Syn powiedział, że kupiłaś trzypokojowe mieszkanie w centrum. W tym mieszkaniu będę mieszkać tylko ja! — oświadczyła teściowa
Elena wyszła z biura i skierowała się do samochodu. Dzień pracy był wyjątkowo męczący — trzy spotkania z klientami, sterty dokumentów i niekończące się telefony. Od pięciu lat pracowała jako prawniczka w dużej firmie i zdążyła przyzwyczaić się do takiego tempa.
Zawsze była ambitna — jeszcze na studiach dorabiała, żeby nie być zależną od rodziców. Choć Wiktor Pawłowicz i Ludmiła Iwanowna, właściciele sieci sklepów z materiałami budowlanymi, mogli zapewnić córce dostatnie życie, Elena wolała dochodzić do wszystkiego sama.
Trzy lata temu wyszła za mąż za Romana, programistę z firmy IT. Poznali się na imprezie firmowej u wspólnych znajomych i Roman od razu spodobał się Elenie swoim spokojnym uśmiechem i umiejętnością słuchania. Później jednak okazało się, że ta uległość dotyczy absolutnie wszystkich — także jego matki, Raisy Stiepanowny. Wtedy, na samym początku związku, Elena tego nie dostrzegała.
Młodzi małżonkowie wynajmowali dwupokojowe mieszkanie na obrzeżach miasta. Lokum było całkiem w porządku, ale Elena marzyła o własnym domu. Już od pierwszych miesięcy pracy zaczęła odkładać pieniądze — jedną trzecią pensji odkładała na wkład własny. Roman także odkładał, ale znacznie mniej, tłumacząc, że pomaga matce i młodszemu bratu, Aleksiejowi.
Przez trzy lata Elena uzbierała około dwóch milionów rubli. Roman zgromadził zaledwie pięćset tysięcy. Dziewczyna nie wypominała tego mężowi — rozumiała, że każdy ma swoje priorytety. Gdy jednak zaczęła mówić o kupnie mieszkania, Wiktor Pawłowicz niespodziewanie zaproponował pomoc.
— Leno, ja i mama chcemy podarować ci trzy miliony na mieszkanie — powiedział ojciec podczas niedzielnego obiadu. — Jesteś naszą jedyną córką i chcemy, żebyś żyła godnie. Wynajmować mieszkanie w twoim wieku — to nie jest w porządku.
Elena uściskała rodziców, nie kryjąc łez wdzięczności. Z taką kwotą można było znaleźć coś naprawdę dobrego.
Poszukiwania trwały miesiąc. Elena przejrzała dziesiątki ofert, objechała pół miasta, aż trafiła na idealną opcję — trzypokojowe mieszkanie w nowym budynku w samym centrum, osiemdziesiąt metrów kwadratowych, jasne, ze świetnym układem. Cena — dziewięć milionów rubli. Resztę można było wziąć w kredycie hipotecznym na korzystnych warunkach.
— Rom, popatrz, jakie cudo! — Elena pokazywała mężowi zdjęcia w telefonie. — Trzy pokoje, duża kuchnia z salonem, dwie łazienki! Wyobrażasz sobie?
Roman skinął głową, oglądając fotografie.
— Super. Tylko… na kogo będzie zapisane mieszkanie?
Elena zamilkła. Ten moment miała już przemyślany.
— Rom, niech właścicielką będę ja. Rozumiesz, rodzice dali mi pieniądze — to ich prezent dla mnie, osobiście. Chcę, żeby mieszkanie było moje. Dla bezpieczeństwa.
Roman zmarszczył brwi.
— Czyli ja będę po prostu mieszkał w twoim mieszkaniu? Jak lokator?
— Nie mów głupot. Jesteś moim mężem, to nasz dom. Po prostu formalnie właścicielką będę ja. Rom, uwierz mi — to właściwa decyzja.
Roman westchnął i się zgodził, choć po jego twarzy było widać, że mu się to nie podoba. Nie kłócił się jednak — nigdy nie lubił konfliktów.
