– Przeprowadzamy się do twojego mieszkania, zajmij drugą sypialnię – oznajmiła siostra męża z walizkami, nie wiedząc, że rano przyjadą nowi właściciele.

– Przeprowadzamy się do twojego mieszkania, zajmij drugą sypialnię – oznajmiła siostra męża z walizkami, nie wiedząc, że rano przyjadą nowi właściciele.

Olga zmywała naczynia po kolacji, kiedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Była prawie dziewiąta wieczorem — późno jak na gości. Mąż Paweł siedział w salonie z laptopem, dopracowując projekt.

— Otwórz, proszę — poprosiła, wycierając ręce w ręcznik.

Paweł niechętnie wstał. Po chwili z przedpokoju dobiegły głośne głosy. Olga wychyliła się z kuchni i zamarła. W korytarzu stała Alina, siostra Pawła, z dwiema ogromnymi walizkami. Obok kręcił się jej mąż, Wiktor, z pudłami w rękach, a pod nogami plątał się ich pięcioletni syn, Stiopa.

— Niespodzianka! — oznajmiła radośnie Alina, ściągając płaszcz. — Przeprowadzamy się do waszego mieszkania, zwolnijcie drugą sypialnię!

Olga poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Jutro rano mieli przyjechać nowi właściciele mieszkania — sprzedali je miesiąc temu, dziś był ostatni dzień. Rzeczy były spakowane, bilety na pociąg do Krasnodaru kupione. Tam czekała na nich praca Pawła i wynajęte mieszkanie.

— Alina, co znaczy „przeprowadzacie się”? — Paweł stał blady jak ściana.

— Jak to co? Wyrzucili nas z wynajmowanego mieszkania, właściciel postanowił je sprzedać. A tu ty, mój rodzony brat, masz dwupokojowe mieszkanie w centrum. No to oczywiście, że do ciebie!

Wiktor przecisnął się obok wszystkich z pudłami:

— Gdzie to postawić? Tu są rzeczy Stiopy, głównie zabawki.

— Poczekajcie — Olga wreszcie odzyskała głos. — Nie możecie tak po prostu się wprowadzić. Trzeba było chociaż zadzwonić, uprzedzić…

— Po co? — Alina weszła do salonu, omiotła wnętrze wzrokiem. — Przecież jesteśmy rodziną. Pasha nigdy nie odmówi rodzonej siostrze. Prawda, braciszku?

Paweł spojrzał na żonę. W jego oczach było widać panikę.

— Alin, usiądź. Musimy porozmawiać.

— Pogadamy później. Stiopa jest zmęczony, czas spać. Gdzie jest druga sypialnia?

Ruszyła korytarzem i otworzyła drzwi do sypialni, gdzie stały spakowane pudła z rzeczami.

— O, remont robicie? Nic nie szkodzi, będziemy ostrożni. Przesuniemy pudełka pod ścianę.

— To nie remont — powiedział cicho Paweł.

— A co?

Olga wzięła głęboki oddech. Trzeba było powiedzieć prawdę.

— Sprzedaliśmy mieszkanie. Jutro rano przyjeżdżają nowi właściciele.

Zapadła ogłuszająca cisza. Alina powoli odwróciła się do brata, na jej twarzy malowało się absolutne niezrozumienie.

— Jak to sprzedaliście? Kiedy? Dlaczego nic nie wiem?

— Miesiąc temu podpisaliśmy umowę. Przeprowadzamy się do Krasnodaru, Paweł dostał tam dobrą ofertę pracy.

— I nic nie powiedziałeś? — głos Aliny zaczął się podnosić. — Jestem twoją siostrą! Jedyną rodziną! A ty sprzedajesz mieszkanie i nic mi nie mówisz?

— Chcieliśmy powiedzieć, jak wszystko będzie dopięte…

— A teraz co? Mamy spać na ulicy?!

Stiopa, przestraszony krzykami, przytulił się do ojca. Wiktor nerwowo przestępował z nogi na nogę.

— Może przenocujecie w hotelu? — zaproponowała Olga. — Zapłacimy.

— W hotelu? — Alina usiadła na krześle w korytarzu. — Wszystkie pieniądze poszły na przeprowadzkę. Myśleliśmy, że pomieszkamy u was, dopóki nie znajdziemy nowego mieszkania.

Paweł przetarł twarz dłonią. Jego siostra zawsze była nieprzewidywalna, ale tego się nie spodziewał.

— Alin, dlaczego nie zadzwoniłaś? Wyjaśnilibyśmy sytuację, pomogli inaczej.

— Chciałam zrobić niespodziankę. Myślałam, że się ucieszysz.

W mieszkaniu zawisła niezręczna cisza. Olga poszła do kuchni wstawić czajnik — trzeba było jakoś rozładować napięcie.

