— Gdzie ty jesteś?! Dlaczego klucz nie pasuje i po co wyrzuciłaś moje rzeczy na klatkę schodową?! — krzyczał do słuchawki mąż.

— Gdzie ty jesteś?! Dlaczego klucz nie pasuje i po co wyrzuciłaś moje rzeczy na klatkę schodową?! — krzyczał do słuchawki mąż.

Irina wyszła z łazienki, wycierając mokre włosy ręcznikiem. Pięć lat temu, gdy wychodziła za Kirilla, wydawało jej się, że zbudują silną rodzinę. Wtedy jeszcze wierzyła w bajki o miłości, która wszystko przezwycięży. Ale rzeczywistość okazała się zupełnie inna.

Mieszkanie Irina kupiła za własne pieniądze na długo przed ślubem. Przez trzy lata odkładała, odmawiając sobie wszystkiego, pracując jako menedżerka ds. zakupów w dużej firmie budowlanej. Rodzice pomogli tylko symbolicznie, a główna kwota była wyłącznie jej zasługą. Kiedy Kirill wprowadził się do niej po zawarciu małżeństwa, nie miał nic swojego. Nawet porządnej walizki. Cały jego dobytek mieścił się w dwóch torbach.

— Kirisz, gotowałeś dziś cokolwiek? — zapytała Irina, wchodząc do kuchni.

Mąż siedział przy komputerze w salonie, nie odrywając wzroku od monitora. W słuchawkach głośno grała muzyka, z zapałem klikał myszką, całkowicie pochłonięty grą.

— Kirill! — Irina podniosła głos.

Drgnął, zdjął jedną słuchawkę i odwrócił się.

— Co? Słucham?

— Pytam, czy jadłeś dziś coś? Może przygotowałeś kolację?

— Zrobiłem sobie kanapki. Wiesz przecież, że nie umiem gotować — wzruszył ramionami Kirill i znów wlepił wzrok w ekran.

Irina weszła do kuchni. Zlew był zapchany brudnymi naczyniami, na stole leżały okruszki chleba, plamy po maśle, otwarty słoik dżemu. Kobieta zacisnęła pięści, starając się zachować spokój. Cały dzień spędziła na naradach, załatwiała sprawy z dostawcami, uzgadniała umowy. Głowa pękała jej ze zmęczenia. A w domu czekał ją ten sam, znajomy obrazek chaosu.

— Boże, chociaż po sobie byś posprzątał… — mruknęła, odkręcając wodę.

Po pół godzinie na kuchence gotowała się zupa, a Irina kroiła warzywa na sałatkę. Kirill wciąż nie odszedł od komputera. Kobieta nakryła do stołu i zawołała męża na kolację.

— Już, sekundkę — odkrzyknął. — Tu jest ważny moment w grze.

— Kirill, wszystko wystygnie!

— No to jedz beze mnie, potem sobie odgrzeję.

Irina usiadła przy stole sama. Jadła mechanicznie, myśląc o tym, jak ma dalej żyć. Każdego dnia to samo. Ona pracuje, przynosi pieniądze do domu, gotuje, sprząta, pierze. A on siedzi przy komputerze albo wyleguje się na kanapie, od czasu do czasu dorabiając jako kurier czy tragarz. Te jego zarobki ledwo starczały na papierosy i piwo z kolegami.

Następnego ranka Irina obudziła się na dźwięk budzika o siódmej. Kirill spał, rozciągnięty na połowie łóżka. Cicho wstała, ubrała się, wypiła kawę i wyszła z mieszkania. Cały dzień minął w zwykłym biegu. Wieczorem, gdy wróciła do domu, obraz się powtórzył: brudne naczynia, bałagan, mąż przy komputerze.

— Kirisz, umawialiśmy się, że chociaż trochę mi pomożesz — powiedziała zmęczona Irina. — No choćby umyj po sobie naczynia.