Transakcja przebiegła szybko. Po dwóch tygodniach Elena trzymała w rękach klucze do własnego mieszkania. Kręciła się po pustych pokojach, snując plany — gdzie postawić kanapę, jaki kolor płytek wybrać do łazienki, gdzie powiesić duże lustro. Roman uśmiechał się, patrząc na szczęśliwą żonę, i pomagał mierzyć ściany miarką.
— Chyba trzeba zadzwonić do rodziców i jeszcze raz podziękować — powiedziała Elena, siadając na parapecie. — Bez nich zbieralibyśmy jeszcze z dziesięć lat.
— Koniecznie. I mojej mamie też trzeba powiedzieć — dodał Roman, wyciągając telefon.
— Po co? — Elena natychmiast się spięła.
— No jak to po co? To moja mama. Chcę się podzielić radością.
Elena otworzyła usta, żeby zaprotestować, ale zamilkła. Roman już wybierał numer.
— Mamo, cześć! Słuchaj, mamy nowinę… Kupiliśmy mieszkanie! Trzypokojowe w centrum, osiemdziesiąt metrów… Tak, w nowym budynku… Aha, zapisane na Elenę, bo jej rodzice dali większość pieniędzy… Nie, mamo, rozumiem… Po prostu tak wyszło…
Elena słuchała tej rozmowy i czuła narastający niepokój. Raisa Stiepanowna była trudną osobą. Wciąż wtrącała się w ich życie, udzielała nieproszonych rad, a przede wszystkim uważała, że syn jest jej winien wszystko. Elena starała się trzymać z teściową dystans, ale nie zawsze się to udawało.
— Mama chce obejrzeć mieszkanie — oznajmił Roman, odkładając telefon. — Zaprosiłem ją na przyszły tydzień.
— Świetnie — odpowiedziała sucho Elena, choć w jej głosie nie było radości.
Tydzień minął szybko. Elena i Roman zdążyli zamówić meble i dogadać ekipę na kosmetyczny remont. W mieszkaniu stała już nowa lodówka i mały stolik z dwoma krzesłami. W piątkowy wieczór Roman przypomniał, że jutro przyjdzie jego matka.
— Tylko postaraj się być dla niej grzeczniejsza — poprosił. — Wiem, że nie bardzo się dogadujecie, ale to jednak moja mama.
— Zawsze jestem uprzejma — ucięła Elena.
W sobotę rano rozległ się dzwonek do drzwi. Elena otworzyła i zamarła. Na progu stała Raisa Stiepanowna z dwiema wielkimi torbami w rękach i trzecią u stóp.
— Dzień dobry, Leno — uśmiechnęła się teściowa sztucznie. — Pomóż mi, proszę, wnieść torby.
Elena odruchowo chwyciła jedną z toreb i cofnęła się, wpuszczając kobietę do środka. Raisa Stiepanowna weszła, rozejrzała się po mieszkaniu oceniającym spojrzeniem.
— No cóż, nieźle. Chociaż ja wybrałabym inny układ, ale ogólnie może być.
Roman wyszedł z łazienki, wycierając ręce ręcznikiem.
— Mamo, cześć! Jak dojechałaś?
— Normalnie, Romku. Przywiozłam tu trochę rzeczy.
— Jakich rzeczy? — powtórzyła Elena, stawiając torbę na podłodze.
Raisa Stiepanowna wyprostowała się, skrzyżowała ręce na piersi i spojrzała Elenie prosto w oczy.
— Syn powiedział, że kupiłaś trzypokojowe mieszkanie w centrum. W tym mieszkaniu będę mieszkać tylko ja!
Elena mrugnęła kilka razy, nie rozumiejąc, czy dobrze usłyszała.
— Przepraszam, co?
— Przeprowadzam się tutaj. Alosza żeni się za pół roku, moje mieszkanie przypadnie jemu i narzeczonej. A ja muszę gdzieś mieszkać. I to mieszkanie idealnie się nadaje. Centrum miasta, trzy pokoje — w sam raz dla mnie.
Krew napłynęła do twarzy Eleny, zdradzając z trudem tłumioną wściekłość. Odwróciła się do męża.
— Roman, słyszysz, co mówi twoja matka?…
Roman bledł w oczach, jego spojrzenie miotało się między żoną a matką.
