— „NIE POZWÓLCIE JEJ GO DOTKNĄĆ!”
Krzyk rozdarł podziemne laboratorium robotyki na kilka sekund przed tym, jak mała dziewczynka położyła swoją brudną dłoń na maszynie.
Wszystko zamarło.
Inżynierowie zastygli w pół ruchu.
Ochroniarze natychmiast sięgnęli po krótkofalówki.
Komputerowe alarmy zaczęły pulsować czerwonym światłem na gigantycznych cyfrowych ścianach.
A obok humanoidalnego robota wartego miliardy—
stała mała bezdomna dziewczynka ubrudzona smarem silnikowym.
Nikt nie rozumiał, jak udało jej się tam dostać.
Laboratorium pod Orion Technologies miało być niemożliwe do sforsowania.
Skanery siatkówki.
Uzbrojone punkty kontrolne.
Systemy bezpieczeństwa z wykrywaniem ruchu.
Zaawansowany wojskowy monitoring.
Nic nie poruszało się pod ziemią bez pozwolenia.
Nic.
A jednak—
w jakiś sposób—
tam była.
Bosa.
W ogromnej szarej bluzie.
Palce pokryte smarem delikatnie spoczywały na stalowej dłoni robota.
Maszyna nosiła nazwę ATLAS-9.
Najbardziej zaawansowany system sztucznej inteligencji, jaki kiedykolwiek stworzono.
Trzy metry wysokości.
Tytanowy szkielet.
Syntetyczne procesory neuronowe droższe niż prywatne odrzutowce.
Przez cztery lata—
robot nigdy nie został poprawnie aktywowany.
Setki inżynierów poniosły porażkę.
Rządowe kontrakty zostały wstrzymane.
Miliony tracono każdego tygodnia.
Miliarder i właściciel Orion Technologies obserwował wszystko z przeszklonej platformy zawieszonej nad laboratorium.
Damian Cross.
Czterdzieści osiem lat.
Lodowate spojrzenie.
Nienaganny garnitur.
Człowiek znany z tego, że nigdy nie okazywał emocji.
A jednak po raz pierwszy od wielu lat—
wyglądał na przerażonego.
— „Odsuńcie ją od tego.”
Ochrona natychmiast ruszyła w jej stronę.
Ale dziewczynka się nie poruszyła.
Nie spanikowała.
Po prostu spokojnie patrzyła na nieaktywną maszynę.
A potem wyszeptała:
— „On jest samotny.”
Cisza przygniotła całe laboratorium.
Kilku inżynierów wymieniło nerwowe spojrzenia.
Ponieważ system zachowań robota wielokrotnie ulegał awarii z powodu niestabilności emocjonalnej w jego adaptacyjnej sieci neuronowej.
Dziewczynka powoli przechyliła głowę.
A potem cicho zapytała:
— „Dlaczego zostawiliście go samego?”
W laboratorium zapadła martwa cisza.
Damian znieruchomiał na platformie.
Ponieważ nikt poza oryginalnym zespołem projektowym nie wiedział, że wewnętrzny model głosowy robota został oparty na głosie jego zmarłego syna.
Dziewczynka ponownie delikatnie dotknęła metalowej klatki piersiowej robota.
I nagle—
wszystkie monitory w laboratorium zaczęły się uruchamiać.
— „Boże…”
Światła gwałtownie przebiegły przez ciało ATLAS-9.
Układy hydrauliczne ożyły.
Maszyna powoli uniosła głowę po raz pierwszy od czterech lat.
A potem—
robot spojrzał prosto na dziewczynkę…
i przemówił.
— „Emma?”
Twarz Damiana całkowicie pobladła.
Ponieważ Emma—
było imieniem jego córki, która zaginęła dwanaście lat wcześniej.
Laboratorium pogrążyło się w kompletnym chaosie.
Inżynierowie krzyczeli między stanowiskami kontrolnymi.
Ochroniarze powoli cofali się do tyłu.
Czerwone światła alarmowe pulsowały na stalowych ścianach.
Ale Damian Cross nie był w stanie się poruszyć.
Ponieważ robot patrzył prosto na małą dziewczynkę.
— „Emma…”
— „Wróciłaś.”
Oddech dziewczynki nagle zaczął drżeć.
Jakby ona również rozpoznała ten głos.
Robot powoli uniósł swoją ogromną mechaniczną dłoń w jej stronę.
Nie groźnie.
Opiekuńczo.
Inżynierowie obserwowali to z przerażeniem.
— „To niemożliwe.”
— „Rdzeń pamięci został wymazany lata temu.”
Damian powoli zszedł z przeszklonej platformy.
Ręce drżały mu niekontrolowanie.
Po raz pierwszy od dziesięcioleci.
Bo nagle—
przypomniał sobie ostatnią noc, kiedy widział swoją córkę.
Plamy smaru na jej dłoniach, gdy pomagała mu naprawiać stare maszyny w garażu.
Jej cichy głos zasypujący go niekończącymi się pytaniami.
Pożar.
Raporty policyjne.
Ciało, którego nigdy nie odnaleziono.
Dziewczynka spojrzała na Damiana przestraszonym wzrokiem.
A potem wyszeptała cicho:
— „Tato?”
Cisza rozdarła całe laboratorium.
Miliarder zachwiał się i cofnął o krok.
Cały zespół inżynierów zastygł bez ruchu.
Ponieważ mała bezdomna dziewczynka stojąca obok wartej miliardy maszyny
była córką, którą Damian Cross uważał za zmarłą od dwunastu lat.
A jednak—
robot rozpoznał ją szybciej niż on sam.