— Zmęczyłem się dzisiaj — odparł Kirill, nie odwracając głowy. — Cały dzień wysyłałem CV. Zrobię potem.

— Mówisz to codziennie.

— Ir, nie zaczynaj, proszę. I tak mam kiepski nastrój. Znowu przyszła odmowa z jednej firmy.

Irina westchnęła i poszła zmywać. Wiedziała, że kłótnia nie ma sensu. Kirill i tak znajdzie usprawiedliwienie dla swojego bezczynnego życia.

W weekend przyjechała Walentyna Iwanowna, matka Kirilla. Zawsze zjawiała się bez zapowiedzi, uważając, że ma prawo przychodzić do syna, kiedy tylko zechce.

— Irciu, kochana, co słychać? — uśmiechnęła się wymuszenie teściowa, wchodząc do mieszkania. — Synku, schudłeś! Ona cię nie karmi, czy co?

— Mamo, wszystko w porządku — machnął ręką Kirill.

— Walentyno Iwanowno, proszę wejść, proszę usiąść — powiedziała sucho Irina.

Teściowa usiadła na kanapie, przyglądając się mieszkaniu oceniającym wzrokiem.

— Irciu, tak sobie pomyślałam… Może nie powinnaś aż tyle pracować? Widzisz, Kiriusza się męczy, szuka pracy. On potrzebuje wsparcia, a nie wyrzutów. Dla mężczyzny ważne jest czuć, że się go docenia.

Irina zacisnęła zęby. No i zaczęło się. Walentyna Iwanowna zawsze umiała zasugerować, że Irina jest złą żoną. Że nie potrafi stworzyć domowego ciepła, nie wspiera męża, za dużo wymaga.

— Walentyno Iwanowno, pracuję, żebyśmy mogli opłacać rachunki i kupować jedzenie. Ktoś przecież musi zarabiać pieniądze — odpowiedziała Irina równym tonem.

— No tak, oczywiście. Tylko prawdziwa żona nie wypomina mężowi, tylko cierpliwie czeka, aż on odnajdzie siebie. Mój Kiriusza ma złote ręce, jeszcze wszystkim udowodni.

— Mamo, może przejdziemy do kuchni? Nastawię herbatę — Kirill szybko wstał, czując, że narasta konflikt.

Irina w milczeniu poszła do sypialni. Nie chciała po raz kolejny kłócić się z teściową. Nie było sensu nic tłumaczyć komuś, kto jest przekonany, że jego syn jest ideałem.

Minęły kolejne dwa tygodnie. Irina wróciła z pracy później niż zwykle. Ważne negocjacje się przeciągnęły i opadła z sił. Otworzywszy drzwi, znieruchomiała. W mieszkaniu panował prawdziwy chaos. Na podłodze walały się skarpety i koszulki, na stoliku kawowym stały brudne talerze z resztkami jedzenia, popielniczka była przepełniona niedopałkami. W kuchni zlew był po brzegi zawalony naczyniami, a z kosza na śmieci wysypywał się worek.

— Kirill, co to ma znaczyć? — powiedziała Irina powoli, wchodząc do salonu.

Mąż siedział w słuchawkach, pochłonięty grą. Nawet nie usłyszał, że weszła.

— Kirill! — krzyknęła ostro kobieta.

Wzdrygnął się i odwrócił.

— A, jesteś. Cześć.

— Możesz mi wyjaśnić, co tu się dzieje? Dlaczego w mieszkaniu jest taki bałagan?

— No… Wpadli koledzy. Trochę posiedzieliśmy. Potem posprzątam — powiedział Kirill z winą w głosie.

— Potem? Kiedy „potem”? Codziennie słyszę to „potem”!

— Ir, nie panikuj. Jutro wszystko ogarnę, serio.

— Wiesz co? Posprzątaj teraz. Przynajmniej ogarnij kuchnię.

— Przecież powiedziałem, że jutro. Jestem dziś zmęczony. Cały dzień szukałem.

— Szukałeś czego? Nowej gry?

