Śmiechy rozbrzmiały jeszcze zanim chłopak dotarł na stanowisko strzeleckie.
Narodowe Mistrzostwa Strzelectwa Precyzyjnego przyciągnęły tłumy.
Sponsorowani zawodnicy.
Dziennikarze.
Kamery.
Tysiące widzów.
I wtedy pojawił się on.
Szczupły nastolatek w znoszonej, szarej bluzie z kapturem i starej czapce z daszkiem.
Bez sponsorów.
Bez oficjalnego stroju.
Bez profesjonalnego sprzętu.
Pewnym krokiem podszedł prosto do stanowiska rejestracyjnego.
Niektórzy widzowie zaczęli nagrywać go telefonami.
Główny sędzia uniósł brwi.
— Kto to jest?
Chłopak nie odpowiedział.
Po prostu podał złożony formularz zgłoszeniowy.
Pracownik rzucił na niego okiem.
Jego wyraz twarzy natychmiast się zmienił.
— Ma uprawnienia do startu.
Rozmowy ucichły.
Teraz wszyscy patrzyli tylko na niego.
Mistrz kraju, Javier Mendoza, uśmiechnął się ze swojej strefy dla zawodników.
Trzy tytuły z rzędu.
Dziesiątki sponsorów.
Tysiące fanów.
— To będzie niezłe widowisko.
Śmiechy rozległy się ponownie.
Chłopak skierował się do strefy kontroli sprzętu.
Wziął karabin do rąk.
Przyjrzał mu się zaledwie przez dwie sekundy.
Po czym ruszył dalej.
Bez śladu zdenerwowania.
Bez pośpiechu.
Nie spoglądając nawet na publiczność.
Coś w jego sposobie poruszania się sprawiło, że doświadczony arbiter nie mógł odwrócić od niego wzroku.
Był zbyt opanowany.
Zbyt pewny siebie.
Młody zawodnik zajął miejsce na stanowisku strzeleckim.
Flagi delikatnie falowały na wietrze.
Na całej strzelnicy zapadła cisza.
Javier skrzyżował ramiona.
— Pięć strzałów. Zobaczmy, jak długo wytrzyma.
Kilka osób znów wybuchnęło śmiechem.
Chłopak ustawił karabin.
Wziął głęboki oddech.
I przyjął idealną postawę.
Tak idealną, że doświadczonemu sędziemu długopis wypadł z ręki.
Ponieważ widział już kiedyś taką pozycję.
Wiele lat temu.
Tylko u jednej osoby.
Kamera powoli zbliżyła się do chłopaka.
Wycelował.
Wiatr ucichł.
Śmiechy zamilkły.
Wszystko zniknęło.
A potem…
BANG!
Pojedynczy strzał wstrząsnął całą strzelnicą.
Sędzia gwałtownie poderwał się z miejsca.
Właśnie rozpoznał tatuaż ukryty pod rękawem chłopaka.
CZĘŚĆ 2
Echo wystrzału wciąż unosiło się nad strzelnicą, gdy doświadczony sędzia ruszył przed siebie.
Nie w kierunku tarczy.
W stronę chłopaka.
Publiczność była kompletnie zdezorientowana.
Javier uśmiechnął się szyderczo.
— Co się dzieje? Teraz sprawdzacie strzały z litości?
Wśród widzów rozległy się pojedyncze śmiechy.
Sędzia jednak nie zareagował.
Jego wzrok był utkwiony w ramieniu nastolatka.
Rękaw bluzy zsunął się o kilka centymetrów.
Wystarczająco.
Wystarczająco, by odsłonić stary tatuaż.
Serce arbitra zaczęło bić jak oszalałe.
Znał ten symbol.
Widział go ponad dwadzieścia lat temu.
Nosiła go tylko jedna osoba.
Mateo Salazar.
Legenda strzelectwa sportowego.
Człowiek, który zniknął po tajemniczym wypadku.
Mężczyzna, którego wielu uważało za najlepszego strzelca w historii.
Sędzia zatrzymał się tuż przed chłopakiem.
— Kim jesteś?
Nastolatek zawahał się przez kilka sekund.
Po chwili odpowiedział:
— Nazywam się Diego Salazar.
Zapadła absolutna cisza.
Twarz sędziego momentalnie pobladła.
— Salazar?
Chłopak skinął głową.
— To był mój ojciec.
Wśród widzów natychmiast rozległy się szepty.
Javier przestał się uśmiechać.
Po raz pierwszy wyglądał na wyraźnie zaniepokojonego.
Wtedy od strony tarcz nadbiegł jeden z techników.
Był wyraźnie poruszony.
Ledwo łapał oddech.
— Musicie to zobaczyć!
Wszyscy odwrócili głowy.
Elektroniczne ekrany rozbłysły.
Tłum zamarł.
Ponieważ strzał nie był chybiony.
Nie trafił nawet w sam środek tarczy.
Pocisk przeszedł dokładnie przez otwór po strzale oddanym wiele lat wcześniej podczas legendarnego pokazu.
Tym samym strzale, który uczynił Mateo Salazara ikoną tego sportu.
Jedno trafienie na drugim.
Z milimetrową precyzją.
Jakby czas cofnął się o lata.
Jakby ojciec oddał ten strzał po raz drugi.
Śmiechy ucichły bezpowrotnie.
Javier powoli opuścił ręce.
A sędzia z trudem wyszeptał:
— To niemożliwe…
Wtedy Diego uniósł wzrok.
Spojrzał mistrzowi kraju prosto w oczy.
I powiedział:
— To był dopiero pierwszy strzał.
— Zostały mi jeszcze cztery.
