Mąż oddał nasze pieniądze siostrze. Sprzedałam jego samochód w godzinę
Paweł pociągnął nosem, oczy nerwowo mu uciekały.
— All… no zrozum, Kaśce było trzeba. Ma tam jakiś projekt… Odda z procentami! Za tydzień, mówi, będziemy w czekoladzie!
Alla patrzyła na czerwoną karteczkę i jego drżące ręce.
— Oddałeś Kasi pieniądze? — zapytała. — Swojej siostrze, która nigdy dnia nie przepracowała? Na projekt? Jaki projekt, Paweł? Piramida z gnoju?
— Nie wrzeszcz! — zapiszczał Paweł, próbując nadać głosowi pewności. — To… ci… no, jak im tam, ona się zna! Mówiła, pewniak — włożysz dwadzieścia, dostaniesz sto. Przecież staramy się dla rodziny! Chciałem ci kupić buty!
— Buty… — Alla uśmiechnęła się gorzko. — Nie kupiłeś mi butów, Paweł. Kupiłeś mi pętlę na szyję. Nie mamy co jeść, idioto! Widzisz te kurze grzbiety? To nasza kolacja na trzy dni.
Paweł wciągnął głowę w ramiona.
— No po co zaczynasz… Matka zadzwoniła, kazała pomóc siostrze, bo to jej życiowa szansa. Jestem facetem, powinienem pomagać.
— Ty nie jesteś facetem, Paweł. Jesteś portfelem na nogach dla swojej mamusi i siostrzyczki. Dla nas jesteś balastem — jedz swoją zupę. Pij wodę, mięso zostaw synowi.
Wieczór minął w ciszy.
Misiek, siedmioletni syn, szybko zjadł i uciekł do pokoju odrabiać lekcje. Czuł, że matka jest na granicy wybuchu, więc starał się nie rzucać w oczy.
Alla myła naczynia lodowatą wodą (ciepłą odłączyli tydzień temu na „prace konserwacyjne”, które się przeciągnęły). Ręce bolały ją okropnie.
Wytarła dłonie o fartuch i wzięła telefon.
Wybrała numer szwagierki.
Sygnał trwał długo, w końcu ktoś odebrał.
— Halo? — głos Kasi był wesoły, w tle dudniła muzyka. — Kto mówi?
— Alla. Żona twojego sponsora.
— Oj, Alluś! — Kasia zachichotała. — Czemu dzwonisz? Chcesz pogratulować? My tu z Pawłem obmyliśmy umowę — no, to znaczy ja wypiłam za niego!
— Kasiu, oddaj pieniądze. Nie mamy z czego zapłacić raty kredytu i nie mamy co jeść.
— Oj, znowu jęczysz! — głos szwagierki zrobił się kapryśny. — Zawsze u ciebie wszystko źle, nie bądź sknerą, Allka! Pieniądze lubią lekkość, ja je już zainwestowałam. Czekaj, bogaczko! Wkrótce będziesz jeździć mercedesem!
— Kasiu, jeśli jutro nie będzie pieniędzy, przyjadę i wyrwę ci włosy.
— Fuj, jaka ordynarna! — prychnęła Kasia. — Taka z ciebie wieśniara, Allka. Nie dzwoń do mnie, jestem zajęta.
Sygnał przerwania połączenia.
Alla cisnęła telefon na kanapę.
— No i co powiedziała?
— Powiedziała, że jesteś frajerem, Pasza, i że pieniędzy nie ma.
— Daj spokój… Odda. Kaśka jest uczciwa, po prostu ma pecha.
— Ona ma szczęście, Pasza — ma takiego głupca jak ty. A my nie mamy szczęścia. Jutro zadzwoni bank.
— „Czekaj, bogaczko, wkrótce będziesz jeździć mercedesem!” — śmiała się szwagierka w słuchawce. Spojrzałam na męża, który ukradł nam ostatnie pieniądze, i zrozumiałam: będę musiała sama rozwiązać ten problem.
Poranek nie zaczął się od kawy, tylko od SMS-a z banku:
„Szanowny Kliencie! Przypominamy o planowej racie…”
Alla spojrzała na saldo karty: 350 rubli.