— Co się czepiasz?! — Kirill zerwał się z miejsca. — Wiecznie niezadowolona! Praca u niej, proszę bardzo, ciężka! Wszyscy pracują i jakoś żyją!

Irina odwróciła się i wyszła do sypialni, trzaskając drzwiami. Usiadła na łóżku, chowając twarz w dłoniach. Łzy napłynęły jej do oczu, ale nie pozwoliła im popłynąć. Płakać nie zamierzała. Trzeba było po prostu pomyśleć, co robić dalej.

Rano Irina obudziła się z twardą decyzją. Wstała, ubrała się i w milczeniu zaczęła sprzątać mieszkanie. Kirill jeszcze spał. Kobieta umyła wszystkie naczynia, wytarła powierzchnie, pozbierała porozrzucane rzeczy. Potem przygotowała śniadanie i poszła do pracy.

Tego samego wieczoru, gdy Irina sprawdzała pocztę w telefonie, przyszło powiadomienie z banku. „Dziękujemy za zaciągnięcie kredytu na kwotę 120 000 rubli. Pierwszą ratę należy wpłacić do 15. dnia bieżącego miesiąca”. Kobieta przeczytała wiadomość dwa razy, nie wierząc własnym oczom.

— Kirill — zawołała cicho, wchodząc do pokoju.

— Co? — odezwał się mąż, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Możesz mi wyjaśnić, skąd mam kredyt na sto dwadzieścia tysięcy?

Kirill znieruchomiał. Powoli odwrócił się do żony. Zbladł.

— Słuchaj, chciałem ci powiedzieć…

— Wziąłeś kredyt na moje nazwisko? — głos Iriny drżał od tłumionej furii. — Jak ty w ogóle to zrobiłeś?

— No… Twoje dane z paszportu leżały w szufladzie biurka. Spisałem je. A podpis… no cóż, sfotografowałem twój podpis z dokumentów i wkleiłem do wniosku. Tam wszystko załatwia się online, rozumiesz? Nikt nic specjalnie nie sprawdza.

— Ukradłeś moje dane? Sfałszowałeś mój podpis? Wziąłeś kredyt bez mojej wiedzy?

— Przecież chciałem sam spłacać! Miałem znaleźć pracę i spłacać! — zaczął mówić Kirill, rozumiejąc, że za późno na tłumaczenia. — Potrzebowałem nowego komputera, rozumiesz? Ten stary strasznie muli. Myślałem, że może nawet uruchomię streamy, zacznę zarabiać…

— Zarabiać na moim kredycie? — Irina opadła na krzesło, nie mając siły stać. Ręce jej drżały. — Ty rozumiesz, że to przestępstwo? Rozumiesz, że teraz to ja mam spłacać te pieniądze?

— Ir, no wybacz. Nie myślałem, że tak zareagujesz. Ja się przecież starałem… dla nas…

— Dla nas? — kobieta prychnęła. — Dla siebie się starałeś. Jak zawsze.

— Nie krzycz na mnie! Jestem twoim mężem, swoją drogą!

— Mężem? — Irina wstała. — Mężowie utrzymują rodzinę, pomagają żonom, biorą odpowiedzialność. A ty kim jesteś? Jesteś po prostu pasożytem, który kradnie dokumenty i bierze kredyty!…

— Wszystko, dzwonię do mamy — Kirill chwycił telefon. — Niech ci wytłumaczy, jak trzeba rozmawiać z mężami!

Po godzinie zadzwoniono do drzwi. Walentyna Iwanowna wpadła do mieszkania jak huragan.

— Irka, ty już kompletnie zuchwałaś! — wrzasnęła od progu. — Jak śmiesz krzyczeć na mojego syna? Przecież on się dla ciebie starał!

— Walentyno Iwanowno, pański syn wziął kredyt na moje nazwisko bez mojej zgody. To przestępstwo karne — powiedziała Irina chłodno.

