Za każdym razem, zanim mój mąż wychodził z domu, podawał mi dziwną białą tabletkę i uważnie obserwował, czy na pewno ją połknęłam. Pewnego dnia tylko udałam, że przyjęłam lekarstwo, a potem potajemnie zaniosłam je do analizy. Gdy poznałam prawdę, poczułam, jakby ziemia usunęła mi się spod nóg…
Wyszłam za mąż z miłości i byłam przekonana, że czeka nas szczęśliwe wspólne życie. Mój mąż zawsze wydawał się troskliwy, spokojny i niezwykle uważny. Przed ślubem nigdy nie podnosił na mnie głosu, często zaskakiwał mnie miłymi gestami i powtarzał, że chce spędzić ze mną resztę życia.
Jednak wszystko zmieniło się już następnego ranka po ślubie.
Kiedy się obudziłam, zobaczyłam, że mój mąż był już całkowicie ubrany i szykował się do pracy. W jednej ręce trzymał szklankę wody, a w drugiej niewielką białą tabletkę.
— Dzień dobry. Weź to, proszę.
— Co to jest?
— Zwykłe lekarstwo. Musisz przyjmować je codziennie.
Chciałam dowiedzieć się czegoś więcej, ale on tylko się uśmiechnął i powtórzył:
— Zaufaj mi. To ważne.
Wzruszyłam ramionami i połknęłam tabletkę.
Następnego dnia wszystko się powtórzyło.
I kolejnego również.
Z czasem stało się to naszym dziwnym, codziennym rytuałem. Każdego ranka mąż przynosił mi nową białą tabletkę, czekał, aż ją połknę, a potem prosił nawet, żebym otworzyła usta.
— Pokaż język.
— Mówisz poważnie? Nie ufasz mi?
— Chcę tylko mieć pewność, że naprawdę ją przyjęłaś.
Dopiero wtedy spokojnie wychodził do pracy.
Na tym jednak się nie kończyło.
Codziennie dokładnie o drugiej po południu zaczynał dzwonić mój telefon.
— Jesteś w domu?
— Tak.
— Nigdzie nie wychodziłaś?
— Nie.
— Dobrze. Niedługo wrócę.
Rozmowa trwała niecałą minutę, po czym natychmiast się rozłączał.
Trwało to tygodniami.
Początkowo sądziłam, że chodzi o zazdrość. Później uznałam, że mój mąż po prostu lubi mieć wszystko pod kontrolą.
Czasami wydawało mi się nawet, że panicznie boi się mnie stracić.
Jednak im więcej czasu mijało, tym bardziej jego zachowanie zaczynało mnie przerażać.
Dlaczego nigdy nie powiedział mi, czym były te tabletki? Dlaczego tak bardzo się niepokoił, gdy spóźniałam się choćby o kilka minut?
Dlaczego codziennie dzwonił dokładnie o tej samej porze?
Pewnego dnia postanowiłam poznać prawdę.
Tego ranka wszystko przebiegało jak zwykle.
Mąż podał mi tabletkę.
— Weź ją.
Udałam, że ją połykam, popiłam wodą, a potem otworzyłam usta.
Przyjrzał mi się uważnie, skinął głową z zadowoleniem i wyszedł do pracy.
Gdy tylko drzwi się za nim zamknęły, wyjęłam tabletkę, którą wcześniej ukryłam między policzkiem a dziąsłem. Zawinęłam ją w chusteczkę i schowałam do torebki.
Godzinę później byłam już w prywatnym laboratorium.
— Chciałabym sprawdzić skład tego leku — powiedziałam cicho do pracownika.
— Oczywiście. Wyniki będą gotowe za kilka dni.
Te kilka dni ciągnęło się w nieskończoność. Starałam się zachowywać jak zwykle i nadal udawałam, że połykam tabletki, ale strach we mnie narastał.
W mojej głowie pojawiały się coraz bardziej przerażające myśli. Być może mój mąż powoli mnie truł.