— To co teraz? — w końcu odezwał się Wiktor. — Gdzie mamy pójść?

— Porozmawiajmy spokojnie — Paweł usiadł obok siostry. — Przede wszystkim, dziś przenocujecie tutaj. Rozłożymy materace w salonie.

— A jutro?

— Jutro coś wymyślimy. Może wynajmiecie coś na jakiś czas.

— Za co? — Alina wyciągnęła chusteczkę, otarła oczy. — Wiktor od trzech miesięcy nie ma pracy. Ja jestem na urlopie macierzyńskim ze Stiopą. Ledwo wiążemy koniec z końcem.

Olga wróciła z herbatą. Postawiła filiżanki na stoliku, usiadła w fotelu naprzeciwko.

— Alina, rozumiem, że sytuacja jest trudna. Ale musicie zrozumieć nas. Mieszkanie jest sprzedane, dokumenty podpisane. Nie możemy cofnąć transakcji.

— A jeśli poprosicie kupców, żeby poczekali kilka dni?

— Oni są z innego miasta, przyjeżdżają specjalnie jutro. Mają bilety, hotel. A w umowie jest kara umowna — pół miliona rubli.

Alina zakryła twarz dłońmi:

— Boże, co my teraz zrobimy?

Stiopa podszedł do mamy, objął ją za kolana:

— Mamusiu, nie płacz. Pójdziemy do domku?

— Nie mamy domku, syneczku.

Serce Olgi ścisnęło się boleśnie. Dziecko nie było winne lekkomyślności rodziców. Spojrzała na męża — ten siedział, wpatrzony w podłogę.

— Wiecie co — powiedziała stanowczo. — Odpocznijmy dziś, a jutro coś wymyślimy. Stiopa prześpi się w sypialni, a wy w salonie. Zjecie coś?

— Jedliśmy w drodze — burknął Wiktor.

Następna godzina minęła w pośpiechu. Rozkładali posłania, kładli Stiopę spać, wyjmowali z walizek najpotrzebniejsze rzeczy. Alina milczała, tylko czasem pociągała nosem.

Kiedy wszyscy się położyli, Olga i Paweł zamknęli się w kuchni.

— Co będziemy robić? — szepnęła.

— Nie wiem. Kupujący przyjadą o dziewiątej rano. Mieszkanie musi być puste.

— Ale gdzie oni pójdą?

— Coś wymyślimy. Może faktycznie opłacimy im hotel na kilka dni.

— Pasha, sami mamy mało pieniędzy. Bilety, pierwszy miesiąc wynajmu w Krasnodarze, przeprowadzka…

Paweł złapał się za głowę:

— Wiem. Ale to moja siostra. Nie mogę przecież wyrzucić jej na ulicę z dzieckiem.

Olga objęła męża:

— Znajdziemy wyjście. Zawsze znajdowaliśmy.

Tej nocy nikt porządnie nie spał. Olga słyszała, jak Alina chodzi po salonie, jak szeptem rozmawia z Wiktorem. Nad ranem na chwilę przysnęła, ale o siódmej obudził ją alarm budzika.

W kuchni siedziała już Alina, oczy miała czerwone od łez.

— Ola, wybacz nam. Nie wiedzieliśmy. Pashka zawsze był skryty, ale żeby tak…

— Alina, on nie jest skryty. Po prostu decyzja była spontaniczna, wszystko potoczyło się szybko.

— Zadzwoniłam do mamy Wiktora. Mieszka pod Moskwą. Mówi, że możemy u niej pomieszkać, dopóki czegoś nie znajdziemy. Ale jak tam dotrzeć — nie wiem. Starczy nam tylko na kolej podmiejską.

Olga zamyśliła się. Zostało im trochę pieniędzy na taksówkę na dworzec — mogli się nimi podzielić.

— Pomożemy wam z dojazdem. I zawieziemy rzeczy.

— Naprawdę? Ola, jesteś kochana!

Paweł wyszedł z łazienki, zobaczył siostrę:

— Jak spało się?

— Nie spałam. Pasha, przepraszam. Jestem głupia. Zawsze pakuję się ze swoimi problemami.

— Dobra, nieważne. Co postanowiliście?

Olga opowiedziała o teściowej Wiktora. Paweł skinął głową:

— Dobrze. Szybko się zbierajmy. Kupujący zaraz przyjadą…

Następna godzina minęła w gorączkowym pośpiechu. Pakowali rzeczy Aliny z powrotem do walizek, budzili Stiopę, zbierali porozrzucane zabawki. Wiktor zamówił taksówkę — a właściwie dwie, bo do jednej wszystko się nie mieściło.

