Zmusiłam się, by mówić pogodnym tonem.
— Został jeszcze jeden butik. Ten ładny przy Maple Street.
— Mamo…
— Tylko jeszcze jeden, kochanie.
Stare przezwisko niemal wyrwało mi się z ust, ale w porę się powstrzymałam. „Orzeszek” należało do Masona, jej starszego brata. Od jego śmierci samo usłyszenie tego słowa potrafiło ją załamać.
Na wystawie butiku przy Maple Street stała suknia w kolorze kości słoniowej. Hazel długo na nią patrzyła, a potem cicho zapytała, czy mogłaby ją przymierzyć.
Sprzedawczyni zmierzyła ją wzrokiem od stóp do głów.
— To nie będzie dla ciebie odpowiedni fason, skarbie. Jesteś za duża.
Hazel nie zapłakała. Po prostu wyszła ze sklepu, wsiadła do mojego samochodu i poprosiła, żebym ruszyła.
W domu zamknęła się w swoim pokoju.
— Nie idę na bal, mamo — powiedziała przez drzwi. — Proszę, przestań próbować.
Usiadłam na podłodze na korytarzu i rozpłakałam się. Straciłam już jedno dziecko, a teraz miałam wrażenie, że Hazel również powoli mi znika.
Kilka dni później do naszych drzwi zapukał Eli. Mieszkał dwa domy dalej i od dzieciństwa był najlepszym przyjacielem Hazel. Stał na werandzie z notesem w dłoni.
— Potrzebuję wymiarów Hazel — powiedział.
— Po co?
— Bal jest za dwa tygodnie. Uszyję jej suknię. Proszę mi zaufać i niczego jej nie mówić.
Eli nigdy wcześniej nie szył wieczorowej sukni, ale od dziecka posługiwał się igłą i nitką. Nauczyła go tego jego matka. W jego spojrzeniu było jednak coś, co sprawiło, że mu uwierzyłam.
Tamtej nocy światło w jego pokoju paliło się jeszcze po trzeciej nad ranem. Wkrótce zaczęłam według niego odmierzać czas. Każdej nocy, gdy cała ulica spała, Eli pracował.
Jego matka powiedziała mi, że ma obolałe palce i opuścił sprawdzian z chemii. Nic jednak nie było w stanie go powstrzymać.
Tymczasem Hazel pogrążała się coraz bardziej. Przestała jeść śniadania, prawie nie wychodziła z pokoju i przez wiele dni nosiła tę samą szarą bluzę z kapturem.
Podczas robienia prania znalazłam pod jej łóżkiem notes. Były w nim nazwiska, okrutne wiadomości i wydrukowane zrzuty ekranu od kolegów i koleżanek z klasy, którzy wyśmiewali jej wygląd oraz sposób, w jaki przeżywała żałobę po pogrzebie Masona.
Sprzedawczyni z butiku nie była prawdziwym wrogiem. Hazel od lat nosiła w sobie ciężar cudzych okrutnych słów.
Sfotografowałam każdą stronę i wysłałam zdjęcia Eliemu.
Odpowiedział dopiero później.
„O części z tego już wiedziałem. Dziękuję za resztę.”
Po chwili pojawiła się kolejna wiadomość.
„Wiem, co z tym zrobić.”
Kilka nocy później zajrzałam do jego pokoju. Eli zasnął pochylony nad maszyną do szycia. Za nim, na manekinie, stała suknia w kolorze kości słoniowej — dopasowana, elegancka i pokryta jedwabnymi różami.
Na podłodze leżały porozrzucane wydruki stron z notesu Hazel. Wewnątrz jednej z róż zauważyłam maleńkie ściegi ukryte pod płatkami.
Nie dotknęłam ich. Cokolwiek Eli tworzył, było czymś znacznie większym niż zwykła suknia.
W wieczór balu zjawił się w używanym garniturze, niosąc kreację w pokrowcu.
Hazel otworzyła drzwi, zamierzając mu odmówić, lecz zamarła, gdy ją zobaczyła.
— Po prostu ją załóż, Orzeszku — powiedział Eli.
Ugięły się pode mną kolana. Tak nazywał ją Mason. Przed śmiercią traktował Eliego jak młodszego brata.
Hazel pokręciła głową.
— Nie mogę.
Eli położył suknię na krześle, a sam usiadł na podłodze.
— Twój brat kazał mi coś obiecać przed wypadkiem — powiedział. — Powiedział, że jeśli kiedykolwiek zamilkniesz, mam być wystarczająco głośny za was oboje.
Hazel zasłoniła usta dłonią.
— Jedna piosenka — dodał Eli. — Potem odwiozę cię do domu.
Dziesięć minut później zeszła po schodach w sukni w kolorze kości słoniowej. Róże spływały po spódnicy niczym kwitnący ogród. Po raz pierwszy od roku Hazel spojrzała w lustro i nie odwróciła wzroku.
Przy wejściu do szkolnej sali gimnastycznej zatrzymała się.
— Oni wszyscy tam są — wyszeptała.
Eli podał jej ramię, nie dotykając jej.
— Jedna piosenka. Jeśli po pierwszym dźwięku zechcesz wyjść, od razu wychodzimy.
Ujęła go pod ramię.
Gdy weszli do środka, rozmowy ucichły. Wszyscy patrzyli na Hazel. Wtedy Eli podszedł do stanowiska didżeja i wziął mikrofon.
— Hazel — powiedział — zajrzyj pod największą różę.
Jej dłonie drżały, gdy unosiła jedwabne płatki. Wyciągnęła spod nich złożony pasek haftowanego materiału i podniosła go w stronę światła.
— Ta suknia powstała ze wszystkich słów, które próbowały ją złamać — powiedział Eli. — Każde z nich zamieniłem w coś pięknego. Jedno słowo każdej nocy.
Na sali zapadła cisza.
Dziewczyna w zielonej sukience rozpoznała własne okrutne słowa wyhaftowane wewnątrz jednej z róż. Zasłoniła usta i podeszła do Hazel. Potem zbliżyła się kolejna dziewczyna, a za nią chłopak ze łzami w oczach.
Hazel wreszcie się rozpłakała. Nie ze wstydu, lecz dlatego, że ktoś po raz pierwszy naprawdę dostrzegł wszystko, przez co przeszła.
Wróciłam do domu sama i weszłam do dawnego pokoju Masona. Położyłam dłoń na jego komodzie i wyszeptałam:
— Ktoś dotrzymał twojej obietnicy. Nie została sama.
I choć nie potrafiłam wyjaśnić dlaczego, wiedziałam, że następnego ranka Hazel znów usiądzie z nami przy stole i zje śniadanie.