Na dojazd do pracy i z powrotem oraz na bułkę chleba.
Poszła do sąsiadki, babci Wali.
Babcia Wala otworzyła drzwi, trzymając na rękach grubego rudego kota.
— Waleńko, pożycz pięć tysięcy do wypłaty, bardzo potrzebuję.
Babcia Wala zacisnęła usta.
— Alluś, kochanie, skąd ja wezmę? Nam samym nie starcza, emerytura dopiero dziesiątego. Wnuk wczoraj był, wszystko wygarnął. Nie mam, dziecko. Idź do lombardu, może zastawisz obrączkę?
Alla spojrzała na swoją obrączkę. Cienka, wytarta. Dadzą za nią najwyżej półtora tysiąca — to niczego nie uratuje.
— Dziękuję, babciu Walu.
W pracy (Alla pracowała jako pakowaczka w magazynie aptecznym) dzień ciągnął się w nieskończoność.
Naklejała etykiety na pudełka: „witaminy dla urody i młodości”, cena — 2500 rubli za opakowanie.
Do głowy wkradały się głupie myśli: „A gdyby tak jedną wsunąć do kieszeni? Ochrona śpi. Sprzedać na Avito za pół ceny… Nie, złapią, zwolnią, wtedy to już koniec”.
Obiad ominęła — nie miała co jeść, piła wodę z dystrybutora, żeby zagłuszyć burczenie w brzuchu.
Wieczorem wróciła do domu.
Na klatce było ciemno — ktoś wykręcił żarówkę.
Włożyła klucz, drzwi się otworzyły.
W mieszkaniu było ciemno i cicho, nie było światła.
— Pasza? — zawołała.
Cisza, tylko chrapanie z pokoju.
Alla pstryknęła włącznik — nic.
Podeszła do skrzynki w korytarzu, wisiała tam kartka:
„Odłączono z powodu braku płatności. Zadłużenie 4800 rubli. Mosenergo”.
Pasza zapomniał zapłacić. Miesiąc temu dała mu pieniądze — pięć tysięcy. Powiedział, że zapłacił, a sam… przepił? Albo też oddał Kasi?
Siedziała w ciemności, na brudnym dywaniku w przedpokoju.
Z pokoju wyszedł Misiek.
— Mamo, już wróciłaś? Nie mogę dokończyć lekcji, jest ciemno i chce mi się jeść.
Alla spojrzała na syna.
— Zaraz, synku, zaraz coś wymyślimy.
Wstała, poszła do sypialni.
Paweł spał na kanapie, ubrany. Obok na podłodze leżała pusta butelka po wódce. Smród alkoholu był tak ostry, że szczypał w oczy.
Chrapał, pogwizdując, z rękami rozrzuconymi jak pan życia. Jemu było ciepło pod kocem i było mu wszystko jedno — kredyt, światło, głodne dziecko.
Alla patrzyła na niego i nagle poczuła pustkę.
W środku pękła cierpliwość i nadzieja, że wszystko się jakoś ułoży.
Nie ułoży się.
Jutro bank naliczy kary, za trzy dni przyjdą opisywać mieszkanie. Nie ma dokąd pójść. Matki nie ma, ojca też. Zostaną bezdomni przez to, że ten… postanowił pobawić się w dobrego brata.
Zachciało jej się chwycić ciężką żeliwną patelnię z kuchni i opuścić ją na jego głowę. Żeby ucichł i przestał chrapać.
Ale nie miała na to siły.
Alla usiadła na brzegu kanapy i cicho, bezgłośnie zawyła, gryząc pięść, żeby nie przestraszyć Miśka.
— „Jestem facetem, muszę pomagać siostrze!” — darł się wczoraj, oddając nasze ostatnie pieniądze. A dziś spał, kiedy odłączali nam prąd. Spojrzałam na klucze w przedpokoju i zrozumiałam: jest wyjście.
Rano Alla wstała o świcie.
Oczy miała suche, czerwone, złe.
Paweł jeszcze spał, śliniąc poduszkę.
Alla podeszła do szafki w przedpokoju.
Leżały tam klucze.
Kluczyki do Łady Vesty — paszowej perełki, kupionej na kredyt trzy lata temu. Mył ją w każdy weekend, kupował zapachy i pokrowce, nawet wtedy, gdy w domu nie było chleba.