— Mamo, poczekaj, porozmawiajmy spokojnie…
— O czym tu rozmawiać? — przerwała mu Raisa Stiepanowna. — Jesteś moim synem, masz obowiązek zapewnić mi godną starość. Całe życie inwestowałam w was z Aloszą, a teraz nadszedł czas spłacać długi. Już postanowiłam — zajmę większy pokój, jest jaśniejszy. Ty z Eleną możecie mieszkać w małym. Albo w ogóle się gdzieś wynieść.
Elena przymknęła oczy, licząc w myślach do dziesięciu. Potem głęboko wciągnęła powietrze i otworzyła je z powrotem.
— Raiso Stiepanowno, to mieszkanie należy do mnie. Kupiłam je za pieniądze, które zarobiłam, oraz za pieniądze od rodziców, które dostałam w prezencie. Tu będziemy mieszkać ja i Roman — i nikt więcej. Proszę zabrać swoje torby i wyjść.
Teściowa roześmiała się — krótko i nieprzyjemnie.
— Ach, tak? Czyli teraz ty wydajesz rozkazy? Zapomniałaś, kim ja jestem? Jestem matką twojego męża! Gdyby nie ja, nie byłoby ani jego, ani was, ani tego małżeństwa!
— Mamo, uspokój się — próbował wtrącić Roman, ale głos mu drżał.
— Milcz! — wrzasnęła Raisa Stiepanowna. — Ty w ogóle jesteś mężczyzną czy szmatą? Żona weszła ci na głowę, a ty nie potrafisz nawet słowa powiedzieć!
Elena zrobiła krok naprzód, stając między mężem a teściową.
— Dość. Powtarzam po raz ostatni — proszę zabrać swoje rzeczy i wyjść. Natychmiast.
— Nigdzie nie wyjdę! — Raisa Stiepanowna tupnęła nogą. — Już wszystko postanowiłam! Aloszy oddam swoje mieszkanie, a sama przeprowadzę się tutaj. Ty, Leno, jesteś chciwa i niewdzięczna. Starszych trzeba szanować!
— Szacunek się zdobywa, a nie wymusza — powiedziała Elena lodowatym tonem.
Teściowa odwróciła się, chwyciła jedną z toreb i ruszyła w stronę większego pokoju.
— Koniec gadania. Zaczynam się urządzać.
Coś w Elenie pękło. Dogoniła Raisę Stiepanowną w dwóch krokach, wyrwała jej torbę z rąk i cisnęła ją z powrotem do przedpokoju.
— Wyniesie się pani natychmiast z mojego mieszkania! — głos Eleny był cichy, ale brzmiała w nim stal. — Natychmiast!
— Romku! — zawyła Raisa Stiepanowna. — Widzisz, jak ona się zachowuje?! Pozwolisz jej tak mówić do twojej matki?!
Roman stał przy ścianie, blady, z opuszczonymi rękami.
— Mamo, może naprawdę nie warto… Porozmawiajmy innym razem, kiedy wszyscy się uspokoimy…
— Nie warto?! — głos teściowej poszybował o oktawę wyżej. — To po czyjej ty jesteś stronie?!
— Jest po mojej stronie — ucięła Elena. — Bo to nasze mieszkanie, nasza rodzina, a pani jest tu nieproszonym gościem. Roman, pomóż mamie zanieść torby do drzwi.
Raisa Stiepanowna chwyciła się za serce, udając atak.
— Oj, serduszko… Co ty mi robisz, niewdzięczna… Ja cię jak córkę kochałam…
— Koniec teatru — Elena otworzyła drzwi wejściowe. — Proszę wyjść. I więcej nie przychodzić bez zapowiedzi.
Teściowa zrozumiała, że sytuacja wymyka się spod kontroli. Chwyciła dwie torby, trzecią wlokła po podłodze do drzwi.
— Romku, pożałujesz! Jestem twoją matką! Naprawdę wybierzesz tę jędzę zamiast własnej matki?!
Roman milczał, patrząc w podłogę.
Raisa Stiepanowna zatrzymała się na progu, a jej twarz wykrzywiła się ze złości.