O ósmej czterdzieści pięć mieszkanie opustoszało. Olga jeszcze raz przeszła przez wszystkie pokoje. Przeżyli tu siedem lat, tu robili pierwszy remont, tu świętowali wszystkie uroczystości. Smutno było wyjeżdżać, ale nowe życie czekało.

Na dole, przy wejściu do klatki, pożegnali się w pośpiechu. Alina objęła brata:

— Pash, jeszcze raz przepraszam. I powodzenia w Krasnodarze. Może naprawdę będzie lepiej.

— Na pewno będzie. Trzymaj się. Znajdziecie pracę, staniecie na nogi.

— Wiktora chyba przyjmą do pracy w fabryce. Płaca niewielka, ale zawsze coś.

Stiopa pomachał rączką z okna taksówki. Samochody ruszyły i zniknęły za zakrętem.

Olga i Paweł zostali sami z walizkami. Piętnaście minut później podjechało drogie auto — kupcy. Młoda para uśmiechnęła się szeroko na widok sprzedających.

— Dzień dobry! Jesteśmy trochę wcześniej, mamy nadzieję, że nie przeszkadzamy?

— Nie, wszystko w porządku. Mieszkanie jest gotowe do przekazania.

Weszli na górę, przeszli się po pokojach. Kupcy byli zadowoleni — czysto, żadnych uszkodzeń. Podpisali protokół odbioru, wymienili się kluczami.

— Życzymy szczęścia w nowym domu — powiedziała Olga, podając klucze.

— Dziękujemy! I wam powodzenia!

W drodze na dworzec milczeli. Paweł trzymał żonę za rękę, oboje byli pogrążeni w myślach. Przed nimi była dwunastogodzinna podróż, nowe miasto, nowe życie. Strach i ekscytacja mieszały się w jedno.

— Wiesz — odezwała się Olga, gdy pociąg ruszył — może to znak? Że robimy dobrze, wyjeżdżając. Gdyby Alina przyjechała wcześniej, moglibyśmy się wahać.

— Możliwe. Choć jest mi jej żal. Z dzieckiem, bez pieniędzy.

— Dadzą radę. Alina jest waleczna, nie zginie.

Za oknem migały podmoskiewskie pejzaże. Moskwa zostawała za nimi — ze wszystkimi problemami, chaosem, krewnymi. Przed nimi było morze, nowa praca, nowe możliwości.

Telefon Pawła zadzwonił. Wiadomość od Aliny: „Dojechaliśmy. Teściowa przyjęła. Obiecała pomóc ze żłobkiem dla Stiopy. Dziękujemy za wszystko. Bądźcie szczęśliwi”.

Paweł pokazał wiadomość żonie. Olga się uśmiechnęła:

— Widzisz, wszystko się układa.

— Tak. Wiesz, cieszę się, że wyjeżdżamy. Zaczniemy od nowa.

— Bez niespodziewanych wizyt krewnych?

— I to też — zaśmiał się Paweł.

Pociąg przyspieszał, niosąc ich ku nowemu życiu. Za nimi została sprzedana mieszkanie, chaotyczny poranek, łzy Aliny. Przed nimi czekał Krasnodar — miasto, gdzie nikt ich nie znał, gdzie mogli zbudować życie tak, jak chcieli.

Olga przymknęła oczy, wyobrażając sobie morze, które będzie w dwadzieścia minut drogi od ich nowego domu. Wyobrażała, jak będą spacerować po nabrzeżu, witać wschody słońca, snuć plany. Bez oglądania się na krewnych, bez konieczności rozwiązywania cudzych problemów.

— O czym myślisz? — zapytał mąż.

— O tym, że czasem życie samo popycha nas do właściwych decyzji. Tak długo się wahaliśmy, czy wyjeżdżać. A teraz jestem pewna — warto.

— Przez Alinę?

— Nie tylko. Po prostu zrozumiałam — nie można żyć cudzymi problemami. Każdy ma swoją drogę.

Paweł kiwnął głową. Myślał o tym samym. Kochał siostrę, ale jej zwyczaj wpadania jak śnieg na głowę i wymagania natychmiastowej pomocy męczyły. W Krasnodarze będzie łatwiej — daleko, nie przyjedziesz z walizkami bez uprzedzenia.

Telefon znów zabrzęczał. Wiadomość od kupców: „Dziękujemy za mieszkanie! Jest super! Już czujemy się jak u siebie!”

Olga i Paweł spojrzeli po sobie i jednocześnie się uśmiechnęli. Koło się zamknęło. Stare życie zostało w przeszłości, nowe dopiero się zaczynało. I choć poranek był chaotyczny, choć trzeba było na ostatnią chwilę rozwiązywać cudze problemy — poradzili sobie. Razem. A to dawało pewność, że poradzą sobie dalej, cokolwiek ich czeka.