— Tak? A pomyślałaś, że jemu jest ciężko? Że się zmęczył szukaniem pracy? Mężczyźnie potrzebne jest wsparcie, a nie twoje awantury! Moja koleżanka ma zięcia ze złota — wszystko dla żony robi. A ty? Ty umiesz tylko wypominać!

— Pański syn od pięciu lat żyje na mój koszt. Ja płacę za wszystko: mieszkanie, jedzenie, ubrania, internet. On nawet naczyń po sobie nie myje. A teraz jeszcze wziął na mnie kredyt!

— To twój mąż! Masz obowiązek go utrzymywać, dopóki nie stanie na nogi!

— Dość — Irina wzięła klucze i torebkę. — Wychodzę. Kiedy wrócę, chcę, żeby was tu nie było.

Wyszła z mieszkania i pojechała do rodziców. Drzwi otworzył jej ojciec, Siergiej Pawłowicz, i od razu zobaczył, że z córką jest coś nie tak.

— Irka, chodź. Co się stało?

Kobieta weszła do pokoju i usiadła na kanapie. Matka, Tatiana Fiodorowna, wyszła z kuchni, wycierając ręce ręcznikiem.

— Córeczko, jesteś cała blada. Opowiedz, co się wydarzyło.

Irina wypuściła powietrze i zaczęła mówić. O tym, że Kirill nie pracuje, o bałaganie w domu, o tym, że wziął kredyt na jej nazwisko. Mówiła długo, nie powstrzymując emocji. Opowiadała, jak każdego wieczoru wracała do domu i widziała ten sam obraz. Jak męczyła się nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Jak próbowała rozmawiać z mężem, a on tylko obiecywał poprawę — i nigdy nic z tego nie wynikało. Rodzice słuchali w milczeniu, czasem tylko wymieniali spojrzenia.

— Już nie mogę tak żyć — zakończyła. — Chcę się rozwieść.

— Córeczko — ojciec objął Irinę za ramiona — dobrze postanowiłaś. To małżeństwo tylko cię wykańcza. Jesteś młoda, piękna, mądra. Znajdziesz człowieka, który będzie cię cenił.

— Tylko jak? On przecież tak po prostu nie odejdzie. A jego matka uważa, że mam go utrzymywać całe życie.

— Mieszkanie jest twoje — powiedziała matka. — Masz prawo go stamtąd wyrzucić. Zmień zamki, spakuj jego rzeczy i tyle. Niech mieszka u mamusi, skoro ona tak go broni.

— A jeśli pójdzie na policję?

— A co im powie? — ojciec uśmiechnął się kpiąco. — Że wyrzucono go z cudzego mieszkania? Dokumenty są na twoje nazwisko. To nie jest majątek wspólny. On tam jest nikim. Po prostu lokatorem, który nadużył twojej gościnności.

Irina spędziła u rodziców dwa dni, analizując sytuację. Zrozumiała, że nie można już dłużej zwlekać. Trzeba działać zdecydowanie. Przez te dwa dni dużo myślała. Przypominała sobie, jaka była przed ślubem: wolna, pewna siebie, snująca plany na przyszłość. A teraz? Teraz stała się zaganianym koniem, który tylko pracuje i znosi wszystko w milczeniu.

W poniedziałek rano, gdy Kirill jeszcze spał, Irina spakowała najważniejsze dokumenty i cenne rzeczy. Zadzwoniła do pracy i wzięła dzień wolny. Potem znalazła w internecie kontakt do prawnika od spraw rodzinnych. Prawnik wysłuchał jej historii i dał konkretne instrukcje.

— Mieszkanie zostało przepisane na panią przed ślubem. To pani majątek osobisty, nie podlega podziałowi przy rozwodzie. Ma pani pełne prawo eksmitować małżonka. Kredyt zaciągnięty na pani nazwisko bez pani zgody można podważyć, ale trzeba będzie udowodnić fałszerstwo. O rozwód proszę złożyć w USC, jeśli mąż się zgodzi. Jeśli nie — w sądzie. Dzieci nie macie, majątku wspólnego też, więc rozwód pójdzie szybko.