— Dobrze. Skoro tak, to was oboje przeklinam! Będziecie żyć w tym mieszkaniu jak w piekle! Zemszczę się na was, zobaczycie!
Elena zatrzasnęła drzwi, ledwie teściowa przekroczyła próg. Potem oparła się o ścianę i powoli wypuściła powietrze. Ręce jej drżały, serce biło tak mocno, że aż dzwoniło w uszach.
Roman siedział na podłodze, obejmując głowę rękami.
— Po co tak z nią? To przecież moja matka…
Elena usiadła obok niego.
— Posłuchaj mnie bardzo uważnie. Twoja matka przyszła do naszego mieszkania z rzeczami i oświadczyła, że będzie tu mieszkać, a nam kazała się wynosić. Rozumiesz to?
— Ona po prostu jest rozbita przez Aloszę… Naprawdę nie ma dokąd pójść…
— Ona ma własne mieszkanie! — głos Eleny stwardniał. — A jeśli Aleksiej się żeni, to niech on decyduje, gdzie ma mieszkać z żoną — u mamy czy osobno. To nie jest nasz problem. Roma, jeśli nie nauczysz się mówić matce „nie”, nasze małżeństwo długo nie przetrwa.
Roman podniósł głowę; w jego oczach była bezradność.
— Mówisz serio?
— Jak najbardziej. Nie zamierzam dzielić mieszkania, które kupiłam za swoje pieniądze i pieniądze moich rodziców, z twoją matką. To jest moja granica. I jeśli jej nie szanujesz, nie jesteśmy sobie pisani.
Roman długo milczał. W końcu skinął głową.
— Dobrze. Porozmawiam z nią. Wytłumaczę, że tak nie można.
— Nie — Elena pokręciła głową. — Tłumaczyć jest już za późno. Jutro wzywam fachowca i wymieniam zamek. Ty dostaniesz jeden komplet kluczy. Tylko jeden. A jeśli dowiem się, że dałeś klucze matce albo wpuściłeś ją tu bez mojej zgody, złożę pozew o rozwód. Od razu. Bez dyskusji.
Roman gwałtownie uniósł głowę.
— Żartujesz sobie?
— Chronię swoją przestrzeń i swoje granice. Roman, kocham cię. Ale nie pozwolę twojej matce rządzić naszym życiem. Wybieraj — albo jesteś ze mną, albo z nią. Trzeciej opcji nie ma.
Roman przetarł twarz dłońmi. Ramiona mu opadły i nagle wydał się Elenie bardzo zmęczony.
— Jestem z tobą. Masz rację. Mama posunęła się za daleko.
Elena przytuliła męża.
— Dziękuję. Czyli ustalamy: wymieniamy zamek, ty masz jeden komplet, a mama przychodzi tylko na zaproszenie. Zgoda?
— Zgoda — odpowiedział cicho Roman.
Następnego dnia Elena wezwała ślusarza. Fachowiec szybko wymienił zamek, montując solidniejszy. Elena zatrzymała dwa komplety kluczy dla siebie, jeden oddała mężowi.
— Roma, to poważna sprawa. Nie zgub, nie oddawaj, nie rób kopii beze mnie. Jasne?
— Jasne — skinął Roman.
Wieczorem zadzwoniła Raisa Stiepanowna. Roman długo rozmawiał z nią na balkonie; Elena słyszała tylko urywki: „Mamo, zrozum… To jej mieszkanie… Nie, nie mogę… Przepraszam…”
Kiedy wrócił, miał napiętą twarz.
— Jest strasznie urażona. Mówi, że ją zdradziłem.
— Nie zdradziłeś. Po prostu wybrałeś swoją rodzinę. I to jest słuszne.
Roman objął żonę, wtulając twarz w jej włosy.
— Mam nadzieję, że wszystko się ułoży.
Elena nic nie odpowiedziała. Znała Raisę Stiepanowną na tyle dobrze, by rozumieć, że ona tak łatwo nie odpuści. Ale teraz, we własnym mieszkaniu, z wymienionym zamkiem i jasno postawionymi granicami, Elena czuła spokój. Wygrała tę rundę. I była gotowa bronić swojego terytorium tak długo, jak będzie trzeba.