Alla wzięła kluczyki.
Nie poszła do samochodu, wzięła telefon.
Znalazła wizytówkę, którą tydzień temu wrzucono do skrzynki.
„Skup aut, każdy stan, gotówka od ręki. Problemowe, bite, bez dokumentów. Aszot”.
Wybrała numer.
— Halo? Aszot?
— Tak, słucham, piękna. Chcesz coś sprzedać?
— Tak, Łada Vesta, rocznik 2021. Biała, stan idealny.
— O, dobra maszyna. Dokumenty są?
— PTS u męża, śpi. Dowód rejestracyjny jest, kluczyki są. Potrzebuję pilnie. Weźmiesz na części? Albo tak, do rozbiórki?
— Bez PTS tanio będzie, siostro. Ryzyko, rozumiesz.
— Ile?
— No… dam sto tysięcy, jeśli teraz.
Sto tysięcy. Samochód był wart milion. Ale milion to czas, ogłoszenia, targowanie. A sto tysięcy to trzy raty kredytu, prąd i jedzenie.
— Sto piętnaście i przyjeżdżasz teraz. Laweta twoja.
— Dogadane, wysyłaj adres.
Po dwudziestu minutach na podwórko wjechała rdzewiejąca laweta z napisem „Usługi 24”.
Alla wyszła w płaszczu narzuconym na szlafrok.
Aszot, krępy Ormianin w skórzanej czapce, obszedł auto, cmoknął z uznaniem.
— Słuchaj, prawie nowa! Szkoda na części. Może mąż się obudzi, da dokumenty? Dałbym trzysta.
— Nie obudzi się — ucięła Alla. — Ładuj, Aszot. Potrzebuję pieniędzy teraz. Dziecko nie ma co jeść.
Aszot spojrzał na jej szare policzki i drżące ręce.
Bez słowa wyjął z kieszeni plik pieniędzy spięty gumką.
— Dobra, twoja sprawa. Trzymaj sto piętnaście.
Alla wzięła pieniądze, przeliczyła. Brudne, pogniecione banknoty pachniały benzyną i shawarmą. Ale dla niej pachniały życiem.
— Dziękuję.
Aszot machnął na kierowcę lawety, wyciągarka zawyła.
Ten dźwięk — nieprzyjemny, jęczący zgrzyt — obudził Pawła.
Otworzył oczy, nie rozumiejąc, co się dzieje, głowa pękała.
Podszedł do okna.
I znieruchomiał.
Jego perełka, jego biała piękność, powoli wciągana była na platformę lawety. Obok stała Alla i chowała coś za pazuchą.
Paweł mrugnął, pomyślał, że to sen, uszczypnął się — bolało.
— Nieee! — wrzasnął tak, że szyby zadrżały.
Wyleciał z mieszkania, jak stał — w slipkach i podkoszulku, bosy. Zbiegł po schodach.
Wypadł na podwórko.
— Stój! — piszczał, łapiąc się burty lawety. — Co ty robisz?! To kradzież! Policja!
Aszot spokojnie spojrzał na niego z góry na dół.
— Ej, chłopie, odejdź. Właścicielka sprzedała, wszystko legalnie.
Paweł odwrócił się do Alli.
— Ty… Ty sprzedałaś mój samochód?! Zwariowałaś?! To był mój samochód, ja na niego odkładałem!
Alla stała spokojnie, z rękami w kieszeniach. Nie było jej zimno — gniew grzał lepiej niż futro.
— Był twój, Pasza, a teraz jest hipoteczny. Zainwestowałeś przecież w „przyszłość rodziny”? W przekręt Kasi? No to ja zainwestowałam w naszą teraźniejszość.
— Suka! — Paweł rzucił się na nią z pięściami. — Oddaj pieniądze, oddaj samochód!
Alla wyrwała rękę z kieszeni — w dłoni miała gaz pieprzowy.
Psyk.
Żółty strumień uderzył Pawła prosto w twarz.
Zawył, chwycił się za oczy i upadł na kolana w brudną, listopadową breję.
— Aaaa! Oczy! Oślepiłaś mnie!