Może celowo próbował mnie osłabić.
A może chciał, żebym straciła pamięć albo stała się od niego całkowicie zależna.
Jednak to, co wykazała analiza, okazało się znacznie gorsze.
W końcu zadzwonili do mnie z laboratorium.
Z ciężkim sercem pojechałam odebrać wyniki.
Lekarz przez dłuższą chwilę wpatrywał się w dokumenty, a następnie podniósł na mnie wzrok.
— Od jak dawna przyjmuje pani ten lek?
— Prawie codziennie, odkąd wzięliśmy ślub.
— Kto go pani przepisał?
— Mój mąż.
Lekarz przez chwilę milczał.
— To bardzo silny preparat stosowany u osób cierpiących na poważne zaburzenia psychiczne. Takich leków nie wolno nagle odstawiać bez kontroli lekarza.
Poczułam, jak całe moje ciało ogarnia lodowaty chłód.
— Ale… nigdy nie miałam żadnej takiej choroby.
Lekarz przyjrzał mi się uważnie.
— Jest pani tego pewna?
W milczeniu skinęłam głową.
Westchnął ciężko.
— W takim razie powinna pani skontaktować się ze swoim psychiatrą prowadzącym. Z dokumentacji wynika, że leczenie trwa już od dłuższego czasu.
Nie rozumiałam ani słowa.
Jaki psychiatra?
Jaka dokumentacja?
O czym on w ogóle mówił?
Jeszcze tego samego wieczoru udałam się pod adres, który otrzymałam w klinice.
Starszy lekarz długo przeglądał moją kartę medyczną, po czym spokojnie powiedział:
— Spodziewałem się, że pewnego dnia przyjdzie pani tutaj sama.
— Proszę mi wyjaśnić, co się dzieje.
Otworzył grubą teczkę wypełnioną dokumentami.
— Kilka lat temu, po wyjątkowo silnym urazie psychicznym, doznała pani poważnego zaburzenia. Podczas nawrotów całkowicie traciła pani nad sobą kontrolę, a później niczego nie pamiętała. Właśnie dlatego wydawało się pani, że żadna choroba nigdy nie istniała.
Siedziałam bez ruchu i patrzyłam na niego w milczeniu.
— To niemożliwe…
— Niestety, to prawda. Kilkumiesięczne leczenie przyniosło dobre rezultaty, ale przerwanie terapii mogłoby być niebezpieczne. Pani mąż dobrowolnie zobowiązał się pilnować, aby przyjmowała pani leki o właściwej porze.
Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszałam.
— A te codzienne telefony?
— To również było zalecenie lekarzy. W przypadku pogorszenia stanu zdrowia nie mogła pani zbyt długo pozostawać bez nadzoru. Nie dzwonił z zazdrości. Chciał tylko upewnić się, że nic pani nie jest.
Wróciłam do domu ze łzami w oczach.
Przez cały ten miesiąc byłam przekonana, że mój mąż jest tyranem, który odbiera mi wolność.
Tymczasem on każdego dnia, bez słowa skargi, dotrzymywał obietnicy, którą kiedyś złożył lekarzom.
Tego wieczoru, gdy wszedł do mieszkania, od razu zrozumiał po mojej twarzy, że znam już całą prawdę.
Powoli usiadł obok mnie.
— Byłaś w klinice?
Skinęłam głową.
— Dlaczego od początku niczego mi nie powiedziałeś?
Spuścił wzrok.
— Lekarze ostrzegali mnie, że prawda mogłaby być dla ciebie zbyt wielkim szokiem. Mieli nadzieję, że z czasem twoje wspomnienia zaczną wracać samoistnie. Nie chciałem cię okłamywać, ale jeszcze bardziej nie chciałem cię stracić.
Przez dłuższą chwilę milczałam. Potem, po raz pierwszy od wielu tygodni, sama sięgnęłam po leżącą na stole tabletkę.
— Teraz już rozumiem, dlaczego to wszystko robiłeś.
Objął mnie mocno.