— A jeśli odmówi rozwodu w USC?

— Wtedy składamy pozew do sądu. W tych okolicznościach sąd stanie po pani stronie. Najważniejsze: proszę zebrać wszystkie dowody — wyciągi bankowe dotyczące kredytu, zeznania sąsiadów, że nie pracuje, paragony potwierdzające, że wszystko opłaca pani sama.

Irina kiwnęła głową, zapisując zalecenia prawnika. Czuła, jak w środku rośnie determinacja. Koniec ze słabością, koniec z wątpliwościami.

W piątek wieczorem Kirill pojechał do matki na weekend. Powiedział, że mama źle się czuje i prosiła, żeby przyjechał. Irina tylko skinęła głową, nie pokazując, jak bardzo ucieszyła ją ta wiadomość. Gdy tylko drzwi zamknęły się za mężem, wzięła się do działania.

Najpierw wezwała ślusarza. Mężczyzna przyjechał po godzinie, szybko zdjął stary zamek i zamontował nowy. Irina poprosiła o solidny, z zabezpieczeniem antywłamaniowym.

— Gotowe — powiedział ślusarz, podając jej klucze. — Stare klucze już nie podejdą.

Potem Irina zaczęła pakować rzeczy Kirilla. Metodycznie układała jego ubrania, buty, komputer i konsolę do gier w pudła i torby. Wszystko, co należało do męża, starannie zapakowała. Pracowała spokojnie, bez pośpiechu. Każda rzecz coś jej przypominała: ta kurtka kupiona mu na urodziny, te sneakersy, o które wypraszał pieniądze przez cały miesiąc. Do sobotniego wieczoru w przedpokoju stała cała góra kartonów.

Irina wyniosła wszystko na klatkę schodową i ustawiła pod drzwiami mieszkania. Potem wróciła, zamknęła drzwi i usiadła na kanapie. Ręce lekko jej drżały — nie ze strachu, tylko z ulgi. Zrobiła to. Wreszcie.

W niedzielę wieczorem, około dziewiątej, ktoś zaczął dzwonić do drzwi. Irina nie podchodziła. Dzwonki robiły się coraz bardziej natarczywe. Potem rozległ się dźwięk, jakby ktoś próbował włożyć klucz do zamka. Metal zgrzytnął, ale drzwi się nie otworzyły. Zapadła cisza.

Telefon Iriny zawibrował. Na ekranie pojawiło się imię „Kirill”. Kobieta nacisnęła zielony przycisk i przyłożyła słuchawkę do ucha.

— Gdzie ty jesteś?! Dlaczego klucz nie pasuje i czemu wyrzuciłaś moje rzeczy na klatkę?! — darł się mąż. — Otwórz drzwi natychmiast! Zmarzłem tu! Co to ma być do cholery?!

— Kirill, złożyłam dokumenty rozwodowe — powiedziała Irina spokojnie. — To mieszkanie należy do mnie. Już tu nie mieszkasz.

— Ty kompletnie oszalałaś?! To też moje mieszkanie! Jesteśmy małżeństwem!

— Mieszkanie jest moje. Kupiłam je przed ślubem za własne pieniądze. Nie jest majątkiem wspólnym. Możesz zabrać swoje rzeczy i wyjechać.

— Ja teraz wyważę drzwi!

— Spróbuj. Wtedy wezwę policję. Myślę, że zainteresuje ich kredyt, który wziąłeś, fałszując dokumenty.

Kirill zamilkł. Irina słyszała jego ciężki oddech.

— Irka, no nie rób tego. Pogadajmy normalnie. Poprawię się, serio. Znajdę pracę, będę pomagał w domu…

— Za późno. Mam dość słuchania obietnic. Zabieraj rzeczy i jedź.

— A gdzie mam jechać?!

— Do matki. Zawsze cię broni — niech teraz z tobą mieszka.