— Ochłoń, Pasza — powiedziała Alla. — Aszot, jedź.
Laweta ruszyła, zabierając Vestę. Paweł został siedzieć w kałuży, rozmazując po twarzy smarki i błoto.
— Co ty zrobiłaś… — wył. — Jak ja teraz… Przecież jestem facetem bez kół…
— Dług spłaciłam, Pasza. Idź do Kasi, niech ona cię wozi. Albo poproś mamusię — przecież jest bogata, emeryturę dostaje, kupi ci hulajnogę.
— Wiedźma! — syczał, siedząc w kałuży po spotkaniu z moim gazem. Ja tylko się uśmiechnęłam: wiedźma czy nie, dziś mój syn będzie najedzony, a mąż dostanie lekcję, której nie zapomni nigdy.
Alla wróciła do domu, Misiek patrzył na nią przestraszonymi oczami.
— Mamo, tata tam krzyczał…
— Tata się tylko zdenerwował, synku. Zabrali mu zabawkę. Ubieraj się, idziemy do sklepu. Kupimy kurę i tort.
— Tort? — oczy syna rozbłysły. — Ktoś ma urodziny?
— My, Misiek. Dziś jest dzień naszego wyzwolenia od idiotyzmu.
Poszli do banku — Alla wpłaciła ratę kredytu, zapłaciła za prąd (z karą).
Wstąpili do „Magnita”. Kupili całą kurę, kilogram ziemniaków, tort „Ptasie Mleczko”.
Gdy wrócili, Paweł siedział w kuchni: brudny, mokry, oczy czerwone od pieprzu i łez.
Zobaczywszy Allę, drgnął, ale milczał — przestraszył się. Zobaczył w jej oczach to, co przeraża każdego „kanapowego króla” — absolutną obojętność wobec jego losu.
Zadzwonił telefon Alli.
Kasia.
— Ty jesteś chora?! — darła się szwagierka. — Pasza dzwonił, ryczał! Ukradłaś mu samochód! Złożę na ciebie donos, oddaj auto, złodziejko!
— Oddasz pięćdziesiąt tysięcy — powiem, na jakiej rozbiórce go szukać — odpowiedziała spokojnie Alla.
— Nie mam! Zainwestowałam! Musisz zrozumieć!
— To Pasza też musi zrozumieć, że chodzenie pieszo jest zdrowe.
Alla nacisnęła „rozłącz” i zablokowała numer.
Wieczorem włączyli prąd.
Alla upiekła kurę, ziemniaki skwierczały na blasze, pachniało czosnkiem i domem.
Misiek jadł tort, brudząc się kremem, i był szczęśliwy.
Ciepło jedzenia rozlało się po żołądku, ale w duszy pozostał lód.
Paweł siedział w kącie na taborecie. Nikt nie zaproponował mu ani kury, ani tortu. Przed nim stała miska zupy z kurzych grzbietów (wczorajszej).
Milczał.
Nienawidził jej całym swoim małym, tchórzliwym wnętrzem — za to, że okazała się silniejsza, upokorzyła go i odebrała ukochaną zabawkę.
Alla o tym wiedziała.
Patrzyła na potwierdzenie wpłaty kredytu.
Mieszkanie jest jej, syn najedzony, a facet…
Facet, który odbiera dzieciom chleb dla zachcianek siostry, powinien chodzić pieszo — po błocie, w dziurawych skarpetkach.
„Czy jej wybaczy?” — myślała Alla. — „Nie. Zemści się? Możliwe”.
— Jesteś wiedźmą, Allo.
— Jestem żoną, Pasza. A właściwie byłam.
Wyszła do pokoju, szczelnie zamykając drzwi.
Czy jest szczęśliwa? Nie.
Ale ma dach nad głową.
A Paweł ma zupę z grzbietów i bogate życiowe doświadczenie — niech żuje.
A teraz wasza kolej.
Dziewczyny, przyznajcie się — komu swędziały ręce, żeby zrobić to samo? Kto sprzedawał „zabawki” męża (wędki, konsole, felgi), żeby załatać dziury w rodzinnym budżecie, które on sam zrobił? A kto znosił wszystko i gotował „zupę z siekiery”, podczas gdy on sponsorował rodzinę?
