmi.
— Dziękuję — wyszeptał do żony. — Dziękuję ci za wszystko.
Wieczorem Jelenę Borisownę przeniesiono do sali.
— Jak się czujesz, mamo? — Maksim delikatnie ujął jej dłoń.
— Żyję — słabo się uśmiechnęła teściowa. — Lekarz mówi, że mam teraz nowe serce. Posłuży mi jeszcze z dwadzieścia lat.
— Tak się baliśmy — Kira podeszła do łóżka. — Ale to już za nami.
Jelena Borisowna spojrzała na synową.
— Kiruś, Maksim mi opowiedział… O pieniądzach, o samochodzie. Nie wiem, jak ci dziękować.
— Nie trzeba dziękować — Kira pokręciła głową. — Przecież jesteśmy rodziną.
— Rodzina — powtórzyła teściowa i mocno ścisnęła jej rękę. — Tak, jesteśmy rodziną.
Do domu małżonkowie wrócili późnym wieczorem.
— Wiesz — powiedział mąż, parkując przed blokiem — dziś zrozumiałem coś ważnego.
— Co takiego?
— Że mam najlepszą żonę na świecie. I najlepszych teściów, jakich można sobie wymarzyć.
Kira uśmiechnęła się:
— Pochlebca!
— Nie pochlebiam. Mówię szczerze — Maksim odwrócił się do niej. — Kiro, obiecuję ci, że kiedy tylko będę miał pieniądze, kupię ci samochód. Może nie od razu, może nie taki drogi, ale kupię.
— Zobaczymy. Najważniejsze, że mama jest zdrowa.
I w tym momencie Kira zrozumiała, że naprawdę nie żałuje swojej decyzji. Tak, nie ma samochodu. Ale ma coś znacznie ważniejszego… pewność, że w najtrudniejszej chwili ich rodzina przetrwała.