— Ty suko, Irina! Prawdziwa suko! Jeszcze ci to wypomnę!

Kobieta się rozłączyła. Po minucie telefon znów zadzwonił. Kirill. Odrzuciła połączenie. Telefony powtarzały się raz za razem. Irina zablokowała jego numer.

Nie minęło pięć minut, gdy telefon zadzwonił ponownie. Tym razem dzwoniła Walentyna Iwanowna.

— Jak śmiałaś! — piszczała teściowa. — Wyrzuciłaś mojego syna z domu! Podam cię do sądu! Zabiorę ci połowę tego mieszkania! Pożałujesz, że z nami zadarłaś!

— Walentyno Iwanowno, mieszkanie jest zapisane wyłącznie na mnie. To mój majątek osobisty, nie podlega podziałowi przy rozwodzie. Może pani iść do sądu — i tak pani przegra. I jeszcze jedno: jeśli pański syn nie zabierze rzeczy w ciągu doby, wyrzucę je na śmietnik — odparła Irina spokojnie i zakończyła rozmowę.

Zablokowała też numer teściowej. Niech krzyczą do siebie — ona nie musi tego słuchać.

Po godzinie zza drzwi dobiegły głosy. Kirill i jego matka rozmawiali, zbierając rzeczy. Irina usłyszała, jak schodzą po schodach, ciągnąc pudła. Walentyna Iwanowna głośno się oburzała, nazywając byłą synową najgorszymi słowami. Kirill coś mamrotał w odpowiedzi. Potem zapadła cisza.

Kolejne dni upłynęły w bieganinie. Irina złożyła wniosek o rozwód w USC. Kirill się zgodził, rozumiejąc, że nie ma sensu się kłócić. Dzieci nie mieli, majątku wspólnego także, więc procedura była prosta. W chwili składania wniosku próbował jednak jeszcze raz porozmawiać z Iriną.

— Może nie róbmy tego? Spróbujmy jeszcze raz? Naprawdę się zmienię…

— Nie, Kirill. Wszystko postanowione. Nie chcę już żyć w tym małżeństwie.

— Ale dokąd ja pójdę? U mamy mieszkanie jest małe…

— To już nie mój problem — odpowiedziała chłodno Irina i podpisała formularz.

Kredyt zaskarżyła w sądzie, udowadniając, że podpis został sfałszowany. Bank przeprowadził ekspertyzę, która potwierdziła fakt fałszerstwa. Kirilla zobowiązano do samodzielnej spłaty tego kredytu. Irina nie bardzo wierzyła, że będzie to robił, ale przynajmniej formalnie dług nie był na niej. To już była ulga.

Wieczorem tego dnia, kiedy wszystkie sprawy zostały załatwione, Irina siedziała na balkonie z kubkiem herbaty. Patrzyła na miasto rozświetlone wieczornymi światłami i uśmiechała się. Po raz pierwszy od wielu lat czuła się wolna. Bez wyrzutów, bez awantur, bez zobowiązań wobec człowieka, który nie doceniał jej pracy.

Mieszkanie znów było jej osobistą przestrzenią. Panował w nim porządek, każda rzecz leżała na swoim miejscu. Nie było brudnych naczyń, porozrzucanych ubrań, wiecznie włączonego komputera z grami. Tylko cisza i spokój.

Irina wzięła telefon i napisała do rodziców: „Wszystko. Jestem wolna. Dziękuję wam za wsparcie”.

Odpowiedź przyszła natychmiast: „Kochamy cię, córeczko. Przyjedź w weekend, mama będzie gotować”.

Kobieta uśmiechnęła się i odłożyła telefon. Pomyślała o tym, ile jeszcze przed nią. Teraz mogła budować nowe plany, marzyć, cieszyć się życiem. Nie musiała już tracić sił na człowieka, który tylko brał, a nic nie dawał w zamian. Życie toczyło się dalej. I teraz było całkowicie w jej rękach.